tag:blogger.com,1999:blog-44043721792924446492012-02-16T16:47:49.123-08:00نشريه‌ی کانون مطالعات تاريخی مهديزاده‌کابلیمهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.comBlogger191100tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-73689656347368481862008-10-14T01:43:00.000-07:002008-10-14T02:02:29.757-07:00<p></p><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" ><strong><center><span style="font-size:16;color:#660000;">مسیح و حواریون در شام آخر چه خوردند؟</span></span></center></strong><br /><center><strong><span style="font-size:12;color:#666600;">نـوشــته: مارک داف<br />(خبرنگار بی بی سی در میلان)</span></strong></center><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SPRdNtFTz9I/AAAAAAAAAsU/dfskYMOgMaM/s1600-h/Davanchi-01.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256929155069759442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SPRdNtFTz9I/AAAAAAAAAsU/dfskYMOgMaM/s320/Davanchi-01.jpg" border="0" /></a><br /><center><strong><span style="font-size:10px;color:#993300;">نقاشی شام آخر که در کلیسای سانتا ماریا دل گراتزیه در میلان نقش شده، در بهار سال ۱٩٩٩ و پس از ٢٢ سال ترمیم بار دیگر به معرض نمایش در آمد</span></strong> </center><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پژوهشگران در عرصه تاریخ هنر برای اولین بار دریافته‌اند که در تابلوی "شام آخر" اثر لئوناردو داوینچی، که یکی از معروف‌ترین آثار هنری جهان به شمار می‌رود، مسیح و حواریون مشغول صرف چه غذایی بوده‌اند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">تردیدی در تاثیرگذاری شاهکار لئوناردو داوینچی نیست، که لحظه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن مسیح، حواریون، نزدیکترین طرفداران خود را آگاه می‌سازد که یکی از آنها قصد خیانت به او را دارد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">شاید به این دلیل تعجب برانگیز نباشد که هیچکدام از حضار در تابلو چندان جذب غذای موجود در سفره نشده‌اند و تعداد اندکی از هزاران شیفته هنر که در طی قرون مختلف به بررسی این اثر پرداخته‌اند، به این غذا دقت کرده‌اند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">کسانی که به این مسئله دقت کردند فرض را بر این گذاشتند که میهمانان مشغول صرف بره بریان بوده‌اند، که همانند نان و شراب نقاشی شده در اثر، به نماد معنایی مسیحیت ارتدوکس اشاره دارد که مسیح را با بره‌ای قربانی شده بخاطر گناهان انسان متناظر می‌داند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">سرعت بالای زوال این اثر که در سال ۱٤٩٨ میلادی کامل شد، بررسی دقیق این موضوع را ناممکن ساخت؛ اما اکنون به لطف تازه‌ترین روش بازسازی نقاشی‌های دیواری کارشناسان هنر بالاخره توانسته‌اند به بررسی دقیق جزئیات غذای روی میز بپردازند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">نتایج این بررسی که در نشریه گاسترونومیکا منتشر شده نشان می‌دهد که در سفره بره‌ای وجود نداشته، بلکه غذای طبخ شده مارماهی در کنار برش هایی از پرتقال بوده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">نکته مهم این است که همزمان با کار لئوناردو داوینچی بر روی "شام آخر"، این غذا، غذایی رایج بوده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">آنطور که جان واریانو، کارشناس تاریخ هنر می‌گوید نه تنها در دوره رنسانس در ایتالیا مارماهی غذایی رایج بوده، بلکه احتمالا لئوناردو داوینچی هم به آن علاقه ویژه‌ای داشته است، زیرا در فهرست‌های خریدی که در میان نوشته‌ها و آثار او برجای مانده این قلم غذایی نیز دیده می‌شود.<br /><br /><p></p><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">منبع</span></strong><br />________________________________________ <p></p><p lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt"><span style="color:#663333;">برگرفته از: <strong><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2008/10/081011_ba-last-supper.shtml">حواریون در شام آخر چه خوردند؟</a></strong>، سايت فارسی بی بی سی، شنبه ۱۱ اکتبر ٢۰۰٨ <p></p></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-7368965634736848186?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-87192918848462989652008-09-21T17:06:00.000-07:002008-09-22T01:35:19.341-07:00<p></p><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" ><strong><center><span style="font-size:16px;color:#660000;"> اِنْجيل</span></span></center></strong><br /><center><strong><span style="font-size:12px;color:#666600;">نـوشــته: فاطمه‌ لاجوردی<br />(پژوهشگر ايرانی، بخش‌ فقه‌ علوم‌ قرآنی و حديث)</span></strong></center><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm;"><strong>اِنْجيل</strong>، هر يك‌ از ٤ كتاب‌ اول‌ عهد جديد كه‌ به‌ ترتيب‌ منسوب‌ به‌ متی، مرقس‌، لوقا و يوحناست‌. واژۀ انجيل‌ معرّب‌ اوانگليون ‌۱ يونانی و اوانگليوم٢ لاتينی است‌ و اصلاً به‌ معنای‌ مژدگانی، مژده‌ و بشارت‌ آمده‌ است‌ (حداد، ٢٩؛ موفت‌، مقدمه‌، ٢٨؛ "كتاب‌ همراه‌...۳"، ٢۰۶؛ ليدل‌، ۵۳٩؛ قس‌: جفري‌، ٧٢-٧۱؛ برای‌ اين‌ معنی در عهد عتيق‌، نك: مثلاً كتاب‌ دوم‌ سموئيل‌، ۱:۱۰؛ اشعيا، ٤۰:٩؛ براي‌ نظر لغويان‌ عرب‌، نك: ابن‌ منظور، ذيل‌ نجل‌؛ جواليقی، ٢۳). در آغاز ظهور عيسی‌ اين‌ كلمه‌ به‌ معنای‌ بشارت‌ِ بخشايش‌ و ظهور ملكوت‌ خداوند (مثلاً: مرقس‌، ۱:۱٤؛ متی، ٤:٢۳؛ ٩:۳۵)، و در عصر حواريان‌ و رسولان‌ به‌ مفهوم‌ مژدۀ ظهور پسر با عزت‌ خدا و رستاخيز او و نيز معانی ديگر مرتبط با آن‌ به‌ كار رفت‌. اين‌ "بشارت‌" بعدها (از حدود نيمۀ دوم‌ قرن‌ ۱ م‌) تدوين‌ شد و نوشته‌های‌ متعددی‌ در آن‌ باره‌ پديد آمد. در نيمۀ دوم‌ قرن‌ ٢ م‌ يوستينوس‌ نخستين‌ كسی بود كه‌ به‌ "خاطرات‌ رسولان" اشاره‌ كرد و آنها را «انجيلها» خواند (اليكات‌، ٢٧؛ هانتر، ۱٤-۱۳ ؛ بروس‌، ۵٩؛ ER, VI/81; ERE VI/333 ). از آن‌ پس‌ انجيل‌ به‌ تدريج‌ مفهوم‌ نوشته‌ای‌ را به‌ خود گرفت‌ كه‌ در بردارندۀ بشارت‌ به‌ معنای‌ خاص‌ مسيحی آن‌ بود و حتی بر متنهاي‌ آپوكريفی كه‌ در زمرة كتابهای‌ رسمی و مورد قبول‌ كليسا قرار نگرفتند، نيز اطلاق‌ شد (شونفيلد، ۶٨-۶۵؛ اليكات‌، ۱٤؛ "كتاب‌ همراه‌"، ٤۰-۳٩؛ "فرهنگ‌... ٤"، .(٨٨٢ -٨٨٤ به‌ هر روی‌، فراوانی اينگونه‌ كتب‌، موجب‌ ظهور فرايند تعيين‌ كتب‌ معتبر مسيحی و شكل‌گيري‌ عهد جديد شد. نخستين‌ نشانه‌های‌ اين‌ فرايند كه‌ به‌ معتبر شناختن‌ انجيلهای‌ چهارگانه‌ انجاميد، در آثار شخصيتهای‌ متقدم‌ مسيحی ديده‌ می‌شود (بروس‌، ۵٨؛ ديويس‌، ۶۰؛ ريچاردسن‌، ۱٨؛ اليكات‌، ۱۳؛ شونفيلد، ٧۳).<br /><br /><strong>انجيلهای‌ چهارگانه:</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm;"> هر يك‌ از انجيلهاي‌ چهارگانه‌ در بردارندۀ رواياتی دربارۀ زندگی و تعاليم‌ عيسی مسيح اند كه‌ از نظر موضوع‌ و سبك‌ و سياق‌ ارائة مطالب‌ گونه‌ای‌ خاص‌ محسوب‌ می‌شوند: <br /><br /><strong>انجيل‌ متی:</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm;"> اين‌ كتاب‌ كه‌ در تمام‌ نسخه‌های‌ كهن‌ يونانی اولين‌ انجيل‌، و در اكثر نسخ‌ نخستين‌ كتاب‌ عهد جديد است‌ (ديويدسن‌، ٧٧٨)، مشتمل‌ بر ۳ بخش‌ است‌. بعضی ‌از محققان ‌معاصر، برخلاف ‌شخصيتهای‌ مسيحی كهن‌ اين‌ انجيل‌ را نوشتة متی نمی‌دانند؛ اما در عين‌ حال‌، برخی نيز برآنند كه‌ متای‌ حواری‌، در اواخر سدة ۱ م‌ مجموعه‌ای‌ از سخنان‌ عيسی را به‌ نام‌ "لوگيا ۵" گرد آورد و سپس‌ آن‌ را با انجيل‌ مرقس‌ درهم‌ آميخت‌ و انجيلی ديگر خطاب‌ به‌ يهوديان‌ و برای‌ رد انتقادات‌ آنان‌ نگاشت‌ (اسكروجی، ۱۳۳-۱۳۱؛ مول‌، ٨٨-٨٧؛ "كتاب‌ همراه"، ۵۰٢؛ ERE, VI/244).<br /><br /><strong>انجيل‌ مرقس:</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm;">اين‌ كتاب‌ كوتاه‌ترين‌ اناجيل‌ چهارگانه‌ و مشتمل‌ بر اجزاء مستقلی است‌ كه‌ در يك‌ تقسيم‌بندی‌ كلی می‌توان‌ آن‌ را به‌ ۵ بخش‌ تقسيم‌ كرد. محققان‌ متقدم‌ و متأخر همه‌ در انتساب‌ اين‌ انجيل‌ به‌ مرقس‌ متفقند، ولی در اينكه‌ او همان‌ مرقس‌ مذكور در "اعمال‌ رسولان‌" است‌، اختلاف‌نظر دارند (هانتر، ٢۱-۱۶؛ ديويدسن‌، ٨۰٩؛ اسكروجی، ۱۳٤-۱۳۳؛ موفت‌، همان‌، ۳۰؛ "كتاب‌ همراه‌"، ٤٩۶، ٤٩٢- ٤٩۳).<br /><br /><strong>انجيل‌ لوقا:</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm;">اين‌ كتاب‌ سومين‌ انجيل‌، و خود بخش‌ اول‌ از كتابی دو بخشی است‌ كه‌ عموماً لوقا - اعمال‌ (انجيل‌ لوقا و "اعمال‌ رسولان") ناميده‌ شده‌، و هر دو بخش‌ را يك‌ تن‌ نوشته‌ است‌. در اين‌ انجيل‌ ديدگاهی تاريخ‌نگارانه‌ و دقيق‌ مشاهده‌ می‌شود و می‌توان‌ آن‌ را مشتمل‌ بر ٨ جزء، از ظهور يحيی تعميد دهنده‌ تا رستاخيز عيسی دانست‌ (همان‌، ٤٧۱-٤۶٩؛ ديويدسن‌، ٨٤۰؛ اسكروجی، ۱۳۵-۱۳٤؛ موفت‌، "تحول‌...۶"، ۶۰۵، مقدمه‌، ۳۱؛ مول‌، ٩٢؛ ERE, VI/331).<br /><br /><strong>انجيل‌ يوحنا:</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm;">اين‌ كتاب‌ چهارمين‌ انجيل‌ در مجموعۀ عهد جديد است‌ كه‌ به‌ ادلۀ سبك‌شناسانه‌ و ويژگيهاي‌ كلامی و مسيح‌شناسی خاص‌ خود با ديگر اناجيل‌ تفاوت‌ دارد. با آنكه‌ در تحقيقات‌ دو سدة اخير، به‌ ويژه‌ در آثار بولتمان‌٧، كاربرد تعابير و مفاهيمی چون‌ نور و ظلمت‌ و خير و شر در انجيل‌ يوحنا، به‌ تأثير آراء ايرانی و يونانی و گنوسی نسبت‌ داده‌ شده‌، ولی كشف‌ و بررسی طومارهای‌ بحرالميت‌ نشان‌ می‌دهد كه‌ اين‌ مفاهيم‌ در قرن‌ اول‌ ميلادی‌ و پيش‌ از آن‌ متداول‌ بوده‌ است‌ (شونفيلد، ٢۰۵-٢۰۳؛ ريچاردسن‌، ٢۵-٢٢؛ ديويدسن‌ و لينی، ٢٧۱ ؛ "كتاب‌ همراه‌"، .(۳٧۳-۳٧٤ انجيل‌ يوحنا علاوه‌ بر حوادث‌ جليل‌، به‌ رخدادهای‌ اورشليم‌ نيز نظر دارد (شونفيلد، ۱۶۰؛ اليكات‌، و متن‌ آن‌ نشان‌ می‌دهد كه‌ نويسنده‌ با فرهنگ‌ و خصوصيات‌ اقليمی فلسطين‌ كاملاً آشنا بوده‌، و متون‌ كهن‌ آرامی و اناجيل‌ ديگر را در دست‌ داشته‌ است‌. سنن‌ مسيحی و آباء كليسا اين‌ انجيل‌ را نوشتة يوحنا پسر زبدي‌ می‌دانند، گرچه‌ بعضی از محققان‌ معاصر در صحت‌ اين‌ انتساب‌ ترديد كرده‌اند؛ ولی به‌ هر حال‌، بعضی كشفيات‌ و تحقيقات‌ حاكی از آن‌ است‌ كه‌ اين‌ انجيل‌ در اواخر قرن‌ ۱ يا اوايل‌ قرن‌ ٢ م‌ نوشته‌ شده‌ است‌ (ريچاردسن‌، ٢۱-۱۳؛ ديويدسن‌، ٢۶۵؛ ديويدسن‌ و لينی، ٢۶٧-٢۶٨, ٢٧۶-٢٧۵؛ بروك‌، ٧٤٤؛ "كتاب‌ همراه"، ۳٧٤-۳٧۵).<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm;">بررسيهای‌ تطبيقی انجيلهای‌ چهارگانه‌ مؤيد نوعی ارتباط ميان‌ ۳ انجيل‌ نخست‌ و تفاوت‌ آشكار آنها با انجيل‌ يوحنا ست‌. از اين‌ رو، انجيلهاي‌ متی، مرقس‌ و لوقا را انجيلهای‌ "هم‌ نظر"، و مسألۀ شباهتها و اختلافهای‌ آنها را كه‌ موضوع‌ بحثهاي‌ دراز بوده‌ است‌، "مسألۀ هم‌ نظری‌" خوانده‌اند (اسكروجی، ٨۳؛ شونفيلد، همانجا؛ "كتاب‌ همراه‌"، ٧٢٤؛ زيتلين‌، ٨۵). در اين‌ باره‌ نظريات‌ مختلفی ابراز شده‌ است‌ كه‌ برخی پذيرفتنی، و برخی ناپذيرفتنی می‌نمايد (همو، ٨۶؛ اسكروجی، ٨٨ , ٨۶ -٨۵؛ بروس‌، ۵٩؛ موفت‌، "تحول"، ۶۰٤؛ ديويدسن‌، ٧٧۱؛ "فرهنگ"، ٤٨۵-٤٨٤)؛ از آن‌ ميان‌، دو فرضيه‌ اهميت‌ و قطعيت‌ بيشتري‌ يافته‌ است‌: نخست‌ فرضيۀ گريسباخ‌ است‌ كه‌ انجيل‌ متی را كهن‌ترين‌ اناجيل‌، و انجيل‌ مرقس‌ را برگرفته‌ از انجيل‌ متی و لوقا می‌داند (زيتلين‌، ٩۳,٨۶؛ ديويدسن‌ و لينی، ٢۳٧-٢۳۶)؛ دوم‌ فرضيۀ تقدم‌ مرقس‌ است‌ كه‌ اين‌ انجيل‌ را كهن‌تر از همه‌ می‌داند و برای‌ رفع‌ بعضی اشكالات‌، به‌ وجود يك‌ منبع‌ شفاهی يا كتبی متقدم‌، از سخنان‌ عيسی قائل‌ شده‌ است‌ (براونينگ‌، ٢٢-٢۱؛ انسلين‌، ۱٩۱-۱٧٨؛ مول‌، ٨٩؛ اسكروجی، ٨٩-٨۵؛ شونفيلد، ۱۶۱-۱۶۰؛ ويلز، ۱-٢). اين‌ نظريه‌ اكنون‌ طرفداران‌ بيشتری‌ دارد (زيتلين‌، ٩۳، ٨۶-٨٧).<br /><br /><strong>انجيل‌ در قرآن:</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm;"> در آيات‌ متعددی‌ از قرآن‌كريم‌ از انجيل‌ به‌ عنوان‌ كتابی آسمانی سخن‌ رفته‌ (نك: آل‌ عمران‌ /۳/۳، ٤٨؛ مائده‌ /۵/٤۶، ۱۱۰؛ حديد /۵٧/٢٧)، و پذيرش‌ حقانيت‌ آن‌ از سوی‌ مسلمانان‌ از شروط ايمان‌ دانسته‌ شده‌ است‌ (بقره‌ /٢/٤؛ نساء /٤/۶۰، ۱۶٢). بدين‌ سبب‌، انجيل‌ نزد مسلمانان‌ تقدس‌ و حرمتی خاص‌ دارد و در برخی ادعيه‌ و اذكار به‌ آن‌ سوگند ياد شده‌ است‌ (مثلاً نك: مسلم‌، ٤/٢۰٨٤؛ ابوداوود، ٤/۳۱٢؛ كلينی، ٢/۵٧۶؛ ابن‌ طاووس‌، ۳٢٧، ۳٤۳). در سورۀ مائده‌ (۵/٤٧، ۶۶، ۶٨) بارها مسيحيان‌ به‌ ايمان‌ و عمل‌ به‌ انجيل‌ فراخوانده‌ شده‌اند، ولی اين‌ پرسش‌ همواره‌ مطرح‌ بوده‌ كه‌ مراد، عمل‌ به‌ كدام‌ انجيل‌ است‌؛ چه‌، از تاريخ‌ مسيحيت‌ بر مى‌آيد كه‌ مسيحيان‌ به‌ انجيلی واحد كه‌ الفاظ آن‌ وحی باشد، باور ندارند و نزد آنها اناجيل‌ چهارگانه‌ در آغاز عهد جديد، معتبر است‌ (نك: ER, II/183-202). اما برپايۀ نگرشی كه‌ از عهد صحابه‌ وجود داشته‌، چنين‌ تصور می‌شده‌ است‌ كه‌ تا عهد پيامبر اسلام، برخی از روحانيان‌ حقيقت‌جوی‌ مسيحی، نسخه‌هايی از انجيل‌ اصيل‌ در دست‌ داشته‌اند و مدلول‌ آيات‌ قرآنی ناظر بر همين‌ انجيل‌ راستين‌ بوده‌ است‌ (نك: نسايی، ٨/٢۳۱-٢۳۳؛ سيوطی، ۶/۱٧٧-۱٧٨؛ نيز نك: ترمذی‌، ۵/۶٧٤؛ بيرونی، ٢۳: دربارۀ سلمان‌ فارسی و انجيل‌ راستين‌ او). در منابع‌ تفسيری‌ و اعتقادی‌ اسلامی، باور به‌ بقای‌ انجيل‌ راستين‌ تا عهد پيامبر اسلام، به‌ عنوان‌ پايه‌ای‌ برای‌ تفسير آيات‌ مربوط به‌ آن‌ مطرح‌ گشته‌ است‌ (ابن‌ تيميه‌، ۱/٧٨-٧٩)؛ در حالی كه‌ بعضی، دعوت‌ قرآن‌ به‌ اقامۀ انجيل‌ را مفهومی تعريضی دانسته‌، و آورده‌اند كه‌ مراد از عمل‌ به‌ انجيل‌ حقيقی، اقامۀ خود قرآن‌ است‌ (مثلاً نك: شهرستانی، ۱/۱٩۱). <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm;">قرآن‌كريم،‌ انجيل‌ را در بردارندۀ "هدايت‌ و نور" و "مواعظی برای‌ اهل‌ تقوا" دانسته‌ است‌ (مائده‌ /۵/٤۶) و دانشمندان‌ مسلمان‌ نيز بر همين‌ پايه‌ آن‌ را وصف‌ كرده‌اند (مثلاً نك: زمخشری‌، ۱/۶۳٩؛ شهرستانی، ۱/۱٩۰). قرآن‌ اشاراتی به‌ مضامين‌ انجيل‌ نيز دارد و در روايات‌ اسلامی سوره‌های‌ مئين‌ (از اسراء تا ٧ سوره‌) به‌ عنوان‌ جايگزين‌ قسمتی از انجيل‌ معرفی شده‌اند (دارمی، ٢/٤۵۳؛ كلينی، ٢/۶۰۱). در قرآن‌ بارها نقل‌ صريح‌ از مضامين‌ انجيل‌ نيز بازتاب‌ يافته‌ است‌ (مثلاً اعراف‌ / ٧/۱۵٧؛ توبه‌ /٩/۱۱۱؛ فتح‌ /٤٨/٢٩؛ قس‌: متی، ۱۳:٢٤ بب؛ مرقس‌، ٤:٢۶ بب؛ لوقا، ٨:٤ بب) و علاوه‌ بر نقل‌ صريح‌، برخی از پژوهشگران‌ در پی آن‌ بوده‌اند تا به‌ نقلهايی غير صريح‌ از انجيل‌ در قرآن‌ دست‌ يابند، اما از دريچة باورهای‌ اسلامی، چنين‌ كاوشی بی‌نتيجه‌ خواهد بود، چه‌ حتی اگر انجيل‌ راستين‌ هم‌ در دست‌ بود، از آنجا كه‌ هم‌ آن‌ و هم‌ قرآن‌ از سرچشمة وحی صادر گشته‌، همخوانی در آنها به‌ مفهوم‌ نقل‌ نمی‌توانست‌ بوده‌ باشد. با اين‌ حال‌، برخی از علماي‌ غيراسلامی در بررسيهاي‌ تطبيقی خود كوشيده‌اند تا با يافتن‌ همسانيهايی ميان‌ قرآن‌ و اناجيل‌ موجود، برخی از مضامين‌ قرآن‌ را بازتابی از مضامين‌ انجيل‌ بشمارند. در اين‌ مقايسه‌ها موضوعاتی چون‌ احوال‌ مريم ‌(مادر عيسی‌)، ولادت‌ عيسی‌ و معجزات‌ او و داستان‌ حضرت‌ يحيی‌ به‌ خصوص‌ مورد توجه‌ قرار گرفته‌ است‌ (El, 1; lll/501-504 گيبسن‌، ۳۳٤-۳٤۵). در اناجيل‌ موجود، مضامينی چون‌ تثليث‌ و تصليب‌ آمده‌ كه‌ در قرآن‌ بر بطلان‌ آن‌ تصريح‌ شده‌، و همين‌ امر مسلمانان‌ را نسبت‌ به‌ مضامين‌ اعتقادي‌ اناجيل‌ بدگمان‌ كرده‌ است‌؛ اما در باب‌ مضامين‌ اخلاقی وضع‌ ديگري‌ حاكم‌ است‌. مسلمانان‌ برپاية اين‌ ديدگاه‌ كه‌ سخنان‌ حكمت‌آموز را نزد هر كس‌ يافت‌ شود، بايد همچون‌ گمشده‌ای‌ بازجست‌ (نك: ترمذی‌، ۵/۵۱؛ نهج‌البلاغة، حكمت‌ ٨۰)، نسبت‌ به‌ اندرزهای‌ انجيل‌ نيز چنين‌ نگرشی داشتند. از اين‌رو، در بسياری‌ از منابع‌ اسلامی اعم‌ از آثار حديثی، ادبی و اخلاقی می‌توان‌ اندرزهايی منقول‌ از انجيل‌ را باز يافت‌ (مثلاً نك: ابن‌ عبدربه‌، ٢/٢٨۵، ۳/۱٤۵؛ بيهقی، ٢٨٩، ٤۳۳؛ سعدی‌، ۱٨٩؛ ابن‌ شعبه‌، ۵۰۱ بب). در رتبۀ بعد بايد به‌ برخی استفاده‌ها از مضامين‌ انجيل‌ در باب‌ قصص‌ نيز اشاره‌ كرد (مثلاً نك: ابن‌ قتيبه‌، ۵۳، ۵٧-۵٨). به‌ عنوان‌ اشاره‌ به‌ جايگاه‌ انجيل‌ نزد شيعۀ اماميه‌ بايد گفت‌ مطابق‌ شماری‌ از روايات‌، نسخۀ اصيل‌ انجيل‌ به‌ عنوان‌ ميراث‌ نبوت‌، از پيامبر اسلام به‌ علی‌ (نخستين امام شيعيان‌)، و سپس‌ به‌ امامان‌ ديگر منتقل‌ شده‌، و از اين‌ رو، گاه‌ نقل‌ قولهای‌ صريح‌ از انجيل‌ در احاديث‌ مستند به‌ امامان‌ (شيعه‌) آمده‌ است‌ (كلينی، ۱/٤٤-٤۵، ٢٢۵، ٢٢٧، ٢٤۰، ٢٩۳؛ صفار، ۱۵۵ بب). <br /><br /><p></p><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">مآخذ:</span></strong><br />________________________________________ <p></p><p lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt"><span style="color:#663333;"> ابن‌ تيميه‌، احمد، مجموعة الرسائل‌ الكبری‌، بيروت‌، ۱۳٩٢ ق‌/۱٩٧٢ م‌؛ ابن‌ شعبه‌، حسن‌، تحف‌ العقول‌، به‌ كوشش‌ على‌اكبر غفاری‌، تهران‌، ۱۳٧۶ ق‌؛ ابن‌ طاووس‌، علی، اقبال‌ الاعمال‌، چ‌ سنگی، ۱۳٢۰ ق‌؛ ابن‌ عبدربه‌، احمد، العقد الفريد، به‌ كوشش‌ احمد امين‌ و ديگران‌، بيروت‌، ۱٤۰٢ ق‌/۱٩٨٢ م‌؛ ابن‌ قتيبه‌، عبدالله‌، المعارف‌، به‌ كوشش‌ ثروت‌ عكاشه‌، قاهره‌، ۱۳٨۰ ق‌/۱٩۶۰ م‌؛ ابن‌ منظور، لسان‌؛ ابوداوود سجستانی، سليمان‌، سنن‌، به‌ كوشش‌ محمد محيی‌الدين‌ عبدالحميد، قاهره‌، داراحياء السنة النبويه‌؛ بيرونی، ابوريحان‌، الا¸ثار الباقية، به‌ كوشش‌ زاخاو، لايپزيگ‌، ۱٩٢۳ م‌؛ بيهقی، علی، معارج‌ نهج‌البلاغة، به‌ كوشش‌ محمدتقی دانش‌پژوه‌، قم‌، ۱٤۰٩ ق‌؛ ترمذي‌، محمد، سنن‌، به‌ كوشش‌ احمد محمد شاكر و ديگران‌، قاهره‌، ۱۳۵٧ ق‌/۱٩۳٨ م‌؛ جواليقی، موهوب‌، المعرب‌، به‌ كوشش‌ احمد محمد شاكر، قاهره‌، ۱۳۶۱ ق‌/۱٩٤٢ م‌؛ حداد، يوسف‌ دره‌، الدفاع‌ عن‌ المسيحية فی انجيل‌ بحسب‌ متی، بيروت‌، ۱٩٨٨ م‌؛ دارمی، عبدالله‌، سنن‌، دمشق‌، ۱۳٤٩ ق‌؛ زمخشري‌، محمود، الكشاف‌، قاهره‌، ۱۳۶۶ ق‌/۱٩٤٧ م‌؛ سعدي‌، گلستان‌، به‌ كوشش‌ محمدعلی فروغی، تهران‌، ۱۳٧۵ ش‌؛ سيوطی، الدر المنثور، قاهره‌، ۱۳۱٤ق‌؛ شهرستانی، محمد، الملل‌ و النحل‌، به‌ كوشش‌ محمد بدران‌، قاهره‌، ۱۳٧۵ ق‌/۱٩۵۶ م‌؛ صفار، محمد، بصائر الدرجات‌، تهران‌، ۱٤۰٤ ق‌؛ عهد جديد؛ عهد عتيق‌؛ قرآن‌ كريم‌؛ كلينی، محمد، الكافی، به‌ كوشش‌ علی‌اكبر غفاری‌، تهران‌، ۱۳٧٧ق‌؛ مسلم‌ بن‌ حجاج‌، صحيح‌، به‌ كوشش‌ محمد فؤاد عبدالباقی، قاهره‌، ۱٩۵۵ م‌؛ نسايی، احمد، سنن‌، قاهره‌، ۱۳٤٨ ق‌؛ نهج‌ البلاغة؛ نيز:<br /> <br /><div dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt; TEXT-ALIGN: justify; color:#663333;" >A. E., X John n , A Commentary on the Bible, ed. A. S. Peake, London, 1952; Browning, W. R. F., The Gospel According to Saint Luke, London, 1975; Bruce, F. F., X The Fourfold Gospel n , The New Bible Commentary, ed. F. Davidson, Grand Rapids, 1953; Davidson, F., X introd. The Gospel According to Matthew n , The New Bible Commentary, Grand Rapids, 1953; Davidson, R. and A. R. C. Leaney, Biblical Criticism, Middlesex, 1970; Davies, J. G., X Christianity n , The Concise Encyclopaedia of Living Faiths, ed. R. C. Zaehner, Boston, 1959; EI 1 ; Ellicott, C. J., introd. Commentary on the Whole Bible, Grand Rapids, 1959, vol. VI; Enslin, M. S., X Luke and Matthew n , The Seventy-Fifth Anniversary Volume of the Jewish Quarterly Review, Philadelphia, 1967; ER; ERE; Gibson, J. C. L., X John the Baptist in Muslim Writings n , The Muslim World, 1955, vol. XLV; Hunter, A. M., The Gospel According to Saint Mark, London, 1976; Jeffery, A., The Foreign Vocabulary of the Qur p ? n, Baroda, 1938; Liddell, H. G. and R. Scott, A Greek - English Lexicon, Oxford, 1864; Moffatt, J., X The Development of New Testament Literature n , A Commentary on the Bible, ed. A. S. Peake, London, 1952; id, introd. Translation of the Bible, London, 1972; Moule, C. F. D., The Birth of the New Testament, London, 1976; The New Bible Dictionary, ed. J. D. Douglas, Grand Rapids, 1970; The Oxford Companion to the Bible, eds. B. M. Metzger and M. D. Coogan, New York, 1993; Richardson, A., The Gospel According to Saint John, London, 1976; Schonfield, H. J., A History of Biblical Literature, New York, 1962; Scroggie, W. G., A Guide to the Gospels, London, 1965; Wills, L. M., The Quest of the Historical Gospel, London, 1997; Zeitlin, I. M., Jesus and the Judaism of His Time, Cambridge, 1988.</div><br /><p></p><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">منبع</span></strong><br />________________________________________ <p></p><p lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt"><span style="color:#663333;">برگرفته از: <strong><a href="http://www.cgie.org.ir/shavad.asp?id=123&avaid=4036">اِنْجيل</a></strong>، کتابخانه ديجيتال، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی<p></p></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-8719291884846298965?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-11843309344806919332008-09-12T09:18:00.000-07:002008-09-12T15:29:15.071-07:00<p></p><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" ><center><strong><span style="font-size:13;color:#9999ff;">ميلاد مسيح و شباب مسيحت</span></strong></center><p></p><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMrUZTx7OHI/AAAAAAAAAXY/Vr5s0MugEA4/s1600-h/Jesus-01.bmp"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMrUZTx7OHI/AAAAAAAAAXY/Vr5s0MugEA4/s200/Jesus-01.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245238247297857650" /></a><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:10px;color:black;" ><span style="color:#339999;"><strong>نـوشــته: ويــل دورانــت<br />(کتاب پنجم از جلد سوم تاريخ تمدن)</strong><br /><div lang="FA" style="FONT-SIZE: 12px; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma; TEXT-ALIGN: justify"><p style="text-indent: 0.5cm;">آیا عیسی وجود داشته است؟ آیا تاریخ زندگی بنیادگذار مسیحیت حاصل غم و اندوه، تخیل و امید مردم بوده است اسطوره‌ای مانند افسانه‌های كریشنا، اوزیریس، آتیس، آدونیس، دیونوسوس، و میترا (مهر)؟ در اوایل قرن هجدهم، در محفل <em>بالینگبروك</em> بحثی محرمانه دربارهٔ امكان عدم وجود عیسی انجام گرفت بحثی كه حتی ولتر از آن جا خورد. ولنی نیز همین تردید را در اثر خویش به نام ویرانه‌های امپراطوری به سال ١٧٩١ ابراز داشت. ناپلئون به هنگام ملاقاتش با نویسنده محقق آلمانی ویلانت در سال ١٨٠٨، چیزی از او دربارهٔ سیاست و جنگ نپرسید، بلكه از او پرسید كه آیا به تاریخی بودن عیسی معتقد است یا نه؟<br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;"> یكی از عمده‌ترین اشتغالات اندیشهٔ نوین "نقد عالی" "كتاب مقدس" - حملهٔ اوج گیرنده‌ای به اصالت و حقانیت - آن بوده است، كه به نوبه خود با كوشش قهرمانانه‌ای برای نجات شالودهٔ تاریخی ایمان مسیحی رو در رو شده است. نتایج این برخورد ممكن است به اندازهٔ خود مسیحیت انقلابی باشد. نخستین درگیری در این جنگ دویست ساله از سوی هرمان رایماروس، استاد زبانهای شرقی در هامبورگ، در سكوت و خاموشی آغاز شد. وی به هنگام مرگش در سال ١٧۶٨، دستنویسی ١۴٠٠ صفحه‌ای دربارهٔ زندگی مسیح از خود به جای گذاشت كه از سر احتیاط آن را به چاپ نسپرده بود. سال بعد گوتهولد لسینگ، با وجود اعتراضات دوستانش، قطعاتی از آن را تحت عنوان قطعات ولفنبوتل منتشر ساخت. رایماروس استدلال می‌كرد كه نمی‌توان عیسی را به عنوان بنیادگذار مسیحیت در نظر گرفت و درك كرد، بلكه باید او را چهرهٔ نهایی و متفوق استكاتولوژی (آخرتشناسی) رازورانهٔ یهودیان دانست. به عبارت دیگر، مسیح در فكر ایجاد دین جدیدی نبوده است بلكه می‌خواست مردم را برای انهدام حتمی‌الوقوع جهان و برای واپسین داوری همهٔ نفوس آماده سازد. به سال ١٧٩۶، هردر تفاوت ظاهراً سازش‌ناپذیر میان مسیح موصوف در "انجیل متی، مرقس، و لوقا" را با مسیح موصوف در "انجیل یوحنا" خاطر نشان كرد. در سال ١٨٢٨، هاینریش پاولوس ضمن خلاصه‌ای كه از زندگی مسیح در ١١٩٢ صفحه نگاشت، تفسیری عقلایی برای معجزات در نظر گرفت به عبارت دیگر وقوع معجزات را پذیرفت، اما آنها را به علل و قدرتهای طبیعی نسبت داد. داوید شتراوس در اثری دورانساز به نام "زندگی عیسی" (١٨٣۵-١٨٣۶) انتخاب این حد وسط (امر بین امرین) را رد كرد؛ به عقیدهٔ او عناصر فوق طبیعی انجیلها می‌بایست جزو اسطوره‌ها محسوب شود، و زندگی حقیقی مسیح بدون استفاده از این عناصر به هر شكل بازسازی شود. اثر پرحجم شتراوس برای یك نسل انتقاد از كتاب مقدس را مركز ثقل اندیشة آلمانی قرار داد. در همان سال فردیناند كریستیان باور به رساله‌های پولس حواری تاخت، و همهٔ رساله‌ها، جز رساله‌های مكتوب به قرنتیان، غلاطیان، و رومیان، را مجعول دانست. در سال ١٨۴٠، برونو باوئر دست به نگاشتن یك سلسله آثار جدلی شورانگیز زد تا نشان دهد كه عیسی اسطوره‌ای بیش نیست، و شكل تشخص یافتهٔ كیشی است كه در قرن دوم از درهم آمیختن الاهیات یهودی، یونانی، و رومی پیدا شده است. در سال ١٨۶٣، "زندگی عیسی" به قلم ارنست رنان بسیاری را با شیوهٔ عقلاییش به وحشت انداخت، و بسیاری را نیز با نثر زیبایش مجذوب كرد؛ این كتاب نتایج منتقدان آلمانی را یكجا گرد می‌آورد، و مسئلة انجلیها را پیش روی كل جهان فرهیخته قرار می‌داد. مكتب فرانسوی در این زمینه در پایان قرن نوزدهم با آبه لوازی به اوج خود رسید. وی متن "عهد جدید" را موضوع چنان تجزیه و تحلیل شدید و دقیقی قرار داد كه كلیسای كاتولیك لازم دانست او و برخی دیگر از "متجددان" را تكفیر كند. در این ضمن مكتب هلندی، متشكل از پیرسون، نابر، وماتاس، با انكار وجود تاریخی عیسی، آن هم با ارائهٔ تفصیلی مدارك، این جنبش را به منتها درجهٔ خود رسانید. در آلمان آرتور دروز توضیح قطعی این نتیجة منفی را عرضه كرد؛ در انگلستان و.ب. سمیث وج.م. رابرتسن بر چنین انكاری حجت می‌آوردند. نتیجة دو قرن بحث و گفتگو ظاهراً نابودی مسیح بود.<br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;"> چه مدركی برای اثبات وجود مسیح هست؟ نخستین مرجع غیر مسیحی در این مورد كتاب روزگار باستان یهودیان یوسفوس (٩٣ میلادی؟) است:<br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;"><em>در آن زمان عیسی نامی می‌زیست كه انسانی مقدس بود، اگر بتوان اساساً انسانش نامید، زیرا كارهای شگفت می‌كرد و به مردم تعلیم می‌داد و حقیقت را شادمانه در می‌یافت. بسیاری از یهودیان و یونانیان پیرو او بودند. این شخص مسیح بود.</em><br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;">آن هم از سوی یك یهودی كه همیشه در اندیشه جلب نظر رومیان یا یهودیان است كه هر دوشان در آن زمان با مسیحیت مبارزه می‌كردند سطور مزبور را مجعول جلوه می‌دهد، و دانشوران مسیحی این متن را تقریباً با اطمینان كافی الحاقی می‌دانند. در تلمود اشاره‌هایی به «یشوعای ناصری» می‌شود، ولی تاریخشان مؤخرتر از آن است كه بتوان آنها را چیزی جز انعكاسات مخالف اندیشة مسیحی دانست. قدیمترین ذكری كه از عیسی در ادبیات مشركان می‌شود، در نوشته‌های پلینی كهین و در نامه‌ای است كه تخمیناً به تاریخ ١١٠ می‌باشد. در این نامه از ترایانوس سؤال می‌شود كه با مسیحیان چگونه باید رفتار كرد. پنج سال بعد از آن تاسیت شكنجه و آزار مسیحیان را در روم در زمان نرون شرح می‌دهد و آنان را چنین معرفی می‌كند كه پیش از سال ۶۴ پیروانی در سراسر امپراطوری داشته‌اند. این متن به اندازه‌ای از لحاظ سبك و نیرو و تعصب مطابق شیوهٔ تاسیت است كه از همهٔ منقدان كتاب مقدس فقط در دروز منكر اصالت آن شده است. سوئتونیوس در حدود سال ١٢۵ از همین شكنجه و آزار یاد می‌كند و می‌گوید كه در حدود سال ۵٢ كلاودیوس "یهودیان تحریك شده توسط مسیح را، كه سبب بی نظمیهای عمومی بودند"، تبعید كرد. این عبارت با مندرجات كتاب اعمال رسولان كه در آن به فرمانی از جانب كلاودیوس به این مضمون كه «یهودیان باید روم را ترك گویند» اشاره می‌شود مطابقت دارد. این سوابق بیشتر دال بر وجود مسیحیان است تا دال بر وجود مسیح؛ ولی اگر به وجود مسیح قائل نباشیم، باید به این فرضیهٔ غیر متحمل برگردیم كه عیسی در طی زندگانی یك نسل اختراع شده است. به علاوه، باید فرض كرد كه جماعت مسیحی روم چند سال پیش از ۵٢ میلادی به وجود آمده بود كه مورد توجه یكی از فرمانهای امپراطور قرار گرفته است. در اواسط قرن اول میلادی، مشركی به نام تالوس در قطعه‌ای كه یولیوس آفریكانوس آن را حفظ كرده است، مدعی بود ظلماتی كه می‌گفتند با مرگ عیسی همراه بوده، پدیده‌ای كاملا طبیعی و تصادف صرف بوده است. در این استدلال وجود مسیح مسلم فرض شده است. انكار وجود او ظاهراً هیچ گاه از طرف سرسخت‌ترین مشركان یا یهودیانی كه با مسیحیت نوزاد مخالف بودند، بیان نشده است.<br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;">نخستین مدارك مسیحی دال بر وجود مسیح رساله‌های منتسب به پولس حواری است. بعضی از این رساله‌ها شاید به قلم او نباشند، ولی بیشتر آنها مقدم بر سال ۶۴ هستند و تقریباً همه آنها را اصیل می‌دانند. هیچ كس دربارهٔ وجود پولس و ملاقاتهایش با پطرس، یعقوب، و یوحنا شك نمی‌كند؛ و خود پولس با رشك و حسرت تصدیق می‌كند كه این سه تن در حیات جسمانی حضرت عیسی با او آشنا شده‌اند. در رساله‌های معتبر پولس، چندین‌بار به آخرین شام و به مصلوب شدن عیسی اشاره می‌شود.<br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;">در مورد انجیلها مسئله به این سادگی نیست. چهار انجیلی كه به دست ما رسیده است بازمانده‌های انجیلهای بسیار بیشتری هستند كه در دو قرن اول میلادی میان مسیحیان رواج داشته است. كلمهٔ انگلیسی gospel (به انگلیسی باستان، godspel = بشارت) برگردان واژهٔ یونانی، euangelion نخستین كلمهٔ انجیل مرقس و به معنی «بشارت، خبر خوش »، است یعنی مسیح آمده است و ملكوت خداوند در دسترس است. انجیل مرقس، متی و لوقا «اناجیل نظیر» هستند. محتوا و شرحهای آنها را ممكن است در سه ستون موازی قرار داد و با هم به آنها نظر افكند. اصل آنها به زبان یونانی عامیانه "كوینه" نوشته شده است و، از لحاظ دستور زبان یا از جهت ادبی، نمونه‌های كاملی نیستند. با این وصف، سبك سادهٔ قوی و صریحشان، نیروی زندهٔ صحنه‌ها و امثالشان، عمق احساس، و جذابیت ژرف داستانهایی كه روایت می‌كنند، حتی به متن اصلی ناسفتة آنها لطف بی‌نظیری می‌دهد لطفی كه در ترجمهٔ انگلیسی نادقیق ولی شاهانه‌ای كه برای جیمز پادشاه انگلستان انجام شد، برای خوانندگان انگلیسی زبان به مراتب افزایش یافت.<br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;">قدیمترین نسخه‌های خطی محفوظ ماندهٔ اناجیل، مربوط به قرن سوم است. خود نسخه‌های اصلی ظاهراً بین سالهای ۶٠ و ١٢٠ میلادی نوشته شده‌اند. بنابر این مدت دو قرن در معرض اشتباهات استنساخ، و تغییرات احتمالی برای وفق دادن متن با نظرات یا نیات و اصول خداشناسی فرقه یا دورهٔ ناسخ بوده است. نویسندگان مسیحی پیش از سال ١٠٠ میلادی نقل قولهایی از "عهد قدیم" می‌آورند ولی هرگز نقل قولی از "عهد جدید" نمی‌كنند. پیش از سال ١۵٠ یگانه ذكری كه از یك انجیل مسیحی می‌شود در آثار پاپیاس است كه، در حدود سال ١٣۵، از "یوحنای مهین" نامی روایت می‌كند كه گفته است مرقس انجیل خود را از روی خاطراتی كه پطرس حواری برایش نقل می‌كرد تنظیم كرده است. پاپیاس می‌افزاید: «متی "لوگیا" را به زبان عبری استنساخ كرد» و مراد از "لوگیا" ظاهراً مجموعه‌ای به زبان آرامی از گفته‌های مسیح است. احتمالا پولس چنین مدركی در دست داشته، زیرا اگرچه از هیچ یك از انجیلها ذكری نمی‌كند ولی بعضاً نقل قولهایی از زبان شخص عیسی می‌آورد. منتقدان عموماً در دادن تقدم به "انجیل مرقس"، و تعیین تاریخی در حدود ۶۵-٧٠ میلادی برای آن همداستانند. در "انجیل مرقس" غالباً مطلب واحدی به چند صورت تكرار می‌شود؛ از این رو تصور می‌رود كه مبنای آن "لوگیا" و یك روایت دیگر، احتمالا تألیف اصلی خود مرقس، باشد. "انجیل مرقس"، به همین صورتی كه در دست ماست، ظاهراً در حیات چند تن از حواریون، یا شاگردان بلافصل آنها، موجود بوده است. پس محتمل به نظر نمی‌رسد كه با خاطرات و تفسیرات این حواریون از مسیح اختلاف اساسی داشته باشد. با این حساب می‌توان با آلبرت شوایتسر، كه دانشمندی است صائب و نامور، هماواز بود كه قسمت اصلی "انجیل مرقس" متضمن "تاریخ اصیل" است. <br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;"> در سنت ارتدوكسی تقدم را به "انجیل متی" می‌دهند. ایرنایوس متذكر می‌شود كه اصل آن به "عبری" یعنی به زبان آرامی بوده است؛ ولی آنچه به دست ما رسیده فقط به زبان یونانی بوده است. از آنجا كه "انجیل متی" در شكل موجودش استنساخی از "انجیل مرقس"، و احتمالا نیز "لوگیا" است، منقدان بیشتر آن را منتسب به یكی از شاگردان متی می‌دانند تا به خود او. مع هذا حتی شكاكترین محققان نیز تاریخ تنظیم آن را دیرتر از حدود سالهای ٨۵-٩٠ نمی‌دانند. چون منظور متی گروانیدن یهودیان است، بیشتر از انجیل نویسان دیگر، روی معجزات منتسب به حضرت عیسی تكیه می‌كند، و به گونه‌ای مشكوك مشتاق است ثابت كند كه بسیاری از پیشگوییهای "عهد قدیم" در وجود مسیح تحقق یافته است. با این وصف، "انجیل متی" مهیج‌ترین انجیلهای چهارگانه است و باید آن را در عداد شاهكارهای ناشناختهٔ ادبیات جهان جای داد. <br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;">"انجیل لوقا"، كه عموماً تاریخ آن را به دههٔ پایانی قرن اول نسبت می‌دهند، در صدد است كه شرحهای سابق را دربارهٔ عیسی با یكدیگر هماهنگ كند و سازش دهد، و هدفش گروانیدن یهودیان نیست بلكه گروانیدن مشركان است. احتمال قوی می‌رود كه خود لوقا اصلا مشرك، دوست پولس، و نویسندهٔ "اعمال رسولان" بوده است. او نیز مانند متی خیلی از مرقس اقتباس می‌كند. از ۶۶١ آیهٔ متنی كه از مرقس به ما رسیده، بیش از ۶٠٠ آیه در "انجیل متی"، و ٣۵٠ آیه، در "انجیل لوقا"، غالباً كلمه به كلمه نقل شده است. بسیاری از قسمتهای "انجیل لوقا" كه در "انجیل مرقس" نیست معادلهای تقریباً كلمه به كلمهٔ "انجيل متی" است. ظاهراً لوقا آنها را از متی اقتباس كرده است، یا اینكه لوقا و متی، هر دو، آنها را از منبع مشتركی گرفته‌اند كه فعلا در دست نیست. لوقا اقتباسهای صریحش را تا اندازه‌ای با مهارت ادبی مرتب می‌سازد. رنان انجیل او را زیباترین كتابی می‌دانست كه نوشته شده است. <br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;">"انجیل چهارم" مدعی این نیست كه شرح حال حضرت عیسی است. این انجیل مسیح را از لحاظ خداشناسی به عنوان "لوگوس" (كلمه)، خداوند آفریدگار جهان، و رهانندهٔ بشر معرفی می‌كند. با اناجیل نظیر در بسیاری از جزئیات و همچنین در توصیف كلی مسیح مغایرت دارد. جنبة نیمه گنوسی این انجیل، و تأكیدش بر افكار مابعدالطبیعه، بسیاری از دانشوران مسیحی را به تردید در اینكه مصنف آن یوحنای حورای بوده، كشانده است. مع ذلك از تجربه لااقل چنین برمی‌آید كه یك روایت كهن را نباید ناسنجیده رد كرد؛ زیرا نیاكان ما همه احمق نبوده‌اند. مطالعات جدید تاریخ تنظیم انجیل چهارم را به حدود اواخر قرن اول میلادی تخمین می‌زنند. احتمالا سنت در نسبت دادن "رساله‌های یوحنا" به همین مصنف بر حق بوده است؛ هر دو همان مضامین را با همان سبك بیان می‌كنند.<br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;">خلاصه، واضح است كه میان یك انجیل با انجیل دیگر تناقضات فراوان وجود دارد و در هر چهار انجیل اطلاعات تاریخي مبهم، شباهتهای سوءظن‌آمیز با افسانه‌های خدایان مشركان، حوادث ساختگی برای اثبات تحقق یافتن احتمالا به منظور مبنای تاریخی دادن به آیین یا مراسم بعدی كلیسا موجود است. انجیل نویسان با سیسرون، سالوستیوس، و تاسیت در این نظر كه تاریخ حامل نظرات اخلاقی است، همداستان بوده اند. این فرض نیز بیجا نیست كه گفتگوها و گفتارهایی كه در انجیلها نقل شده از ضعف حافظهٔ اشخاص بیسواد، و اشتباهات و حك و اصلاحهای ناسخان لطمه دیده است.<br /><br /><p style="text-indent: 0.5cm;">با تمام این تفاصیل، آنچه می‌ماند خود قابل توجه است. تناقضات مربوط به جزئیات است و به اصل موضوع ارتباطی ندارد. انجیلهای نظیر در مطالب اساسی به طور قابل ملاحظه‌ای با هم مطابقت دارند و تصویر یكدستی از مسیح به خواننده می دهند. "نقد عالی" از بس بر اثر اكتشافاتش ذوق زده شده بود، چنان معیارهای سختي برای آزمایش اصالت در مورد عهد جدید به كار برد كه بسیاری از اشخاص قدیم و واقعی، مانند حمورابی، داوود، سقراط، را جزو افسانه‌ها قلمداد كرد. علی رغم همهٔ پیشداوریها و پیش فرضهای الاهیاتیشان، انجیل نویسان حوادثی را نقل می‌كنند كه اگر جاعل صرف بودند آنها را مسكوت می‌گذاشتند مثلا رقابت حواریون برای احراز مقامات عالی در ملكوت، فرار آنان پس از دستگیری حضرت عیسی، انكار پطرس، ناتوانی مسیح از معجزه كردن در جلیل، اشارهٔ بعضی از مستمعان به امكان دیوانه بودن او، عدم اطمینان نخستین خود او به رسالتش، اقرار او به جهل خود دربارهٔ آینده، لحظات تلخكامیش، و فریاد نومیدانه‌اش روی صلیب. پس از خواندن شرح این صحنه‌ها دیگر كسی نمی‌تواند در واقعی بودن شخصیت پشت آنها تردید كند. اینكه تعدادی افراد ساده در طی یك نسل توانسته باشند شخصیتی چنین نیرومند و جذاب، اخلاقی چنین عالی، و رؤیایی این اندازه الهامبخش از برادری بشر بپرورانند، معجزه‌ای است كه از هر یك از معجزات مذكور در انجیلها باورنكردنی تر است. پس از دو قرن "نقد عالی"، خطوط زندگی، شخصیت، و تعلیمات مسیح همچنان روشن و معقول است، و جذابترین شخصیت را در تاریخ انسان غربی تشكیل می‌دهد.<br /><br /></p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-1184330934480691933?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-44683894909343711852008-09-10T02:12:00.001-07:002008-09-12T09:33:46.356-07:00<p></p><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" ><center><strong><span style="font-size:13;color:#9999ff;">اعتقاد نامه نیقیه</span></strong></center><p></p><br /><p lang="FA" style="FONT-SIZE: 12px; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma; TEXT-ALIGN: justify"><span style="color:#cc0000;">۩</span> ما ايمان داريم به خدای واحد، پدر قادر مطلق، خالق آسمان و زمين، و همه چيزهای ديدنی و ناديدنی.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">۩</span> ما ايمان داريم به يك خداوند، عيسی مسيح، پسر يگانه خدا، مولود جاودانی از پدر، خدا از خدا، نور از نور، خدای حقيقی از خداي حقيقی، كه مولود است و مخلوق نی، و او را با پدر يك ذات است. به وسيله او همه چيز وجود يافت. و او به خاطر ما آدميان و برای نجات ما، از آسمان نزول كرد، و به قدرت روح‌القدس از مريم باكره متولد شد، بشر گرديد. و به خاطر ما در حكومت پنطيوس پيلاطس مصلوب شد، رنج كشيده، مرد و مدفون گشت، روز سوم از مردگان برخاسته، كتب مقدسه را به انجام رسانيد. و به آسمان صعود نموده، به دست راست پدر نشسته است. بار ديگر با جلال می‌آيد، تا زندگان و مردگان را داوری نمايد، و ملكوت او را انتها نخواهد بود.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">۩</span> ما ايمان داريم به روح القدس، خداوند و بخشنده حيات، كه از پدر و پسر صادر می‌شود. و با پدر و با پسر او را عبادت و تمجيد می‌بايد كرد. او به وسيله انبيا تكلم كرده است.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">۩</span> ما ايمان داريم به كليسای واحد جامع رسولان.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">۩</span> و به يك تعميد برای آمرزش گناهان معتقديم.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">۩</span> و قيامت مردگان و حيات عالم آينده را منتظريم. آمين!<br /><br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-4468389490934371185?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-24557742861961035482008-09-09T16:45:00.001-07:002008-09-10T02:14:47.733-07:00<p></p><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" ><center><strong><span style="font-size:13;color:#9999ff;">انجيل‌های چهارگانه</span></strong></center><p></p><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMcLxd1CK7I/AAAAAAAAAW4/RFP_69Ey6Mg/s1600-h/02.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244173235544796082" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMcLxd1CK7I/AAAAAAAAAW4/RFP_69Ey6Mg/s200/02.JPG" border="0" /></a> <p lang="FA" style="FONT-SIZE: 12px; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma; TEXT-ALIGN: justify"><dl><dd style="MARGIN: 12pt 14.2pt; TEXT-ALIGN: justify"><em>در اين سری مقالات، هر چهار انجیل، به صورت کامل بر خوانندگان عزیز عرضه می‌گردد. مطالعۀ این مجموعه، تجربه‌ای تازه و غنی برای تمام مسیحیان خواهد بود. این مجموعه برای کسانی نیز که با کتابمقدس آشنایی ندارند بسیار مفید است زیرا از این طریق می‌توانند به مطالعۀ بزرگترین زندگی‌نامۀ دنیا بپردازند.</dd></dl></dd></em><p></p><span style="font-size:13;color:#9999ff;"><br /><center><strong>انجیل متی</span></strong></center></p><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عيسی در زمانی تولد يافت که قوم اسرائيل در زير سلطۀ امپراطوری روم بود. بهمين دليل آنان مجبور بودند به رومی‌ها باج و خراج بدهند. در نظر بنی‌اسرائيل، کثيف‌ترين شغل را کسانی داشتند که مأمور بودند اين باج را برای دولت روم وصول کنند. آنها را "باجگير" می‌ناميدند، و متی يکی از آنان بود. ولی هنگامی که عيسی او را ديد، از وی دعوت کرد او را پيروی کند. متی نيز از زندگی کثيف خود دست کشيد و يکی از دوازده شاگرد عيسی شد و اين انجيل را چند سال پس از صعود استاد خود به آسمان، نوشت.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">موضوع اصلی اين انجيل شناسانيدن معنی واقعی "ملکوت خداوند" به مردم است، که اغلب نظرياتی غلط دربارۀ آن داشتند. در ضمن "موعظۀ سرکوه" عيسی که از معروف‌ترين خطابه‌های تاريخ است، در اين انجيل يافت می‌شود.</p><br /><center><strong>۱</strong></center></p><strong>شجره‌نامۀ عیسی مسیح</strong>[<a href="http://jesuschristus-christianity.blogspot.com/2008/09/blog-post_5097.html#1">۱</a>]<br /> <dl><dd style="MARGIN: 12pt 14.2pt; TEXT-ALIGN: justify">مَتّی ۱:‏۱-۱۷ - لوقا ۳:‏۲۳-۲۸<br />مَتّی ۱:‏۳-۶ - روت ۴:‏۱۸-۲۲<br />مَتّی ۱:‏۷-۱۱ - اوّل تواریخ ۳:‏۱۰-۱۷</dl></dd>۱ شجره‌نامۀ عیسی مسیح، پسر داوود، پسر ابراهیم:<br />۲ ابراهیم پدر اسحاق، اسحاق پدر یعقوب و یعقوب پدر یهودا و برادرانش بود.<br />۳ یهودا پدر فارِص و زارَح بود و مادرشان تامار نام داشت. فارِص پدر حِصْرون و حِصْرون پدر رام،<br />۴ رام پدر عَمیناداب، عَمیناداب پدر نَحْشون و نَحْشون پدر سَلمون بود.<br />۵ سَلمون پدر بوعَز بود. مادر بوعَز راحاب نام داشت. بوعَز پدر عوبید بود و مادر عوبید روت نام داشت. عوبید پدر یِسای بود.<br />۶ یِسای پدر داوود پادشاه، و داوود پدر سلیمان بود. مادر سلیمان پیشتر زن اوریا بود.<br />۷ سلیمان پدر رِحُبعام، و رِحُبعام پدر اَبیّا، و اَبیّا پدر آسا بود.<br />۸ آسا پدر یِهوشافاط، یِهوشافاط پدر یورام، و یورام پدر عُزیا بود.<br />۹ عُزیا پدر یوتام، یوتام پدر آحاز، و آحاز پدر حِزِقیا بود.<br />۱۰ حِزِقیا پدر مَنَسی، مَنَسی پدر آمون، و آمون پدر یوشیا بود.<br />۱۱ یوشیا پدر یِکُنیا و برادرانش بود. در این زمان یهودیان به بابِل تبعید شدند.<br />۱۲ پس از تبعید یهودیان به بابِل: یِکُنیا پدر شِئَلْتی‌ئیل و شِئَلْتی‌ئیل پدر زِروبابِل بود.<br />۱۳ زِروبابِل پدر اَبیهود، اَبیهود پدر ایلیاقیم، و ایلیاقیم پدر عازور بود.<br />۱۴ عازور پدر صادوق، صادوق پدر یاکیم، و یاکیم پدر اِلیهود بود.<br />۱۵ اِلیهود پدر ایلعازَر، ایلعازَر پدر مَتان، و مَتان پدر یعقوب بود.<br />۱۶ یعقوب پدر یوسف همسر مریم بود، که عیسی ملقّب به مسیح از او به دنیا آمد.<br />۱۷ بدین قرار، از ابراهیم تا داوود بر روی هم چهارده نسل و از داوود تا زمان تبعید هودیان به بابِل، چهارده نسل، و از زمان تبعید تا مسیح چهارده نسل بودند.<br /><br /><strong>میلاد عیسی مسیح</strong><br /><br />۱۸ تولد عیسی مسیح اینچنین روی داد: مریم، مادر عیسی، نامزد یوسف بود. امّا پیش از آنکه به هم بپیوندند، معلوم شد که مریم از روح‌القدس آبستن است. ۱۹ از آنجا که شوهرش یوسف مردی پارسا بود و نمی‌خواست مریم رسوا شود، چنین اندیشید که بی‌هیاهو از او جدا شود. ۲۰ امّا همان زمان که این تصمیم را گرفت، فرشتۀ خداوند در خواب بر او ظاهر شد و گفت: «ای یوسف، پسر داوود، از گرفتن زن خود مریم مترس، زیرا آنچه در بطن وی جای گرفته، از روح‌القدس است. ۲۱ او پسری به دنیا خواهد آورد که تو باید او را عیسی بنامی، زیرا او قوم خود را از گناهانشان نجات خواهد بخشید.» ۲۲ اینهمه رخ داد تا آنچه خداوند به زبان نبی گفته بود، به حقیقت پیوندد که:<br />۲۳ «باکره‌ای آبستن شده، پسری به دنیا خواهد آورد و او را عِمانوئیل خواهند نامید،» که به‌معنی «خدا با ما» است. ۲۴ چون یوسف از خواب بیدار شد، آنچه فرشتۀ خداوند به او فرمان داده بود، انجام داد و زن خود را گرفت. ۲۵ امّا با او همبستر نشد تا او پسر خود را به دنیا آورد؛ و یوسف او را عیسی نامید.<br /><br /><center><strong>۲</strong></center><strong>دیدار مُغان</strong><br /><br />۱ چون عیسی در دوران سلطنت هیرودیسِ پادشاه، در بیت‌لِحِمِ یهودیه به دنیا آمد، چند مُغ از مشرق زمین به اورشلیم آمدند ۲ و پرسیدند: «کجاست آن مولود که پادشاه یهود است؟ زیرا ستارۀ او را در مشرق دیده‌ایم و برای پرستش او آمده‌ایم.» ۳ چون این خبر به گوش هیرودیسِ پادشاه رسید، او و تمامی اورشلیم با وی مضطرب شدند. ۴ هیرودیس همۀ سران کاهنان و علمای دینِ قوم را فراخواند و از آنها پرسید: «مسیح کجا باید زاده شود؟» ۵ پاسخ دادند: «در بیت‌لِحِمِ یهودیه، زیرا نبی در این‌باره چنین نوشته است:<br />۶ «‌”ای بیت‌لِحِم که در سرزمین یهودایی،<br />تو در میان فرمانروایان یهودا به هیچ‌روی کمترین نیستی،<br />زیرا از تو فرمانروایی ظهور خواهد کرد<br />که قوم من، اسرائیل، را شبانی خواهد نمود.“»<br />۷ پس هیرودیس مُغان را در نهان نزد خود فراخواند و زمانِ دقیقِ ظهور ستاره را از ایشان جویا شد. ۸ سپس آنان را به بیت‌لِحِم روانه کرد و بدیشان گفت: «بروید و دربارۀ آن کودک به‌دقّت تحقیق کنید. چون او را یافتید، مرا نیز آگاه سازید تا آمده، سجده‌اش کنم.» ۹ مُغان پس از شنیدن سخنان پادشاه، روانه شدند و ستاره‌ای که در مشرق دیده بودند، پیشاپیش آنها می‌رفت تا سرانجام بر فراز مکانی که کودک بود، بازایستاد. ۱۰ ایشان با دیدن ستاره بسیار شاد شدند. ۱۱ چون به خانه درآمدند و کودک را با مادرش مریم دیدند، روی بر زمین نهاده، آن کودک را پرستش نمودند. سپس صندوقچه‌های خود را گشودند و هدیه‌هایی از طلا و کندر و مُر به وی پیشکش کردند. ۱۲ و چون در خواب هشدار یافتند که نزد هیرودیس بازنگردند، از راهی دیگر رهسپار دیار خود شدند.<br /><br /><strong>فرار به مصر</strong><br /><br />۱۳پس از رفتن مُغان، فرشتۀ خداوند در خواب بر یوسف ظاهر شد و گفت: «برخیز، کودک و مادرش را برگیر و به مصر بگریز و در آنجا بمان تا به تو خبر دهم، زیرا هیرودیس در جستجوی کودک است تا او را بکشد.»۱۴پس یوسف شبانگاه برخاست، کودک و مادرش را برگرفت و رهسپار مصر شد،۱۵و تا زمان مرگ هیرودیس در آنجا ماند. بدینگونه، آنچه خداوند به زبان نبی گفته بود تحقق یافت که «پسر خود را از مصر فراخواندم.»<br />۱۶چون هیرودیس دریافت که مُغان فریبش داده‌اند، سخت برآشفت و دستور داد تا در بیت‌لِحِم و اطراف آن همۀ پسران دو ساله و کمتر را، مطابق با زمانی که از مُغان تحقیق کرده بود، بکشند.۱۷آنگاه آنچه به زبان اِرِمیای نبی گفته شده بود، به حقیقت پیوست که:<br />۱۸«صدایی از رامه به گوش می‌رسد،<br />صدای شیون و زاری و ماتمی عظیم.<br />راحیل برای فرزندانش می‌گرید<br />و تسلی نمی‌یابد،<br />زیرا که دیگر نیستند.»<br /><br /><strong>بازگشت به ناصره</strong><br /><br />۱۹پس از مرگ هیرودیس، فرشتۀ خداوند در مصر به خواب یوسف آمد۲۰و گفت: «برخیز، کودک و مادرش را برگیر و به سرزمین اسرائیل بازگرد، زیرا آنان که قصد جان کودک را داشتند، مرده‌اند.»۲۱پس یوسف برخاست، کودک و مادرش را برگرفت و به سرزمین اسرائیل بازگشت.۲۲امّا چون شنید آرخِلائوس به‌جای پدرش هیرودیس در یهودیه حکم می‌راند، ترسید به آنجا برود، و چون در خواب هشدار یافت، رو‌به سوی نواحی جلیل نهاد۲۳و در شهری به نام ناصره سکونت گزید. بدینترتیب، کلام انبیا به حقیقت پیوست که گفته بودند «ناصری» خوانده خواهد شد.<br /><br /><center><strong>۳</strong></center><br /><br /><strong>یحیی، هموارکنندۀ راه مسیح</strong>[۲]<br /><br /><dl><dd style="MARGIN: 12pt 14.2pt; TEXT-ALIGN: justify">مَتّی ۳:‏۱-۱۲ - مَرقُس ۱:‏۳-۸؛ لوقا ۳:‏۲-۱۷</dl></dd>۱در آن روزها یحیای تعمیددهنده ظهور کرد. او در بیابان یهودیه موعظه می‌کرد و۲می‌گفت: «توبه کنید زیرا پادشاهی آسمان نزدیک شده است!»۳یحیی همان است که اِشَعْیای نبی درباره‌اش می‌گوید:<br />«ندای آن که در بیابان فریاد برمی‌آورد:<br />”راه را برای خداوند آماده کنید!<br />مسیر او را هموار سازید!“‌»<br />۴یحیی جامه از پشم شتر بر تن داشت و کمربندی چرمین بر کمر می‌بست، و خوراکش ملخ و عسل صحرایی بود.۵مردم از اورشلیم و سراسر یهودیه و از تمامی نواحی اطراف رود اردن نزد او می‌رفتند۶و به گناهان خود اعتراف کرده، در رود اردن از دست او تعمید می‌یافتند.<br />۷امّا یحیی چون بسیاری از فَریسیان و صَدّوقیان را دید که به آنجا که او تعمید می‌داد می‌آمدند، به آنان گفت: «ای افعی‌زادگان! چه کسی به شما هشدار داد تا از غضبی که در پیش است، بگریزید؟۸پس ثمری شایستۀ توبه بیاورید۹و با خود مگویید ”پدر ما ابراهیم است.“ زیرا به شما می‌گویم خدا قادر است از این سنگها فرزندان برای ابراهیم پدید آورد.۱۰هم‌اکنون تیشه بر ریشۀ درختان نهاده شده است. هر درختی که میوۀ خوب ندهد، بریده و در آتش افکنده خواهد شد.<br />۱۱«من شما را برای توبه، با آب تعمید می‌دهم؛ امّا آن که پس از من می‌آید تواناتر از من است و من حتی شایسته نیستم کفشهایش را پیش آورم. او شما را با روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد.۱۲او کج‌بیل خود را در دست دارد و خرمنگاه خود را پاک خواهد کرد و گندم خویش را در انبار ذخیره خواهد نمود، امّا کاه را با آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزانید.»<br /><br /><strong>تعمید عیسی</strong>[۳]<br /><br />مَتّی ۳:‏۱۳-۱۷ - مَرقُس ۱:‏۹-۱۱؛<br />لوقا ۳:‏۲۱ و ۲۲؛ یوحنا ۱:‏۳۱-۳۴<br />۱۳آنگاه عیسی از جلیل به رود اردن آمد تا از دست یحیی تعمید گیرد.۱۴ولی یحیی کوشید او را از این کار بازدارد و به او گفت: «مَنَم که باید از تو تعمید بگیرم، و حال تو نزد من می‌آیی؟»۱۵عیسی در پاسخ گفت: «بگذار اکنون چنین شود، زیرا شایسته است که ما پارسایی را به‌کمال تحقق بخشیم.» پس یحیی رضایت داد.۱۶چون عیسی تعمید یافت، بی‌درنگ از آب برآمد. همان‌دم آسمان گشوده شد و او روح خدا را دید که همچون کبوتری فرود آمد و بر وی قرار گرفت.۱۷سپس ندایی از آسمان دررسید که «این است پسر محبوبم که از او خشنودم.»<br /><br /><strong><a name="4">۴</a></strong><br /><br /><strong>عیسی در بوتۀ آزمایش</strong>[۴]<br /><br />مَتّی ۴:‏۱-۱۱ - مَرقُس ۱:‏۱۲ و ۱۳؛<br />لوقا ۴:‏۱-۱۳<br />۱آنگاه روح، عیسی را به بیابان هدایت کرد تا ابلیس وسوسه‌اش کند.۲او چهل شبانه‌روز را در روزه سپری کرد و پس از آن گرسنه شد.۳آنگاه وسوسه‌گر نزدش آمد و گفت: «اگر پسر خدایی، به این سنگها بگو نان شوند!»۴عیسی در پاسخ گفت: «نوشته شده است که:<br />«‌”انسان تنها به نان زنده نیست،<br />بلکه به هر کلامی که از دهان خدا صادر شود.“»<br />۵سپس ابلیس او را به شهر مقدّس برد و بر فراز معبد قرار داد۶و گفت: «اگر پسر خدایی، خود را به زیر افکن، زیرا نوشته شده است:<br />«‌”دربارۀ تو به فرشتگان خود فرمان خواهد داد<br />و آنها تو را بر دستهایشان خواهند گرفت،<br />مبادا پایت به سنگی برخورَد.“»<br />۷عیسی به او پاسخ داد: «این نیز نوشته شده که،<br />«‌”خداوند خدای خود را میازما.“»<br />۸دیگربار ابلیس او را بر فراز کوهی بس بلند برد و همۀ حکومتهای جهان را با تمام شکوه و جلالشان به او نشان داد۹و گفت: «اگر در برابرم به خاک افتی و پرستشم کنی، اینهمه را به تو خواهم بخشید.»۱۰عیسی به او گفت: «دور شو ای شیطان! زیرا نوشته شده است:<br />«‌”خداوند، خدای خود را بپرست<br />و تنها او را خدمت کن.“»<br />۱۱آنگاه ابلیس او را رها کرد و فرشتگان آمده، خدمتش کردند.<br /><br /><strong>آغاز خدمت عیسی در جلیل</strong>[۵]<br /><br />مَتّی ۴:‏۱۲-۱۷ - مَرقُس ۱:‏۱۴ و ۱۵؛<br /> لوقا ۴:‏۱۴ و ۱۵؛ یوحنا ۴:‏۴۳-۴۵<br />۱۲چون عیسی شنید که یحیی گرفتار شده است، به جلیل بازگشت.۱۳سپس ناصره را ترک کرده، به کَفَرناحوم رفت و در آنجا اقامت گزید. کَفَرناحوم در کنار دریاچۀ جلیل و در نواحی زِبولون و نَفْتالی واقع بود.۱۴بدینسان کلام اِشَعْیای نبی به‌حقیقت پیوست که گفته بود:<br />۱۵«دیار زِبولون و نَفْتالی،<br />در کنار دریا، فراسوی اردن،<br />جلیلِ اجنبیان؛<br />۱۶مردمی که در تاریکی به‌سر می‌بردند،<br />نوری عظیم دیدند،<br />و بر آنان که در دیار سایۀ مرگ می‌زیستند،<br />روشنایی درخشید.»<br />۱۷از آن زمان عیسی به موعظۀ این پیام آغاز کرد که: «توبه کنید، زیرا پادشاهی آسمان نزدیک شده است!»<br /><br /><strong>نخستین شاگردان عیسی</strong>[۶]<br /><br />مَتّی ۴:‏۱۸-۲۲ - مَرقُس ۱:‏۱۶-۲۰؛<br />لوقا ۵:‏۲-۱۱؛ یوحنا ۱:‏۳۵-۴۲<br />۱۸چون عیسی در کنار دریاچۀ جلیل راه می‌رفت، دو برادر را دید به نامهای شَمعون، ملقّب به پِطرُس، و آندریاس، که تور به دریا می‌افکندند، زیرا ماهیگیر بودند.۱۹به ایشان گفت: «از پی من آیید که شما را صیاد مردمان خواهم ساخت.»۲۰آنان بی‌درنگ تورهای خود را وانهادند و از پی او شتافتند.۲۱چون به راه خود ادامه داد، دو برادر دیگر یعنی یعقوب پسر زِبِدی و برادرش یوحنا را دید که با پدرشان زِبِدی در قایق بودند و تورهای خود را آماده می‌کردند. آنان را نیز فراخواند؛۲۲ایشان بی‌درنگ قایق و پدر خود را ترک گفتند و از پی او روانه شدند.<br /><br /><strong>شفای بیماران</strong>[۷]<br /><br />مَتّی ۴:‏۲۳-۲۵ - مَرقُس ۱:‏۳۵-۳۹؛ لوقا ۴:‏۴۲-۴۴<br />۲۳بدینسان، عیسی در سرتاسر جلیل می‌گشت و در کنیسه‌های ایشان تعلیم می‌داد و بشارت پادشاهی را اعلام می‌کرد و هر درد و بیماری مردم را شفا می‌بخشید.۲۴پس آوازه‌اش در سرتاسر سوریه پیچید و مردم همۀ بیماران را که به انواع امراض و دردها دچار بودند، و نیز دیوزدگان و مصروعان و مفلوجان را نزدش می‌آوردند و آنان را شفا می‌بخشید.۲۵پس جماعتهایی بزرگ از جلیل و دِکاپولیس، اورشلیم و یهودیه و فراسوی اردن از پی او روانه شدند.<br /><br /><strong><a name="5">۵</a></strong><br /><br /><strong>موعظه بر فراز کوه</strong>[۸]<br /><br />مَتّی ۵:‏۳-۱۲ - لوقا ۶:‏۲۰-۲۳<br />۱چون عیسی آن جماعتها را دید، به کوهی برآمد و بنشست. آنگاه شاگردانش نزد او آمدند۲و او به تعلیم دادنشان آغاز کرد و گفت:<br />۳«خوشابه‌حال فقیرانِ در روح،<br />زیرا پادشاهی آسمان از آن ایشان است.<br />۴خوشابه‌حال ماتمیان،<br />زیرا آنان تسلی خواهند یافت.<br />۵خوشابه‌حال نرمخویان،<br />زیرا آنان زمین را به‌میراث خواهند برد.<br />۶خوشابه‌حال گرسنگان و تشنگان عدالت،<br />زیرا آنان سیر خواهند شد.<br />۷خوشابه‌حال رحیمان،<br />زیرا بر آنان رحم خواهد شد.<br />۸خوشابه‌حال پاکدلان،<br />زیرا آنان خدا را خواهند دید.<br />۹خوشابه‌حال صلح‌جویان،<br />زیرا آنان فرزندان خدا خوانده خواهند شد.<br />۱۰خوشابه‌حال آنان که در راه پارسایی آزار می‌بینند،<br />زیرا پادشاهی آسمان از آنِ ایشان است.<br />۱۱«خوشابه‌حال شما، آنگاه که مردم به‌خاطر من، شما را دشنام دهند و آزار رسانند و هر سخن بدی به‌دروغ علیه‌تان بگویند.۱۲خوش باشید و شادی کنید زیرا پاداشتان در آسمان عظیم است. چرا‌که همینگونه پیامبرانی را که پیش از شما بودند، آزار رسانیدند.<br /><br /><strong>نور و نمک</strong><br /><br />۱۳«شما نمک جهانید. امّا اگر نمک خاصیتش را از دست بدهد، چگونه می‌توان آن را باز نمکین ساخت؟ دیگر به کاری نمی‌آید جز آنکه بیرون ریخته شود و پایمالِ مردم گردد.<br />۱۴«شما نور جهانید. شهری را که بر فراز کوهی بنا شده، نتوان پنهان کرد.۱۵هیچ‌کس چراغ را نمی‌افروزد تا آن را زیر کاسه‌ای بنهد، بلکه آن را بر چراغدان می‌گذارد تا نورش بر همۀ آنان که در خانه‌اند، بتابد.۱۶پس بگذارید نور شما بر مردم بتابد تا کارهای نیکتان را ببینند و پدر شما را که در آسمان است، بستایند.<br /><br /><strong>تحقق عهد عتیق</strong><br /><br />۱۷«گمان مبرید که آمده‌ام تا تورات و نوشته‌های پیامبران را نسخ کنم؛ نیامده‌ام تا آنها را نسخ کنم، بلکه آمده‌ام تا تحققشان بخشم.۱۸زیرا آمین، به شما می‌گویم، تا آسمان و زمین از میان نرود، نقطه یا همزه‌ای از تورات هرگز از میان نخواهد رفت، تا اینکه همه به‌انجام رسد.۱۹پس هر‌که یکی از کوچکترینِ این احکام را بشکند و به دیگران نیز چنین بیاموزد، در پادشاهیِ آسمان، کوچکترین به‌شمار خواهد آمد. امّا هر‌که این احکام را اجرا کند و آنها را به دیگران بیاموزد، او در پادشاهیِ آسمان بزرگ خوانده خواهد شد.۲۰زیرا به شما می‌گویم، تا پارسایی شما برتر از پارسایی فَریسیان و علمای دین نباشد، هرگز به پادشاهی آسمان راه نخواهید یافت.<br /><br /><strong>خشم</strong>[۹]<br /><br />مَتّی ۵:‏۲۵ و ۲۶ - لوقا ۱۲:‏۵۸ و ۵۹<br />۲۱«شنیده‌اید که به پیشینیان گفته شده، ”قتل مکن، و هر‌که قتل کند، سزاوار محاکمه خواهد بود.“۲۲امّا من به شما می‌گویم، هر‌که بر برادر خود خشم گیرد، سزاوار محاکمه است؛ و هر‌که به برادر خود ”راقا“ گوید، سزاوار محاکمه در حضور شوراست؛ و هر‌که به برادر خود احمق گوید، سزاوار آتش جهنم بُوَد.۲۳پس اگر هنگام تقدیم هدیه‌ات بر مذبح، به‌یاد آوردی که برادرت از تو شکایتی دارد،۲۴هدیه‌ات را بر مذبح واگذار و نخست برو و با برادر خود آشتی کن و سپس بیا و هدیه‌ات را تقدیم نما.۲۵با شاکیِ خود که تو را به محکمه می‌برد، تا هنوز با وی در راه هستی، صلح کن، مبادا تو را به قاضی سپارد و قاضی تو را تحویل نگهبان دهد و به زندان افتی.۲۶آمین، به تو می‌گویم که تا ریال آخر را نپردازی، از زندان به‌در نخواهی آمد.<br /><br /><strong>شهوت</strong><br /><br />۲۷«شنیده‌اید که گفته شده، ”زنا مکن.“۲۸امّا من به شما می‌گویم، هر‌که با شهوت به زنی بنگرد، همان‌دم در دل خود با او زنا کرده است.۲۹پس اگر چشم راستت تو را می‌لغزاند، آن را به‌در‌آر و دور افکن، زیرا تو را بهتر آن است که عضوی از اعضایت نابود گردد تا آن که تمام بدنت به دوزخ افکنده شود.۳۰و اگر دست راستت تو را می‌لغزاند، آن را قطع کن و دور‌افکن، زیرا تو را بهتر آن است که عضوی از اعضایت نابود گردد تا آن که تمام بدنت به دوزخ افکنده شود.<br /><br /><strong>طلاق</strong><br /><br />۳۱«همچنین گفته شده که ”هر‌که زن خود را طلاق دهد، باید به او طلاقنامه‌ای بدهد.“۳۲امّا من به شما می‌گویم، هر‌که زن خود را جز به‌علت خیانت در زناشویی طلاق دهد، باعث زناکار شدن او می‌گردد؛ و هر‌که زن طلاق داده شده را به زنی بگیرد، زنا می‌کند.<br /><br /><strong>سوگند</strong><br /><br />۳۳«و باز شنیده‌اید که به پیشینیان گفته شده، ”سوگند خود را مشکن، بلکه به سوگندهای خود به خدا وفا کن.“۳۴امّا من به شما می‌گویم، هرگز سوگند مخورید، نه به آسمان، زیرا که تخت پادشاهی خداست،۳۵و نه به زمین، چون کرسی زیر پای اوست، و نه به اورشلیم، زیرا که شهر آن پادشاه بزرگ است.۳۶و به سر خود نیز سوگند مخور، زیرا حتی مویی را سفید یا سیاه نمی‌توانی کرد.۳۷پس ”بلهِ“ شما همان ”بله“ باشد و ”نهِ“ شما ”نه“، زیرا افزون بر این، شیطانی است.<br /><br /><strong>انتقام</strong><br /><br />۳۸«نیز شنیده‌اید که گفته شده، ”چشم به عوض چشم و دندان به عوض دندان.“۳۹امّا من به شما می‌گویم، در برابر شخص شرور نایستید. اگر کسی به گونۀ راست تو سیلی زند، گونۀ دیگر را نیز به‌سوی او بگردان.۴۰و هرگاه کسی بخواهد تو را به محکمه کشیده، قبایت را از تو بگیرد، عبایت را نیز به او واگذار.۴۱اگر کسی مجبورت کند یک میل با او بروی، دو میل همراهش برو.۴۲اگر کسی از تو چیزی بخواهد، به او بده و از کسی که از تو قرض خواهد، روی مگردان.<br /><br /><strong>محبت به دشمنان</strong>[۱۰]<br /><br />مَتّی ۵:‏۴۳-۴۸ - لوقا ۶:‏۲۷-۳۶<br />۴۳«شنیده‌اید که گفته شده، ”همسایه‌ات را محبت نما و با دشمنت دشمنی کن.“۴۴امّا من به شما می‌گویم دشمنان خود را محبت نمایید و برای آنان که به شما آزار می‌رسانند، دعای خیر کنید،۴۵تا پدر خود را که در آسمان است، فرزندان باشید. زیرا او آفتاب خود را بر بدان و نیکان می‌تاباند و باران خود را بر پارسایان و بدکاران می‌باراند.۴۶اگر تنها آنان را محبت کنید که شما را محبت می‌کنند، چه پاداشی خواهید داشت؟ آیا حتی خراجگیران چنین نمی‌کنند؟۴۷و اگر تنها برادران خود را سلام گویید، چه برتری بر دیگران دارید؟ مگر حتی بت‌پرستان چنین نمی‌کنند؟۴۸پس شما کامل باشید چنانکه پدر آسمانی شما کامل است.<br /><br /><strong><a name="6">۶</a></strong><br /><br /><strong>صدقه دادن</strong><br /><br />۱«آگاه باشید که پارسایی خود را در برابر دیدگان مردم به‌جا میاورید، به این قصد که شما را ببینند، وگرنه نزد پدر خود که در آسمان است، پاداشی نخواهید داشت.<br />۲«پس هنگامی که صدقه می‌دهی، جار‌مزن، چنان که ریاکاران در کنیسه‌ها و کوچه‌ها می‌کنند تا مردم آنها را بستایند. آمین، به شما می‌گویم، اینان پاداش خود را به‌تمامی یافته‌اند.۳پس تو چون صدقه می‌دهی، چنان کن که دست چپت از آنچه دست راستت می‌کند، آگاه نشود،۴تا صدقۀ تو در نهان باشد؛ آنگاه پدرِ نهان‌بینِ تو، به تو پاداش خواهد داد.<br /><br /><strong>دعا</strong>[۱۱]<br /><br />مَتّی ۶:‏۹-۱۳ - لوقا ۱۱:‏۲-۴<br />۵«هنگامی که دعا می‌کنی، همچون ریاکاران مباش که دوست می‌دارند در کنیسه‌ها و سَرِ کوچه‌ها ایستاده، دعا کنند تا مردم آنها را ببینند. آمین، به شما می‌گویم، اینان پاداش خود را به‌تمامی یافته‌اند.۶امّا تو، هنگامی که دعا می‌کنی به اتاق خود برو، در را ببند و نزد پدر خود که در نهان است، دعا کن. آنگاه پدرِ نهان‌بینِ تو، به تو پاداش خواهد داد.<br />۷«همچنین، هنگام دعا، عباراتی توخالی تکرار مکنید، آنگونه که بت‌پرستان می‌کنند، زیرا می‌پندارند به‌سبب زیاده‌گفتن، دعایشان مستجاب می‌شود.۸پس مانند ایشان مباشید، زیرا پدر شما پیش از آنکه از او درخواست کنید، نیازهای شما را می‌داند.<br />۹«پس شما اینگونه دعا کنید:<br />«ای پدر ما که در آسمانی،<br />نام تو مقدّس باد.<br />۱۰پادشاهی تو بیاید.<br />ارادۀ تو، چنانکه در آسمان انجام می‌شود،<br />بر زمین نیز به انجام رسد.<br />۱۱نان روزانۀ ما را امروز به ما عطا فرما.<br />۱۲و قرضهای ما را ببخش،<br />چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم.<br />۱۳و ما را در آزمایش میاور،<br />بلکه از آن شرور رهاییمان ده.<br />[زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین.]<br />۱۴زیرا اگر خطاهای مردم را ببخشید، پدر آسمانیِ شما نیز شما را خواهد بخشید.۱۵امّا اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.<br /><br /><strong>روزه</strong><br /><br />۱۶«هنگامی که روزه می‌گیرید، مانند ریاکاران تُرشرو مباشید، زیرا آنان حالت چهرۀ خود را دگرگون می‌کنند تا نزد مردم، روزه‌دار بنمایند. آمین، به شما می‌گویم، که پاداش خود را به‌تمامی یافته‌اند.۱۷امّا تو چون روزه می‌گیری، به سر خود روغن بزن و صورت خود را بشوی۱۸تا روزۀ تو بر مردم عیان نباشد، بلکه بر پدر تو که در نهان است، و پدرِ نهان‌بینِ تو، به تو پاداش خواهد داد.<br /><br /><strong>گنج در آسمان</strong>[۱۲]<br /><br />مَتّی ۶:‏۲۲ و ۲۳ - لوقا ۱۱:‏۳۴-۳۶<br />۱۹«بر زمین گنج میندوزید، جایی که بید و زنگ، زیان می‌رساند و دزدان نَقْب می‌زنند و سرقت می‌کنند.۲۰بلکه گنج خود را در آسمان بیندوزید، آنجا که بید و زنگ زیان نمی‌رساند و دزدان نَقْب نمی‌زنند و سرقت نمی‌کنند.۲۱زیرا هر‌جا گنج توست، دل تو نیز آنجا خواهد بود.<br />۲۲«چشم، چراغ بدن است. اگر چشمت سالم باشد، تمام وجودت روشن خواهد بود.۲۳امّا اگر چشمت فاسد باشد، تمام وجودت را ظلمت فراخواهد گرفت. پس اگر نوری که در توست ظلمت باشد، چه ظلمت عظیمی خواهد بود!<br />۲۴«هیچ‌کس دو ارباب را خدمت نتواند کرد، زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و به دیگری مهر خواهد ورزید، و یا سرسپردۀ یکی خواهد بود و دیگری را خوار خواهد شمرد. نمی‌توانید هم بندۀ خدا باشید، هم بندۀ پول.<br /><br /><strong>زندگی بدون نگرانی</strong>[۱۳]<br /><br />مَتّی ۶:‏۲۵-۳۳ - لوقا ۱۲:‏۲۲-۳۱<br />۲۵«پس به شما می‌گویم، نگران زندگی خود نباشید که چه بخورید یا چه بنوشید، و نه نگران بدن خود که چه بپوشید. آیا زندگی از خوراک و بدن از پوشاک مهمتر نیست؟۲۶پرندگان آسمان را بنگرید که نه می‌کارند و نه می‌دِرَوَند و نه در انبار ذخیره می‌کنند و پدر آسمانی شما به آنها روزی می‌دهد. آیا شما بس باارزشتر از آنها نیستید؟۲۷کیست از شما که بتواند با نگرانی، ساعتی به عمر خود بیفزاید؟<br />۲۸«و چرا برای پوشاک نگرانید؟ سوسنهای صحرا را بنگرید که چگونه نمو می‌کنند؛ نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند.۲۹به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همۀ شکوه و جلالش همچون یکی از آنها آراسته نشد.۳۰پس اگر خدا علف صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، اینچنین می‌پوشانَد، آیا شما را، ای سست‌ایمانان، به‌مراتب بهتر نخواهد پوشانید؟<br />۳۱«پس نگران نباشید و نگویید چه بخوریم یا چه بنوشیم و یا چه بپوشیم.۳۲زیرا اقوام دور از خدا در پی همۀ اینگونه چیزهایند، امّا پدر آسمانی شما می‌داند که بدینهمه نیاز دارید.۳۳بلکه نخست در پی پادشاهی خدا و انجام ارادۀ او باشید، آنگاه همۀ اینها نیز به شما عطا خواهد شد.۳۴پس نگران فردا مباشید، زیرا فردا نگرانی خود را خواهد داشت. مشکلات امروز برای امروز کافی است!<br /><br /><strong><a name="7">۷</a></strong><br /><br /><strong>نادرستی محکوم کردن دیگران</strong>[۱۴]<br /><br />مَتّی ۷:‏۳-۵ - لوقا ۶:‏۴۱ و ۴۲<br />۱«داوری نکنید تا بر شما داوری نشود.۲زیرا به همانگونه که بر دیگران داوری کنید، بر شما نیز داوری خواهد شد و با همان پیمانه که وزن کنید، برای شما وزن خواهد شد.۳چرا پَرِ کاهی را در چشم برادرت می‌بینی، امّا از چوبی که در چشم خود داری غافلی؟۴چگونه می‌توانی به برادرت بگویی، ”بگذار پَرِ کاه را از چشمت به‌در آورم،“ حال آنکه چوبی در چشم خود داری؟۵ای ریاکار، نخست چوب را از چشم خود به‌در‌آر، آنگاه بهتر خواهی دید تا پَرِ کاه را از چشم برادرت بیرون کنی.<br />۶«آنچه مقدّس است، به سگان مدهید و مرواریدهای خود را پیش خوکان میندازید، مبادا آنها را پایمال کنند و برگردند و شما را بِدَرند.<br /><br /><strong>بخواهید، بجویید، بکوبید</strong>[۱۵]<br /><br />مَتّی ۷:‏۷-۱۱ - لوقا ۱۱:‏۹-۱۳<br />۷«بخواهید، که به شما داده خواهد شد؛ بجویید، که خواهید یافت؛ بکوبید، که در به رویتان گشوده خواهد شد.۸زیرا هر‌که بخواهد، به‌دست آوَرَد و هر‌که بجوید، یابد و هر‌که بکوبد، در به رویش گشوده شود.۹کدامیک از شما اگر پسرش از او نان بخواهد، سنگی به او می‌دهد؟۱۰یا اگر ماهی بخواهد، ماری به او می‌بخشد؟۱۱حال اگر شما با همۀ بدسیرتی‌تان، می‌دانید که باید به فرزندان خود هدایای نیکو بدهید، چقدر بیشتر پدر شما که در آسمان است به آنان که از او بخواهند، هدایای نیکو خواهد بخشید.۱۲پس با مردم همانگونه رفتار کنید که می‌خواهید با شما رفتار کنند. این است خلاصۀ تورات و نوشته‌های انبیا.<br /><br /><strong>راه حیات</strong><br /><br />۱۳«از درِ تنگ داخل شوید، زیرا فراخ است آن در و عریض است آن راه که به هلاکت منتهی می‌شود و داخل‌شوندگانِ به آن بسیارند.۱۴امّا تنگ است آن در و سخت است آن راه که به حیات منتهی می‌شود، و یابندگان آن کم‌اند.<br /><br /><strong>درخت و میوه‌اش</strong>[۱۶]<br /><br />مَتّی ۷:‏۱۶-۱۸ و ۲۰ - لوقا ۶:‏۴۳-۴۵<br />۱۵«از پیامبران دروغین برحذر باشید. آنان در لباس گوسفندان نزد شما می‌آیند، امّا در باطن گرگان درّنده‌اند.۱۶آنها را از میوه‌هایشان خواهید شناخت. آیا انگور را از بوتۀ خار و انجیر را از علف هرز می‌چینند؟۱۷به همینسان، هر درخت نیکو میوۀ نیکو می‌دهد، امّا درخت بد میوۀ بد.۱۸درخت نیکو نمی‌تواند میوۀ بد بدهد، و درخت بد نیز نمی‌تواند میوۀ نیکو آوَرَد.۱۹هر درختی که میوۀ خوب ندهد، بریده و در آتش افکنده می‌شود.۲۰بنابراین، آنان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت.<br />۲۱«نه هر‌که مرا ”سرورم، سرورم“ خطاب کند به پادشاهی آسمان راه یابد، بلکه تنها آن که ارادۀ پدر مرا که در آسمان است، به‌جا آوَرَد.۲۲در آن روز بسیاری مرا خواهند گفت: ”سرور ما، سرور ما، آیا به نام تو نبوّت نکردیم؟ آیا به نام تو دیوها را بیرون نراندیم؟ آیا به نام تو معجزات بسیار انجام ندادیم؟“۲۳امّا به آنها به‌صراحت خواهم گفت، ”هرگز شما را نشناخته‌ام. از من دور شوید، ای بدکاران!“<br /><br /><strong>معمار دانا و معمار نادان</strong>[۱۷]<br /><br />مَتّی ۷:‏۲۴-۲۷ - لوقا ۶:‏۴۷-۴۹<br />۲۴«پس هر‌که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل کند، همچون مرد دانایی است که خانۀ خود را بر سنگ بنا کرد.۲۵چون باران بارید و سیلها روان شد و بادها وزید و بر آن خانه زور آورْد، خراب نشد زیرا بنیادش بر سنگ بود.۲۶امّا هر‌که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل نکند، همچون مرد نادانی است که خانۀ خود را بر شن بنا کرد.۲۷چون باران بارید و سیلها روان شد و بادها وزید و بر آن خانه زور آورْد، ویران شد، و ویرانی‌اش عظیم بود!»<br />۲۸چون عیسی این سخنان را به‌پایان رسانید، مردم از تعلیم او در شگفت شده بودند،۲۹زیرا با اقتدار تعلیم می‌داد، نه مانند علمای دین ایشان.<br /><br /><a name="8">۸</a><br /><br /><strong>شفای مرد جذامی</strong>[۱۸]<br /><br />مَتّی ۸:‏۲-۴ - مَرقُس ۱:‏۴۰-۴۴؛ لوقا ۵:‏۱۲-۱۴<br />۱چون عیسی از کوه پایین آمد، جمعیتی انبوه از پی او روانه شدند.۲در این هنگام مردی جذامی نزد او آمد و در برابرش زانو زد و گفت: «سرورم، اگر بخواهی می‌توانی پاکم سازی.»۳عیسی دست خود را دراز کرده، او را لمس نمود و گفت: «می‌خواهم؛ پاک شو!» در‌دم، جذام او پاک شد.۴سپس عیسی به او فرمود: «آگاه باش که در اینباره به کسی چیزی نگویی، بلکه برو خود را به کاهن بنما و هدیه‌ای را که موسی امر کرده، تقدیم کن تا برای آنها گواهی باشد.»<br /><br /><strong>ایمان نظامی رومی</strong>[۱۹]<br /><br />مَتّی ۸:‏۵-۱۳ - لوقا ۷:‏۱-۱۰<br />۵چون عیسی وارد کَفَرناحوم شد، یک نظامی رومی نزدش آمد و با التماس۶به او گفت: «سرور من، خدمتکارم مفلوج در خانه خوابیده و سخت درد می‌کشد.»۷عیسی گفت: «من می‌آیم و او را شفا می‌دهم.»۸نظامی پاسخ داد: «سرورم، شایسته نیستم زیر سقف من آیی. فقط سخنی بگو که خدمتکارم شفا خواهد یافت.۹زیرا من خود مردی هستم زیر فرمان. سربازانی نیز زیر فرمان خود دارم. به یکی می‌گویم ”برو،“ می‌رود، و به دیگری می‌گویم ”بیا،“ می‌آید. به غلام خود می‌گویم ”این را به‌جای‌آر،“ به‌جای می‌آورد.»۱۰عیسی چون سخنان او را شنید، به شگفت آمد و به کسانی که از پی‌اش می‌آمدند، گفت: «آمین، به شما می‌گویم، چنین ایمانی حتی در اسرائیل هم ندیده‌ام.۱۱و به شما می‌گویم که بسیاری از شرق و غرب خواهند آمد و در پادشاهی آسمان با ابراهیم و اسحاق و یعقوب بر سر یک سفره خواهند نشست،۱۲امّا فرزندان این پادشاهی به تاریکیِ بیرون افکنده خواهند شد، جایی که گریه و دندان بر هم ساییدن خواهد بود.»۱۳سپس به آن نظامی گفت: «برو! مطابق ایمانت به تو داده شود.» در همان‌دم خدمتکار او شفا یافت.<br /><br /><strong>شفای مادرزن پِطرُس و بسیاری دیگر</strong>[۲۰]<br /><br />مَتّی ۸:‏۱۴-۱۶ - مَرقُس ۱:‏۲۹-۳۴؛ لوقا ۴:‏۳۸-۴۱<br />۱۴چون عیسی به خانۀ پِطرُس رفت، مادرزن او را دید که تب کرده و در بستر است.۱۵عیسی دست او را لمس کرد و تبش قطع شد. پس او برخاست و مشغول پذیرایی از عیسی شد.<br />۱۶هنگام غروب، بسیاری از دیوزدگان را نزدش آوردند و او با کلام خود ارواح را از آنان به‌در کرد و همۀ بیماران را شفا داد.۱۷بدینسان، پیشگویی اِشَعْیای نبی به حقیقت پیوست که:<br />«او ضعفهای ما را برگرفت<br />و بیماریهای ما را حمل کرد.»<br /><br /><strong>بهای پیروی از عیسی</strong>[۲۱]<br /><br />مَتّی ۸:‏۱۹-۲۲ - لوقا ۹:‏۵۷-۶۰<br />۱۸چون عیسی دید گروهی بی‌شمار نزدش گرد‌‌آمده‌اند، امر فرمود: «به آن سوی دریا برویم.»۱۹آنگاه یکی از علمای دین نزد او آمد و گفت: «ای استاد، هر‌جا بروی، تو را پیروی خواهم کرد.»۲۰عیسی پاسخ داد: «روباهان را لانه‌هاست و مرغان هوا را آشیانه‌ها، امّا پسر‌انسان را جای سر نهادن نیست.»۲۱شاگردی دیگر به وی گفت: «سرورم، نخست رخصت ده تا بروم و پدر خود را به خاک بسپارم.»۲۲امّا عیسی به او گفت: «مرا پیروی کن و بگذار مردگان، مردگانِ خود را به خاک بسپارند.»<br /><br /><strong>آرام کردن توفان دریا</strong>[۲۲]<br /><br />مَتّی ۸:‏۲۳-۲۷ - مَرقُس ۴:‏۳۶-۴۱؛ لوقا ۸:‏۲۲-۲۵<br />مَتّی ۸:‏۲۳-۲۷ - مشابه مَتّی ۱۴:‏۲۲-۳۳<br />۲۳سپس عیسی سوار قایقی شد و شاگردانش نیز از پی او رفتند.۲۴ناگاه توفانی سهمگین درگرفت، آنگونه که نزدیک بود امواجْ قایق را غرق کند. امّا عیسی در خواب بود.۲۵پس شاگردان آمده بیدارش کردند و گفتند: «سرور ما، چیزی نمانده غرق شویم؛ نجاتمان ده!»۲۶عیسی پاسخ داد: «ای کم‌ایمانان، چرا اینچنین ترسانید؟» سپس برخاست و باد و امواج را نهیب زد و آرامش کامل حکمفرما شد.۲۷آنان شگفتزده از یکدیگر می‌پرسیدند: «این چگونه شخصی است؟ حتی باد و امواج نیز از او فرمان می‌برند!»<br /><br /><strong>شفای دو مرد دیوزده</strong>[۲۳]<br /><br />مَتّی ۸:‏۲۸-۳۴ - مَرقُس ۵:‏۱-۱۷؛ لوقا ۸:‏۲۶-۳۷<br />۲۸هنگامی که به ناحیۀ جَدَریان، واقع در آن سوی دریا رسیدند، دو مرد دیوزده که از گورستان خارج می‌شدند، بدو برخوردند. آن دو به‌قدری وحشی بودند که هیچ‌کس نمی‌توانست از آن راه عبور کند.۲۹آنان فریاد زدند: «تو را با ما چه کار است، ای پسر خدا؟ آیا آمده‌ای تا پیش از وقتِ مقرر عذابمان دهی؟»۳۰کمی دورتر از آنها گله‌ای بزرگ از خوکها مشغول چرا بود.۳۱دیوها التماس‌کنان به عیسی گفتند: «اگر بیرونمان می‌رانی، به درون گلۀ خوکها بفرست.»۳۲به آنها گفت: «بروید!» دیوها خارج شدند و به درون خوکها رفتند و تمام گله از سرازیریِ تپه به‌درون دریا هجوم بردند و در آب هلاک شدند.۳۳خوکبانان گریخته، به شهر رفتند و همۀ این وقایع، ازجمله آنچه را که برای آن دیوزده‌ها رخ داده بود، بازگو کردند.۳۴سپس تمام مردم شهر برای دیدن عیسی بیرون آمدند و چون او را دیدند بدو التماس کردند که آن ناحیه را ترک گوید.<br /><br /><strong><a name="9">۹</a></strong><br /><br /><strong>شفای مرد مفلوج</strong>[۲۴]<br /><br />مَتّی ۹:‏۲-۸ - مَرقُس ۲:‏۳-۱۲؛ لوقا ۵:‏۱۸-۲۶<br />۱پس عیسی سوار قایق شد و به آن سوی دریا، به شهر خود رفت.<br />۲آنگاه مردی مفلوج را که بر تختی خوابیده بود، نزدش آوردند. عیسی چون ایمان ایشان را دید، به مفلوج گفت: «دل قوی‌دار، فرزندم، گناهانت آمرزیده شد!»۳در این هنگام، بعضی از علمای دین با خود گفتند: «این مرد کفر می‌گوید.»۴عیسی افکارشان را دریافت و گفت: «چرا چنین اندیشۀ پلیدی به‌دل راه می‌دهید؟۵گفتن کدامیک آسانتر است: اینکه ”گناهانت آمرزیده شد،“ یا اینکه ”برخیز و راه برو“؟۶حال تا بدانید که پسر‌انسان بر زمین اقتدار آمرزش گناهان را دارد...» - به مفلوج گفت: - «برخیز، بستر خود برگیر و به خانه برو.»۷آن مرد برخاست و به خانه رفت.۸چون مردم این واقعه را دیدند، ترسیدند و خدایی را که این چنین قدرتی به انسان بخشیده است، تمجید کردند.<br /><br /><strong>دعوت از مَتّی</strong>[۲۵]<br /><br />مَتّی ۹:‏۹-۱۳ - مَرقُس ۲:‏۱۴-۱۷؛ لوقا ۵:‏۲۷-۳۲<br />۹چون عیسی آنجا را ترک می‌گفت، مردی را دید مَتّی نام که در خراجگاه نشسته بود. به وی گفت: «از پی من بیا!» او برخاست و از پی وی روان شد.<br />۱۰روزی عیسی در خانۀ مَتّی بر سر سفره نشسته بود که بسیاری از خراجگیران و گناهکاران آمدند و با او و شاگردانش همسفره شدند.۱۱چون فَریسیان این را دیدند، به شاگردان وی گفتند: «چرا استاد شما با خراجگیران و گناهکاران غذا می‌خورد؟»۱۲چون عیسی این را شنید، گفت: «بیمارانند که به طبیب نیاز دارند، نه تندرستان.۱۳بروید و مفهوم این کلام را درک کنید که ”طالب رحمتم، نه قربانی.“ زیرا من برای دعوت پارسایان نیامده‌ام، بلکه آمده‌ام تا گناهکاران را دعوت کنم.»<br /><br /><strong>سؤال دربارۀ روزه</strong>[۲۶]<br /><br />مَتّی ۹:‏۱۴-۱۷ - مَرقُس ۲:‏۱۸-۲۸؛ لوقا ۵:‏۳۳-۳۹<br />۱۴آنگاه شاگردان یحیی نزد عیسی آمدند و گفتند: «چرا ما و فَریسیان روزه می‌گیریم، امّا شاگردان تو روزه نمی‌گیرند؟»۱۵عیسی پاسخ داد: «آیا ممکن است میهمانان عروسی تا زمانی که داماد با ایشان است، سوگواری کنند؟ امّا ایامی می‌آید که داماد از ایشان گرفته شود، آنگاه روزه خواهند گرفت.۱۶هیچ‌کس پارچۀ نو را به جامۀ کهنه وصله نمی‌زند، زیرا وصله از جامه کنده می‌شود و پارگی بدتر می‌گردد.۱۷و نیز شراب نو را در مَشکهای کهنه نمی‌ریزند، زیرا مَشکها پاره می‌شوند و شراب می‌ریزد و مَشکها از بین می‌روند. شراب نو را در مَشکهای نو می‌ریزند تا هر دو محفوظ بماند.»<br /><br /><strong>دختر یکی از رئیسان و زن مبتلا به خونریزی</strong>[۲۷]<br /><br />مَتّی ۹:‏۱۸-۲۶ - مَرقُس ۵:‏۲۲-۴۳؛ لوقا ۸:‏۴۱-۵۶<br />۱۸در همان حال که عیسی این سخنان را برای آنان بیان می‌کرد، یکی از رئیسان نزد وی آمد و در برابرش زانو زد و گفت: «دخترم هم‌اکنون مرد. با اینحال بیا و دست خود را بر او بگذار که زنده خواهد شد.»۱۹عیسی برخاست و به اتفاق شاگردان خود با او رفت.۲۰در همان هنگام، زنی که دوازده سال از خونریزی رنج می‌برد، از پشت سر به عیسی نزدیک شد و لبۀ ردای او را لمس کرد.۲۱او با خود گفته بود: «اگر حتی به ردایش دست بزنم، شفا خواهم یافت.»۲۲عیسی برگشته، او را دید و فرمود: «دخترم، دل قوی‌دار، ایمانت تو را شفا داده است.» از آن ساعت، زن شفا یافت.۲۳هنگامی که عیسی وارد خانۀ آن رئیس شد و نوحه‌گران و کسانی را دید که شیون می‌کردند،۲۴فرمود: «بیرون بروید. دختر نمرده بلکه در خواب است.» امّا آنان به او خندیدند.۲۵چون مردم را بیرون کردند، عیسی داخل شد و دست دختر را گرفت و او برخاست.۲۶خبر این واقعه در سرتاسر آن ناحیه پخش شد.<br /><br /><strong>شفای دو نابینا و یک لال</strong><br /><br />۲۷هنگامی که عیسی آن مکان را ترک می‌کرد، دو مرد نابینا در پی او شتافته، فریاد می‌زدند: «ای پسر داوود، بر ما رحم کن!»۲۸چون به خانه درآمد، آن دو مرد نزدش آمدند. عیسی از آنها پرسید: «آیا ایمان دارید که می‌توانم این کار را انجام دهم؟» پاسخ دادند: «بله، سرور ما.»۲۹سپس عیسی چشمانشان را لمس کرد و گفت: «بنا‌بر ایمانتان برایتان انجام شود.»۳۰آنگاه چشمان ایشان باز شد. عیسی آنان را به‌تأکید امر فرمود: «مراقب باشید کسی از این موضوع آگاه نشود.»۳۱امّا آنها بیرون رفته، او را در تمام آن نواحی شهرت دادند.<br />۳۲در همان حال که آنها بیرون می‌رفتند، مردی دیوزده را که لال بود، نزد عیسی آوردند.۳۳چون عیسی دیو را از او بیرون راند، زبان آن مردِ لال باز شد. مردم حیرتزده می‌گفتند: «چنین چیزی هرگز در اسرائیل دیده نشده است!»۳۴امّا فَریسیان گفتند: «او دیوها را به یاری رئیس دیوها بیرون می‌راند.»<br /><br /><strong>کارگران اندکند</strong><br /><br />۳۵عیسی در همۀ شهرها و روستاها گشته، در کنیسه‌های آنها تعلیم می‌داد و بشارت پادشاهی را اعلام می‌کرد و هر درد و بیماری را شفا می‌بخشید.۳۶و چون انبوه جماعتها را دید، دلش بر حال آنان سوخت زیرا همچون گوسفندانی بی‌شبان، پریشانحال و درمانده بودند.۳۷پس به شاگردانش گفت: «محصول فراوان است، امّا کارگر اندک.۳۸پس، از مالک محصول بخواهید کارگران برای دروِ محصول خود بفرستد.»<br /><br /><strong><a name="10">۱۰</a></strong><br /><br /><strong>رسالت دوازده شاگرد</strong>[۲۸]<br /><br />مَتّی ۱۰:‏۲-۴ - مَرقُس ۳:‏۱۶-۱۹؛ لوقا ۶:‏۱۴-۱۶<br />مَتّی ۱۰:‏۹-۱۵ - مَرقُس ۶:‏۸-۱۱؛ لوقا ۹:‏۳-۵ و ۱۰:‏۴-۱۲<br />مَتّی ۱۰:‏۱۹-۲۲ - مَرقُس ۱۳:‏۱۱-۱۳؛ لوقا ۲۱:‏۱۲-۱۷<br />مَتّی ۱۰ ۲۶-۳۳ - لوقا ۱۲:‏۲-۹<br />مَتّی ۱۰:‏۳۴ و ۳۵ - لوقا ۱۲:‏۵۱-۵۳<br />۱آنگاه عیسی دوازده شاگردش را نزد خود فراخواند و آنان را اقتدار بخشید تا ارواح پلید را بیرون کنند و هر درد و بیماری را شفا دهند.۲این است نامهای دوازده رسول: نخست، شَمعون معروف به پِطرُس و برادرش آندریاس؛ یعقوب پسر زِبِدی و برادرش یوحنا؛۳فیلیپُس و بَرتولْما؛ توما و مَتّای خراجگیر؛ یعقوب پسر حَلْفای و تَدّای؛۴شَمعون غیور و یهودای اِسْخَریوطی که عیسی را تسلیم دشمن کرد.<br />۵عیسی این دوازده تن را فرستاد و به آنان فرمود: «نزد غیریهودیان مروید و به هیچیک از شهرهای سامریان داخل مشوید،۶بلکه نزد گوسفندانِ گمشدۀ قوم اسرائیل بروید.۷هنگامی که می‌روید، این پیام را موعظه کنید که پادشاهی آسمان نزدیک شده است.۸بیماران را شفا دهید، مردگان را زنده کنید، جذامیها را پاک سازید، دیوها را بیرون کنید. به‌رایگان یافته‌اید، به‌رایگان هم بدهید.۹هیچ طلا یا نقره یا مس در کمربندهایتان با خود نبرید۱۰و برای سفر، کوله‌بار یا پیراهن اضافی یا کفش یا چوبدستی برندارید؛ زیرا کارگر مستحق مایحتاج خویش است.۱۱به هر شهر یا روستایی که داخل می‌شوید، فردی شایسته بجویید و تا زمانی که در آن شهر هستید در خانه‌اش بمانید.۱۲چون به خانه‌ای درمی‌آیید، بگویید ”سلام بر شما.“۱۳اگر آن خانه شایسته باشد، سلام شما بر آن قرار ی‌گیرد و اگر نه، به شما بازمی‌گردد.۱۴اگر کسی شما را نپذیرد و یا به سخنانتان گوش نسپارد، به‌هنگام ترکِ آن خانه یا شهر، خاک پایهای خود را بتکانید.۱۵آمین، به شما می‌گویم، در روز داوری، تحمل مجازات برای سُدوم و غَمورَه آسانتر خواهد بود تا برای آن شهر.<br />۱۶«من شما را همانند گوسفندان به میان گرگان می‌فرستم. پس همچون مارْ هوشیار باشید و مانند کبوترْ ساده.۱۷از مردم برحذر باشید. آنان شما را به محاکم خواهند سپرد و در کنیسه‌های خود تازیانه خواهند زد.۱۸به‌خاطر من شما را نزد والیان و پادشاهان خواهند برد تا در برابر آنان و در میان قومهای جهان شهادت دهید.۱۹امّا چون شما را تسلیم کنند، نگران نباشید که چگونه یا چه بگویید. در آن زمان آنچه باید بگویید به شما عطا خواهد شد.۲۰زیرا گوینده شما نیستید، بلکه روحِ پدر شماست که به زبان شما سخن خواهد گفت.۲۱برادر، برادر را و پدر، فرزند را تسلیم مرگ خواهد کرد. فرزندان بر والدین بر‌خواهند خاست و موجبات قتل آنها را فراهم خواهند آورد.۲۲همۀ مردم به‌خاطر نام من از شما متنفر خواهند بود. امّا هر‌که تا به‌پایان پایدار بماند، نجات خواهد یافت.۲۳چون در شهری به شما آزار رسانند، به شهری دیگر بگریزید. آمین، به شما می‌گویم، که پیش از آنکه بتوانید به همۀ شهرهای اسرائیل بروید، پسر‌انسان خواهد آمد.<br />۲۴«شاگرد از استاد خود برتر نیست و نه غلام از ارباب خود والاتر.۲۵شاگرد را کافی است که مانند استاد خود شود و غلام را که همچون ارباب خود گردد. اگر رئیس خانه را بَعَلزِبول خواندند، سایر افراد خانه را چه خواهند خواند؟<br />۲۶«بنابراین، از آنان مترسید. هیچ‌چیزِ پنهان نیست که آشکار نشود و هیچ‌چیزِ پوشیده نیست که عیان نگردد.۲۷آنچه در تاریکی به شما گفتم، در روشنایی بیان کنید و آنچه در گوشتان گفته شد، از فراز بامها اعلام نمایید.۲۸از کسانی که جسم را می‌کشند امّا قادر به کشتن روح نیستند، مترسید؛ از او بترسید که قادر است هم روح و هم جسم شما را در جهنم هلاک کند.۲۹آیا دو گنجشک به یک پول سیاه فروخته نمی‌شوند؟ با اینهمه، حتی یک گنجشک نیز بدون خواست پدر شما به زمین نمی‌افتد.۳۰حتی موهای سر شما به‌تمامی شمرده شده است.۳۱پس مترسید، زیرا ارزش شما بیش از هزاران گنجشک است.<br />۳۲«هر‌که نزد مردم مرا اقرار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را اقرار خواهم کرد؛۳۳امّا هر‌که مرا نزد مردم انکار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را انکار خواهم کرد.<br />۳۴«گمان مبرید که آمده‌ام تا صلح به زمین بیاورم. نیامده‌ام تا صلح بیاورم، بلکه تا شمشیر بیاورم!۳۵زیرا آمده‌ام تا:<br />«‌”پسر را بر پدر،<br />دختر را بر مادر و<br />عروس را بر مادرشوهرش برانگیزانم.<br />۳۶دشمنان شخص، اهل خانۀ خودش خواهند بود.“<br />۳۷«هر‌که پدر یا مادر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد؛ و هر‌که پسر یا دختر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد.۳۸هر‌که صلیب خود را برنگیرد و از پی من نیاید، شایستۀ من نباشد.۳۹هر‌که بخواهد جان خود را حفظ کند، آن را از دست خواهد داد و هر‌که جان خود را به‌خاطر من از دست بدهد، آن را حفظ خواهد کرد.<br />۴۰«هر‌که شما را بپذیرد، مرا پذیرفته و کسی که مرا پذیرفت، فرستندۀ مرا پذیرفته است.۴۱هر‌که پیامبری را از آن‌رو که پیامبر است بپذیرد، پاداش پیامبر را دریافت خواهد کرد، و هر‌که پارسایی را از آن‌رو که پارساست بپذیرد، پاداش پارسا را خواهد گرفت.۴۲هر‌که به این کوچکان، از آن‌رو که شاگرد منند، حتی جامی آب سرد بدهد، آمین، به شما می‌گویم، بی‌پاداش نخواهد ماند.»<br /><br /><strong><a name="11">۱۱</a></strong><br /><br /><strong>سخنان عیسی دربارۀ یحیای تعمیددهنده</strong>[۲۹]<br /><br />مَتّی ۱۱:‏۲-۱۹ - لوقا ۷:‏۱۸-۳۵<br />۱پس از آنکه عیسی از دادن این فرمانها به دوازده شاگرد خود فارغ شد، از آنجا عزیمت کرد تا در شهرهای ایشان به تعلیم و موعظه بپردازد.<br />۲چون یحیی در زندان، وصف کارهای مسیح را شنید، شاگردان خود را نزد وی فرستاد۳تا بپرسند: «آیا تو همانی که می‌بایست بیاید، یا منتظر دیگری باشیم؟»۴عیسی در پاسخ گفت: «بروید و آنچه می‌بینید و می‌شنوید به یحیی بازگویید، که۵کوران بینا می‌شوند، لنگان راه می‌روند، جذامیان پاک می‌گردند، کران شنوا می‌شوند، مردگان زنده می‌گردند و به فقیران بشارت داده می‌شود.۶خوشابهحال کسی که به‌سبب من نلغزد.»<br />۷چون شاگردان یحیی می‌رفتند، عیسی دربارۀ یحیی سخن آغاز کرد و به جماعت گفت: «برای دیدن چه چیز به بیابان رفتید؟ برای دیدن نی‌ای که از باد در جنبش است؟۸اگر نه، پس برای دیدن چه رفتید؟ برای دیدن مردی که جامه‌ای لطیف در‌بر دارد؟ آنان که جامه‌های لطیف در‌بر می‌کنند در کاخهای پادشاهانند.۹پس برای دیدن چه رفتید؟ برای دیدن پیامبری؟ آری، به شما می‌گویم کسی که از پیامبر نیز برتر است.۱۰زیرا او همان است که درباره‌اش نوشته شده:<br />«‌”اینک رسول خود را پیشاپیش تو می‌فرستم،<br />که راهت را پیش پایت هموار خواهد کرد.“<br />۱۱آمین، به شما می‌گویم، که بزرگتر از یحیای تعمیددهنده از مادر زاده نشده است، امّا کوچکترین در پادشاهی آسمان از او بزرگتر است.۱۲از زمان یحیای تعمیددهنده تاکنون، پادشاهی آسمان نیرومندانه به پیش می‌رود؛ امّا زورمندان بر آن ستم می‌کنند.۱۳زیرا همۀ پیامبران و تورات تا زمان یحیی نبوّت می‌کردند.۱۴و اگر بخواهید بپذیرید، یحیی همان الیاس است که می‌بایست بیاید.۱۵هر‌که گوش شنوا دارد، بشنود.<br />۱۶«این نسل را به چه تشبیه کنم؟ همچون کودکانی هستند که در بازار می‌نشینند و به همبازیهای خود ندا می‌کنند:<br />۱۷«‌”برای شما نی نواختیم، نرقصیدید؛<br />مرثیه خواندیم، بر سینه نزدید.“<br />۱۸زیرا یحیی آمد که نه می‌خورَد و نه می‌نوشد؛ می‌گویند: ”دیو دارد.“۱۹پسر‌انسان آمد که می‌خورَد و می‌نوشد؛ می‌گویند: ”مردی است شکمباره و میگسار، دوست خراجگیران و گناهکاران.“ امّا حقانیت حکمت را اعمال آن به‌ثبوت می‌رساند.»<br /><br /><strong>سرزنش شهرهایی که ایمان نیاوردند</strong><br /><br />مَتّی ۱۱:‏۲۱-۲۳ - لوقا ۱۰:‏۱۳-۱۵<br />۲۰آنگاه عیسی به سرزنش شهرهایی پرداخت که با اینکه بیشترِ معجزاتش در آنها انجام شده بود، توبه نکرده بودند.۲۱«وای بر تو، ای خورَزین! وای بر تو، ای بیت‌صِیْدا! زیرا اگر معجزاتی که در شما انجام شد در صور و صیدون روی می‌داد، مردم آنجا مدتها پیش در پلاس و خاکستر توبه کرده بودند.۲۲امّا یقین بدانید که در روز داوری، تحمل مجازات برای صور و صیدون آسانتر خواهد بود، تا برای شما.۲۳و تو، ای کَفَرناحوم، آیا تا به آسمان صعود خواهی کرد؟ هرگز، بلکه تا به اعماق دوزخ سرنگون خواهی شد. زیرا اگر معجزاتی که در تو انجام شد در سُدوم رخ می‌داد، تا به امروز بر جا می‌ماند.۲۴امّا یقین بدان که در روز داوری، تحمل مجازات برای سُدوم آسانتر خواهد بود، تا برای تو.»<br /><br /><strong>وعدۀ استراحت</strong><br /><br />مَتّی ۱۱:‏۲۵-۲۷ - لوقا ۱۰:‏۲۱ و ۲۲<br />۲۵در آن وقت، عیسی اظهار داشت: «ای پدر، مالک آسمان و زمین، تو را می‌ستایم که این حقایق را از دانایان و خردمندان پنهان داشته و بر کودکان آشکار کرده‌ای.۲۶بله، ای پدر، زیرا خشنودی تو در این بود.۲۷پدرم همه‌چیز را به من سپرده است. هیچ‌کس پسر را نمی‌شناسد جز پدر، و هیچ‌کس پدر را نمی‌شناسد جز پسر، و آنان که پسر بخواهد او را بر ایشان آشکار سازد.<br />۲۸«بیایید نزد من، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، که من به شما آسایش خواهم بخشید.۲۹یوغ مرا بر دوش گیرید و از من تعلیم یابید، زیرا ملایم و افتاده‌دل هستم، و در جانهای خویش آسایش خواهید یافت.۳۰چرا‌که یوغ من راحت است و بار من سبک.»<br /><br /><strong><a name="12">۱۲</a></strong><br /><br /><strong>صاحب روز شَبّات</strong><br /><br />مَتّی ۱۲:‏۱-۸ - مَرقُس ۲:‏۲۳-۲۸؛ لوقا ۶:‏۱-۵<br />۱در آن زمان، عیسی در روز شَبّات از میان مزارع گندم می‌گذشت. شاگردان او به علت گرسنگی شروع به چیدن خوشه‌های گندم و خوردن آنها کردند.۲فَریسیان چون این را دیدند به او گفتند: «نگاه کن، شاگردانت کاری انجام می‌دهند که در روز شَبّات جایز نیست.»۳پاسخ داد: «مگر نخوانده‌اید که داوود چه کرد، آنگاه که خود و یارانش گرسنه بودند؟۴به خانۀ خدا درآمد و خود و یارانش نان تقدیمی را خوردند، هرچند خوردن آن برای او و یارانش جایز نبود، زیرا فقط کاهنان بدان مجاز بودند.۵یا مگر در تورات نخوانده‌اید که در روزهای شَبّات، کاهنان در معبد، حرمتِ شَبّات را نگاه نمی‌دارند، و با اینهمه بی‌گناهند؟۶به شما می‌گویم کسی در اینجاست که بزرگتر از معبد است!۷اگر مفهوم این کلام را درک می‌کردید که می‌گوید ”طالب رحمتم، نه قربانی،“ دیگر بی‌گناهان را محکوم نمی‌کردید.۸زیرا پسر‌انسان صاحب شَبّات است.»<br /><br /><strong>شفای مرد علیل</strong><br /><br />مَتّی ۱۲:‏۹-۱۴ - مَرقُس ۳:‏۱-۶؛ لوقا ۶:‏۶-۱۱<br />۹سپس آن مکان را ترک گفت و به کنیسۀ آنان درآمد.۱۰در کنیسه مردی بود که یک دستش خشک شده بود. حاضران از عیسی پرسیدند: «آیا شفا دادن در روز شَبّات جایز است؟» این را گفتند تا بهانه‌ای برای متهم کردن او بیابند.۱۱او بدیشان گفت: «اگر یکی از شما گوسفندی داشته باشد و آن گوسفند در روز شَبّات در چاهی بیفتد، آیا آن را نمی‌گیرد و از چاه بیرون نمی‌آورد؟۱۲حال، انسان چقدر باارزشتر از گوسفند است! پس نیکویی کردن در روز شَبّات جایز است.»۱۳سپس به آن مرد گفت: «دستت را دراز کن!» او دستش را دراز کرد و آن دست، مانند دست دیگرش سالم شد.۱۴امّا فَریسیان بیرون رفتند و با هم مشورت کردند که چگونه او را بکشند.<br /><br /><strong>خادم برگزیدۀ خدا</strong><br /><br />۱۵چون عیسی از این امر آگاه شد، آن مکان را ترک گفت. امّا عدۀ بسیاری از پی او رفتند و او جمیع ایشان را شفا بخشید۱۶و ایشان را قدغن کرد تا به دیگران نگویند که او کیست.۱۷این واقع شد تا گفتۀ اِشَعْیای نبی به انجام رسد که:<br />۱۸«این است خادم من که او را برگزیده‌ام،<br />محبوب من که جانم از او خشنود است.<br />روح خود را بر وی خواهم نهاد<br />و او عدالت را به قومها اعلام خواهد داشت.<br />۱۹نزاع نخواهد کرد و فریاد نخواهد زد؛<br />و کسی صدایش را در کوچه‌ها نخواهد شنید.<br />۲۰نیِ خُرد شده را نخواهد شکست<br />و فتیلۀ نیم‌سوخته را خاموش نخواهد کرد،<br />تا عدالت را به پیروزی رساند.<br />۲۱نام او مایۀ امید برای همۀ قومها خواهد بود.»<br /><br /><strong>عیسی و بَعَلزِبول</strong><br /><br />مَتّی ۱۲:‏۲۵-۲۹ - مَرقُس ۳:‏۲۳-۲۷؛ لوقا ۱۱:‏۱۷-۲۲<br />۲۲آنگاه مردی دیوزده را که کور و لال بود نزدش آوردند و عیسی او را شفا داد، به‌گونه‌ای که توانست ببیند و سخن بگوید.۲۳پس آن جماعت همه در شگفت شدند و گفتند: «آیا این مرد همان پسر داوود نیست؟»۲۴امّا چون فَریسیان این را شنیدند، گفتند: «به یاری بَعَلزِبول، رئیس دیوهاست که دیوها را بیرون می‌کند و بس!»۲۵عیسی افکار آنان را دریافت و بدیشان گفت: «هر حکومتی که برضد خود تجزیه شود، نابود خواهد شد، و هر شهر یا خانه‌ای که برضد خود تجزیه شود، پابرجا نخواهد ماند.۲۶اگر شیطان، شیطان را بیرون کند، برضد خود تجزیه شده است؛ پس چگونه حکومتش پابرجا خواهد ماند؟۲۷و اگر من به یاری بَعَلزِبول دیوها را بیرون می‌کنم، شاگردان شما به یاری که آنها را بیرون می‌کنند؟ پس ایشان خودْ داوران شما خواهند بود.۲۸و امّا اگر من به‌واسطۀ روح خدا دیوها را بیرون می‌کنم، یقین بدانید که پادشاهی خدا به شما رسیده است.۲۹بعلاوه، چگونه کسی می‌تواند به خانۀ مردی نیرومند درآید و اموالش را غارت کند، مگر این که نخست آن مرد را ببندد. سپس می‌تواند خانۀ او را غارت کند.۳۰هر‌که با من نیست، برضد من است، و هر‌که با من جمع نکند، پراکنده می‌سازد.۳۱پس به شما می‌گویم، هر نوع گناه و کفری که انسان مرتکب شود، آمرزیده می‌شود، امّا کفر به روح آمرزیده نخواهد شد.۳۲هر‌که سخنی برضد پسر‌انسان گوید، آمرزیده شود، امّا هر‌که برضد روح‌القدس سخن گوید، نه در این عصر و نه در عصر آینده، آمرزیده نخواهد شد.<br />۳۳«اگر میوۀ نیکو می‌خواهید، درخت شما باید نیکو باشد، زیرا درخت بد میوۀ بد خواهد داد. درخت را از میوه‌اش می‌توان شناخت.۳۴ای افعی‌زادگان، شما که بدسیرت هستید، چگونه می‌توانید سخن نیکو بگویید؟ زیرا زبان از آنچه دل از آن لبریز است، سخن می‌گوید.۳۵شخص نیک، از خزانۀ نیکوی دل خود نیکویی برمی‌آوَرَد و شخص بد، از خزانۀ بد دل خود، بدی.۳۶امّا به شما می‌گویم که مردم برای هر سخن پوچ که بر زبان برانند، در روز داوری حساب خواهند داد.۳۷زیرا با سخنان خود تبرئه خواهید شد و با سخنان خود محکوم خواهید گردید.»<br /><br /><strong>درخواست آیتی از عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۱۲:‏۳۹-۴۲ - لوقا ۱۱:‏۲۹-۳۲<br />مَتّی ۱۲:‏۴۳-۴۵ - لوقا ۱۱:‏۲۴-۲۶<br />۳۸آنگاه عده‌ای از علمای دین و فَریسیان به او گفتند: «استاد، می‌خواهیم آیتی از تو ببینیم.»۳۹پاسخ داد: «نسل شرارت‌پیشه و زناکار آیتی می‌خواهند! امّا آیتی بدیشان داده نخواهد شد، جز آیت یونس نبی.۴۰زیرا همانگونه که یونس سه شبانه‌روز در شکم ماهیِ بزرگی بود، پسر‌انسان نیز سه شبانه‌روز در دل زمین خواهد بود.۴۱مردم نینوا در روز داوری با این نسل بر‌خواهند خاست و محکومشان خواهند کرد، زیرا آنها در اثر موعظۀ یونس توبه کردند، و حال آنکه کسی بزرگتر از یونس اینجاست.۴۲ملکۀ جنوب در روز داوری با این نسل بر‌خواهد خاست و محکومشان خواهد کرد، زیرا او از آن سوی دنیا آمد تا حکمت سلیمان را بشنود، و حال آنکه کسی بزرگتر از سلیمان اینجاست.<br />۴۳«هنگامی که روح پلید از کسی بیرون می‌آید، به مکانهای خشک و بایر می‌رود تا جایی برای استراحت بیابد، امّا نمی‌یابد.۴۴پس می‌گوید ”به خانه‌ای که از آن آمدم، بازمی‌گردم.“ امّا چون به آنجا می‌رسد و خانه را خالی و رُفته و آراسته می‌یابد،۴۵می‌رود و هفت روح بدتر از خود را نیز می‌آورد و همگی داخل می‌شوند و در آنجا سکونت می‌گزینند. در نتیجه، سرانجام آن شخص بدتر از حالت نخست او می‌شود. عاقبت این نسل شرور نیز چنین خواهد بود.»<br /><br /><strong>مادر و برادران عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۱۲:‏۴۶-۵۰ - مَرقُس ۳:‏۳۱-۳۵؛ لوقا ۸:‏۱۹-۲۱<br />۴۶در همان‌حال که عیسی با مردم سخن می‌گفت، مادر و برادرانش بیرون ایستاده بودند و می‌خواستند با وی گفتگو کنند.۴۷پس شخصی به او خبر داد که: «مادر و برادرانت بیرون ایستاده‌اند و می‌خواهند با تو گفتگو کنند.»۴۸پاسخ داد: «مادر من کیست؟ و برادرانم چه کسانی هستند؟»۴۹سپس با دست خود به‌سوی شاگردانش اشاره کرد و گفت: «اینانند مادر و برادران من!۵۰زیرا هر‌که خواست پدر مرا که در آسمان است به‌جای‌آوَرَد، برادر و خواهر و مادر من است.»<br /><br /><strong><a name="13">۱۳</a></strong><br /><br /><strong>مَثَل برزگر</strong><br /><br />مَتّی ۱۳:‏۱-۱۵ - مَرقُس ۴:‏۱-۱۲؛ لوقا ۸:‏۴-۱۰<br />مَتّی ۱۳:‏۱۶ و ۱۷ - لوقا ۱۰:‏۲۳ و ۲۴<br />مَتّی ۱۳:‏۱۸-۲۳ - مَرقُس ۴:‏۱۳-۲۰؛ لوقا ۸:‏۱۱-۱۵<br />۱همان روز، عیسی از خانه بیرون آمد و کنار دریا بنشست.۲امّا چنان جمعیت انبوهی او را احاطه کردند که سوار قایقی شد و بر آن بنشست، در حالی که مردم در ساحل ایستاده بودند.۳سپس بسیار چیزها با مَثَلها برایشان بیان کرد. گفت: «روزی برزگری برای بذرافشانی بیرون رفت.۴چون بذر می‌پاشید، برخی در راه افتاد و پرندگان آمدند و آنها را خوردند.۵برخی دیگر بر زمین سنگلاخ افتاد که خاک چندانی نداشت؛ پس زود سبز شد، چرا‌که خاک کم عمق بود.۶امّا چون خورشید برآمد، سوخت و خشکید، زیرا ریشه نداشت.۷برخی میان خارها افتاد. خارها نمو کرده، آنها را خفه کردند.۸امّا بقیۀ بذرها بر زمین نیکو افتاد و بار آورد: بعضی صد برابر، بعضی شصت و بعضی سی.۹هر‌که گوش دارد، بشنود.»<br />۱۰آنگاه شاگردان نزد او آمده، پرسیدند: «چرا با این مردم با مَثَلها سخن می‌گویی؟»۱۱پاسخ داد: «درک رازهای پادشاهی آسمان به شما عطا شده، امّا به آنان عطا نشده است.۱۲زیرا به آن که دارد، بیشتر داده خواهد شد تا به‌فراوانی داشته باشد، و از آن که ندارد، همان که دارد نیز گرفته خواهد شد.۱۳از این‌رو با ایشان به مَثَلها سخن می‌گویم، زیرا:<br />«می‌نگرند، امّا نمی‌بینند؛<br />گوش می‌کنند، امّا نمی‌شنوند و نمی‌فهمند.<br />۱۴نبوّت اِشَعْیا در مورد آنها تحقق می‌یابد که می‌گوید:<br />«‌”به گوش خود خواهید شنید، امّا هرگز نخواهید فهمید؛<br />به چشم خود خواهید دید، امّا هرگز درک نخواهید کرد.<br />۱۵زیرا دل این قوم سخت شده،<br />گوشهایشان سنگین گشته،<br />و چشمان خود را بسته‌اند،<br />تا مبادا با چشمانشان ببینند،<br />و با گوشهایشان بشنوند<br />و در دلهای خود بفهمند<br />و بازگشت کنند و من شفایشان بخشم.“<br />۱۶امّا خوشابه‌حال چشمان شما که می‌بینند و گوشهای شما که می‌شنوند.۱۷آمین، به شما می‌گویم، بسیاری از انبیا و پارسایان مشتاق بودند آنچه را شما می‌بینید، ببینند و ندیدند، و آنچه را شما می‌شنوید، بشنوند و نشنیدند.<br />۱۸«پس شما معنی مَثَل برزگر را بشنوید:۱۹هنگامی که کسی کلام پادشاهی آسمان را می‌شنود امّا آن را درک نمی‌کند، آن شَرور می‌آید و آنچه را در دل او کاشته شده، می‌رباید. این همان بذری است که در راه کاشته شد.۲۰و امّا بذری که بر زمین سنگلاخ افتاد کسی است که کلام را می‌شنود و بی‌درنگ آن را با شادی می‌پذیرد،۲۱امّا چون در خود ریشه ندارد، تنها اندکزمانی دوام می‌آورد. وقتی به‌سبب کلام، سختی یا آزاری بروز می‌کند، در‌دم می‌افتد.۲۲بذری که در میان خارها کاشته شد، کسی است که کلام را می‌شنود، امّا نگرانیهای این دنیا و فریبندگی ثروت، آن را خفه می‌کند و بی‌ثمر می‌سازد.۲۳امّا بذری که در زمین نیکو کاشته شد کسی است که کلام را می‌شنود و آن را می‌فهمد و بارور شده، صد، شصت یا سی برابر ثمر می‌آورد.»<br /><br /><strong>مَثَل علفهای سمّی</strong><br /><br />۲۴عیسی مَثَل دیگری نیز برایشان آورد: «پادشاهی آسمان همانند مردی است که در مزرعۀ خود بذرِ خوب پاشید.۲۵امّا هنگامی که همه در خواب بودند، دشمن وی آمد و در میان گندم، علفِ سمّی کاشت و رفت.۲۶چون گندم سبز شد و خوشه آورد، علف سمّی نیز ظاهر شد.۲۷غلامان مالک مزرعه نزد او رفتند و گفتند: ”آقا، مگر تو بذر خوب در مزرعه‌ات نکاشتی؟ پس علف سمّی از کجا آمد؟“۲۸در جواب گفت: ”این کارِ دشمن است.“ غلامان از او پرسیدند: ”آیا می‌خواهی برویم و آنها را جمع کنیم؟“۲۹گفت: ”نه! اگر بخواهید علفهای سمّی را جمع کنید، ممکن است گندم را نیز با آنها از ریشه برکنید.۳۰بگذارید هر دو تا فصل درو نمو کنند. در آن زمان به دروگران خواهم گفت که نخست علفهای سمّی را جمع کرده دسته کنند تا سوزانده شود، سپس گندمها را گرد آورده، به انبار من بیاورند.“‌»<br /><br /><strong>مَثَل دانۀ خردل و مَثَل خمیرمایه</strong><br /><br />مَتّی ۱۳:‏۳۱ و ۳۲ - مَرقُس ۴:‏۳۰-۳۲<br />مَتّی ۱۳:‏۳۱-۳۳ - لوقا ۱۳:‏۱۸-۲۰<br />۳۱عیسی برای آنها مَثَلی دیگر آورد: «پادشاهی آسمان همچون دانۀ خردلی است که کسی آن را گرفت و در مزرعه‌اش کاشت.۳۲با اینکه دانۀ خردل از همۀ دانه‌ها کوچکتر است، امّا چون می‌روید بزرگتر از همۀ گیاهان باغ شده، به درختی بدل می‌شود، چندانکه پرندگان آسمان آمده، در شاخه‌هایش آشیانه می‌سازند.»<br />۳۳سپس برایشان مَثَلی دیگر آورده، گفت: «پادشاهی آسمان همچون خمیرمایه‌ای است که زنی برگرفت و با سه کیسه آرد مخلوط کرد تا تمام خمیر وَر‌آمد.»<br />۳۴عیسی همۀ این مطالب را با مَثَلها برای جماعت بیان کرد و بدون مَثَل به آنها هیچ نگفت.۳۵این واقع شد تا کلام نبی به انجام رسد که گفته بود:<br />«دهان خود را به مَثَلها خواهم گشود،<br />و آنچه را که از آغاز جهان مخفی مانده است،<br />بیان خواهم کرد.»<br /><br /><strong>شرح مَثَل علفهای سمّی</strong><br /><br />۳۶سپس عیسی جمعیت را ترک گفت و به خانه رفت. آنگاه شاگردانش نزد او آمدند و گفتند: «مَثَل علفهای سمّیِ مزرعه را برای ما شرح بده.»۳۷او در پاسخ گفت: «شخصی که بذر خوب در مزرعه می‌کارد، پسر‌انسان است.۳۸مزرعه، این جهان است؛ و بذر خوب، فرزندان پادشاهی آسمانند. علفهای سمّی، فرزندان آن شَرورند؛۳۹و دشمنی که آنها را می‌کارد، خودِ ابلیس است. فصل درو، پایان این عصر است؛ و دروگران، فرشتگانند.۴۰همانگونه که علفهای سمّی را جمع کرده در آتش می‌سوزانند، در پایان این عصر نیز چنین خواهد شد.۴۱پسر‌انسان فرشتگان خود را خواهد فرستاد و آنها هر‌چه را که در پادشاهی او باعث گناه می‌شود و نیز تمام بدکاران را جمع خواهند کرد۴۲و آنها را در کورۀ آتش خواهند افکند، جایی که گریه و دندان به دندان ساییدن خواهد بود.۴۳آنگاه پارسایان در پادشاهی پدر خود، همچون خورشید خواهند درخشید. هر‌که گوش دارد، بشنود.<br /><br /><strong>مَثَل گنج پنهان و مروارید گرانبها</strong><br /><br />۴۴«پادشاهی آسمان همچون گنجی است پنهان در دل زمین که شخصی آن را می‌یابد، سپس دوباره پنهانش می‌کند و از شادمانی می‌رود و آنچه دارد، می‌فروشد و آن زمین را می‌خرد.<br />۴۵«همچنین پادشاهی آسمان مانند تاجری است جویای مرواریدهای گرانبها.۴۶پس چون مروارید بسیار باارزشی می‌یابد، می‌رود و آنچه دارد، می‌فروشد و آن مروارید را می‌خرد.<br /><br /><strong>مَثَل تور ماهیگیری</strong><br /><br />۴۷«و باز پادشاهی آسمان مانند توری است که به دریا افکنده می‌شود و همهگونه ماهی داخل آن می‌گردد.۴۸هنگامی که تور پر می‌شود، ماهیگیران آن را به ساحل می‌کشند. سپس می‌نشینند و ماهیهای خوب را در سبد جمع می‌کنند، امّا ماهیهای بد را دور می‌اندازند.۴۹در پایان این عصر نیز چنین خواهد بود. فرشتگان خواهند آمد و بدکاران را از میان درستکاران بیرون خواهند کشید۵۰و آنها را در کورۀ آتش خواهند افکند، جایی که گریه و دندان به دندان ساییدن خواهد بود.»<br />۵۱سپس پرسید: «آیا همۀ این مطالب را درک کردید؟» پاسخ دادند: «بله!»۵۲عیسی فرمود: «پس، هر عالِمِ دین که دربارۀ پادشاهی آسمان تعلیم گرفته باشد، همچون صاحب‌خانه‌ای است که از خزانۀ خود چیزهای نو و کهنه بیرون می‌آورد.»<br /><br /><strong>بی‌ایمانی مردم ناصره</strong><br /><br />مَتّی ۱۳:‏۵۴-۵۸ - مَرقُس ۶:‏۱-۶<br />۵۳چون عیسی این مَثَلها را به‌پایان رسانید، آن مکان را ترک گفت۵۴و به شهر خود رفته، در کنیسه به تعلیم مردم پرداخت. مردم در شگفت شده، می‌پرسیدند: «این مرد چنین حکمت و قدرتِ انجام معجزات را از کجا کسب کرده است؟۵۵مگر او پسر آن نجّار نیست؟ مگر نام مادرش مریم نیست؟ و برادرانش یعقوب و یوسف و شَمعون و یهودا نیستند؟۵۶مگر همۀ خواهرانش در میان ما زندگی نمی‌کنند؟ پس این چیزها از کجا به این مرد رسیده است؟»۵۷پس به نظرشان ناپسند آمد. امّا عیسی به آنان گفت: «نبی بی‌حرمت نباشد جز در دیار خود و خانۀ خویش!»۵۸و در آنجا به‌علت بی‌ایمانی ایشان، معجزات زیادی نکرد.<br /><br /><strong><a name="14">۱۴</a></strong><br /><br /><strong>قتل یحیای تعمیددهنده</strong><br /><br />مَتّی ۱۴:‏۱-۱۲ - مَرقُس ۶:‏۱۴-۲۹<br />۱در آن زمان آوازۀ عیسی به گوش هیرودیسِ حاکم رسید،۲و او به ملازمان خود گفت: «این یحیای تعمیددهنده است که از مردگان برخاسته و از همین‌روست که این قدرتها از او به‌ظهور می‌رسد.»<br />۳و امّا هیرودیس به‌خاطر هیرودیا که پیشتر زنِ برادرش فیلیپُس بود، یحیی را گرفته و او را بسته و به زندان انداخته بود.۴زیرا یحیی به او می‌گفت: «حلال نیست تو با این زن باشی.»۵هیرودیس می‌خواست یحیی را بکشد، امّا از مردم بیم داشت، زیرا یحیی را به پیامبری قبول داشتند.<br />۶در روز جشن میلاد هیرودیس، دختر هیرودیا در مجلس رقصید و چنان دل هیرودیس را شاد ساخت۷که سوگند خورد هر‌چه بخواهد به او بدهد.۸دختر نیز به تحریک مادرش گفت: «سر یحیای تعمیددهنده را همینجا در طَبَقی به من بده.»۹پادشاه اندوهگین شد، امّا به‌پاس سوگند خود و به احترام میهمانانش دستور داد تقاضای او برآورده شود.۱۰پس به‌دستور او سر یحیی را در زندان از تن جدا کردند۱۱و آن را در طَبَقی آوردند و به دختر دادند و او نیز آن را نزد مادرش برد.۱۲شاگردان یحیی آمدند و بدن او را برده، به خاک سپردند و سپس رفتند و به عیسی خبر دادند.<br /><br /><strong>خوراک دادن به پنج هزار تن</strong><br /><br />مَتّی ۱۴:‏۱۳-۲۱ - مَرقُس ۶:‏۳۲-۴۴؛<br />لوقا ۹:‏۱۰-۱۷؛ یوحنا ۶:‏۱-۱۳<br />مَتّی ۱۴:‏۱۳-۲۱ - مشابه مَتّی ۱۵:‏۳۲-۳۸<br />۱۳چون عیسی این را شنید، در خلوت با قایق رهسپار مکانی دورافتاده شد. امّا مردم باخبر شده، از شهرهای خود پای پیاده در پی او رفتند.۱۴چون عیسی از قایق پیاده شد، جمعیتی بی‌شمار دید و دلش بر حال آنان به‌رحم آمده، بیمارانشان را شفا بخشید.<br />۱۵نزدیک غروب، شاگردان نزدش آمدند و گفتند: «اینجا مکانی است دورافتاده، و دیروقت نیز هست. مردم را روانه کن تا به روستاهای اطراف بروند و برای خود خوراک بخرند.»۱۶عیسی به آنان گفت: «نیازی نیست مردم بروند. شما خود به ایشان خوراک دهید.»۱۷شاگردان گفتند: «در اینجا چیزی جز پنج نان و دو ماهی نداریم.»۱۸عیسی گفت: «آنها را نزد من بیاورید.»۱۹سپس به مردم فرمود تا بر سبزه بنشینند. آنگاه پنج نان و دو ماهی را برگرفت و به آسمان نگریست و شکر به‌جای آورد. سپس نانها را پاره کرد و به شاگردان داد و آنان نیز به مردم دادند.۲۰همه خوردند و سیر شدند و از خرده‌های باقی‌مانده، دوازده سبدِ پر گرد آوردند.۲۱شمار خورندگان، به‌جز زنان و کودکان، پنج هزار مرد بود.<br /><br /><strong>راه رفتن بر روی آب</strong><br /><br />مَتّی ۱۴:‏۲۲-۳۳ - مَرقُس ۶:‏۴۵-۵۱؛<br />یوحنا ۶:‏۱۵-۲۱<br />مَتّی ۱۴:‏۳۴-۳۶ - مَرقُس ۶:‏۵۳-۵۶<br />۲۲عیسی بی‌درنگ شاگردان را بر‌آن داشت تا در همان حال که او مردم را مرخص می‌کرد، سوار قایق شوند و پیش از او به آن سوی دریا بروند.۲۳پس از مرخص کردنِ مردم، خود به کوه رفت تا به تنهایی دعا کند. شب فرارسید و او آنجا تنها بود.۲۴در این هنگام، قایق از ساحل بسیار دور شده و دستخوش تلاطم امواج بود، زیرا بادِ مخالف بر آن می‌وزید.۲۵در پاس چهارم از شب، عیسی گام‌زنان بر روی آب به‌سوی آنان رفت.۲۶چون شاگردانْ او را در حال راه رفتن روی آب دیدند، وحشت کرده گفتند: «شبح است»، و از ترس فریاد زدند.۲۷امّا عیسی بی‌درنگ به آنها گفت: «دل قوی دارید. من هستم، مترسید!»<br />۲۸پِطرُس پاسخ داد: «سرور من، اگر تویی، مرا بگو تا روی آب نزد تو بیایم.»۲۹فرمود: «بیا!» آنگاه پِطرُس از قایق بیرون آمد و روی آب به‌سوی عیسی به‌راه افتاد.۳۰امّا چون توفان را دید، ترسید و در حالی که در آب فرو می‌رفت، فریاد برآورد: «سرور من، نجاتم ده!»۳۱عیسی بی‌درنگ دست خود را دراز کرد و او را گرفت و گفت: «ای کم‌ایمان، چرا شک کردی؟»۳۲چون به قایق برآمدند، باد فرونشست.۳۳سپس کسانی که در قایق بودند در برابر عیسی روی بر زمین نهاده، گفتند: «براستی که تو پسر خدایی!»<br /><br /><strong>شفای بیماران در جِنیسارِت</strong><br /><br />مَتّی ۱۴:‏۳۴-۳۶ - مَرقُس ۶:‏۵۳-۵۶<br />۳۴پس چون به کرانۀ دیگر رسیدند، در سرزمین جِنیسارِت فرود آمدند.۳۵مردمان آنجا عیسی را شناختند و کسانی را به‌تمامی آن نواحی فرستاده، بیماران را نزدش آوردند.۳۶آنها از او تمنا می‌کردند اجازه دهد تا فقط گوشۀ ردایش را لمس کنند، و هر‌که لمس می‌کرد، شفا می‌یافت.<br /><br /><strong><a name="15">۱۵</a></strong><br /><br /><strong>لزوم پاکی درون</strong><br /><br />مَتّی ۱۵:‏۱-۲۰ - مَرقُس ۷:‏۱-۲۳<br />۱سپس گروهی از فَریسیان و علمای دین از اورشلیم نزد عیسی آمدند و گفتند:۲«چرا شاگردان تو سنّت مشایخ را زیر پا می‌گذارند؟ آنها دستهای خود را پیش از خوردن نمی‌شویند!»۳او در پاسخ گفت: «چرا شما خود برای حفظ سنّت خویش، حکم خدا را زیر پا می‌گذارید؟۴زیرا خدا فرموده است: ”پدر و مادر خود را گرامی‌دار“ و نیز ”هر‌که پدر یا مادر خود را ناسزا گوید، باید کشته شود.“۵امّا شما می‌گویید اگر کسی به پدر یا مادرش بگوید: ”هر کمکی که ممکن بود از من دریافت کنید، وقف خداست،“۶در این صورت، دیگر بر او واجب نیست اینگونه پدرِ خود را گرامی دارد. اینچنین شما برای حفظ سنّت خویش کلام خدا را باطل می‌شمارید.۷ای ریاکاران! اِشَعْیا دربارۀ شما چه خوب پیشگویی کرد، آنگاه که گفت:<br />۸«‌”این قوم با لبهای خود مرا حرمت می‌دارند،<br />امّا دلشان از من دور است.<br />۹آنان بیهوده مرا عبادت می‌کنند،<br />و تعلیمشان چیزی جز فرایض بشری نیست.“»<br />۱۰سپس آن جماعت را نزد خود فراخواند و گفت: «گوش فرادهید و بفهمید.۱۱نه آنچه به دهان آدمی داخل می‌شود او را نجس می‌سازد، بلکه آنچه از دهان او بیرون می‌آید، آن است که آدمی را نجس می‌سازد.»۱۲آنگاه شاگردان نزدش آمدند و گفتند: «آیا می‌دانی که این سخن تو فَریسیان را ناپسند آمده است؟»۱۳عیسی پاسخ داد: «هر نهالی که پدر آسمانی من نکاشته باشد، ریشه‌کن خواهد شد.۱۴آنها را به حال خود واگذارید. آنها راهنمایانی کورند. هرگاه کوری عصاکش کورِ دیگر شود، هر دو در چاه خواهند افتاد.»۱۵پِطرُس گفت: «این مَثَل را برای ما شرح بده.»۱۶عیسی پاسخ داد: «آیا شما نیز هنوز درک نمی‌کنید؟۱۷آیا نمی‌دانید که هر‌چه به دهان داخل می‌شود، به شکم می‌رود و بعد دفع می‌شود؟۱۸امّا آنچه از دهان بیرون می‌آید، از دل سرچشمه می‌گیرد، و این است آنچه آدمی را نجس می‌سازد.۱۹زیرا از دل است که افکار پلید، قتل، زنا، بی‌عفتی، دزدی، شهادتِ دروغ و تهمت سرچشمه می‌گیرد.۲۰اینهاست که شخص را نجس می‌سازد، نه غذا خوردن با دستهای ناشسته!»<br /><br /><strong>ایمان زن غیریهودی</strong><br /><br />مَتّی ۱۵:‏۲۱-۲۸ - مَرقُس ۷:‏۲۴-۳۰<br />۲۱عیسی آنجا را ترک گفت و در منطقۀ صور و صیدون کناره جست.۲۲روزی زنی کنعانی از اهالی آنجا، نزدش آمد و فریادکنان گفت: «سرور من، ای پسر داوود، بر من رحم کن! دخترم دیوزده شده و سخت رنج می‌کشد.»۲۳امّا عیسی هیچ پاسخ نداد، تا اینکه شاگردان پیش آمدند و از او خواهش کرده، گفتند: «او را مرخص فرما، زیرا فریادزنان از پی ما می‌آید.»۲۴در پاسخ گفت: «من تنها برای گوسفندان گم‌گشتۀ بنی اسرائیل فرستاده شده‌ام.»۲۵امّا آن زن آمد و در مقابل او زانو زد و گفت: «سرور من، مرا یاری کن!»۲۶او در جواب گفت: «نان فرزندان را گرفتن و پیش سگان انداختن روا نیست.»۲۷ولی زن گفت: «بله، سرورم، امّا سگان نیز از خرده‌هایی که از سفرۀ صاحبشان می‌افتد، می‌خورند!»۲۸آنگاه عیسی گفت: «ای زن، ایمان تو عظیم است! خواهش تو برآورده شود!» در همان‌دم دختر او شفا یافت.<br /><br /><strong>خوراک دادن به چهارهزار تن</strong><br /><br />مَتّی ۱۵:‏۲۹-۳۱ - مَرقُس ۷:‏۳۱-۳۷<br />مَتّی ۱۵:‏۳۲-۳۹ - مَرقُس ۸:‏۱-۱۰<br />مَتّی ۱۵:‏۳۲-۳۹ - مشابه مَتّی ۱۴:‏۱۳-۲۱<br />۲۹عیسی از آنجا عزیمت کرد و کنارۀ دریاچۀ جلیل را پیموده، به کوهسار رسید و در آنجا بنشست.۳۰جمعیتی انبوه نزد او آمدند و با خود لنگان و کوران و مفلوجان و گنگان و بیماران دیگر را آورده، پیش پای عیسی گذاشتند و او ایشان را شفا بخشید.۳۱مردم چون دیدند که گنگان سخن می‌گویند، مفلوجان تندرست می‌شوند، لنگان راه می‌روند و کوران بینا می‌گردند، در شگفت شده، خدای اسرائیل را ستایش کردند.<br />۳۲عیسی شاگردان خود را فراخواند و گفت: «دلم بر حال این مردم می‌سوزد، زیرا اکنون سه روز است که با مَنَند و چیزی برای خوردن ندارند. نمی‌خواهم ایشان را گرسنه روانه کنم، بسا که در راه از پا درافتند.»۳۳شاگردانش گفتند: «در این بیابان از کجا می‌توانیم نان کافی برای سیر کردن چنین جمعیتی فراهم آوریم؟»۳۴پرسید: «چند نان دارید؟» گفتند: «هفت نان و چند ماهی کوچک.»۳۵عیسی به مردم فرمود تا بر زمین بنشینند.۳۶آنگاه هفت نان و چند ماهی را گرفت و پس از شکرگزاری، آنها را پاره کرده، به شاگردان خود داد و ایشان نیز به آن جماعت دادند.۳۷همه خوردند و سیر شدند و شاگردان هفت زنبیل پر از خرده‌های باقی‌مانده گرد آوردند.۳۸شمار کسانی که خوراک خوردند، غیر از زنان و کودکان، چهار هزار تن بود.۳۹پس از آنکه عیسی مردم را مرخص کرد، سوار قایق شد و به ناحیۀ مَجْدَل رفت.<br /><br /><strong><a name="16">۱۶</a></strong><br /><br /><strong>درخواست آیتی آسمانی</strong><br /><br />مَتّی ۱۶:‏۱-۱۲ - مَرقُس ۸:‏۱۱-۲۱<br />۱آنگاه فَریسیان و صَدّوقیان نزد عیسی آمدند تا او را بیازمایند. بدین منظور از او خواستند تا آیتی آسمانی به آنان بنمایاند.۲در پاسخ فرمود: «هنگام غروب، می‌گویید ”هوا خوب خواهد بود، زیرا آسمان سرخ‌فام است،“۳و بامدادان می‌گویید ”امروز هوا بد خواهد شد، زیرا آسمان سرخ و گرفته است.“ شما نیک می‌دانید چگونه سیمای آسمان را تعبیر کنید، امّا از تعبیر نشانه‌های زمانها ناتوانید!۴نسل شرارت‌پیشه و زناکار آیتی می‌خواهند، امّا آیتی به آنها داده نخواهد شد جز آیت یونس نبی.» پس آنها را ترک گفت و به راه خود رفت.<br /><br /><strong>خمیرمایۀ فَریسیان و صَدّوقیان</strong><br /><br />مَتّی ۱۶:‏۵-۱۲ - مَرقُس ۸:‏۱۳-۲۱<br />۵چون به آن سوی دریا رفتند، شاگردان فراموش کردند با خود نان بردارند.۶عیسی به ایشان گفت: «آگاه باشید و از خمیرمایۀ فَریسیان و صَدّوقیان دوری کنید.»۷پس ایشان در میان خود گفتگو کرده، می‌گفتند: «از آن‌رو چنین گفت که با خود نان نیاورده‌ایم.»۸عیسی دریافت و به ایشان گفت: «ای سست‌ایمانان، چرا دربارۀ اینکه نان ندارید با هم بحث می‌کنید؟۹آیا هنوز درک نمی‌کنید؟ آیا به‌یاد ندارید آن پنج نان و پنج هزار تن و چندین سبد خرده‌نان را که جمع کردید؟۱۰یا آن هفت نان و چهار هزار تن و چندین زنبیل را که جمع کردید؟۱۱پس چرا درک نمی‌کنید که با شما دربارۀ نان سخن نگفتم؟ بلکه گفتم که از خمیرمایۀ فَریسیان و صَدّوقیان دوری کنید.»۱۲آنگاه درک کردند که بدیشان دربارۀ تعلیم فَریسیان و صَدّوقیان هشدار داده است، نه دربارۀ خمیرمایۀ نان.<br /><br /><strong>اعتراف پِطرُس دربارۀ عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۱۶:‏۱۳-۱۶ - مَرقُس ۸:‏۲۷-۲۹؛ لوقا ۹:‏۱۸-۲۰<br />۱۳چون عیسی به نواحی قیصریۀ فیلیپُس رسید، از شاگردان خود پرسید: «به گفتۀ مردم، پسر‌انسان کیست؟»۱۴آنان پاسخ دادند: «برخی می‌گویند یحیای تعمیددهنده است. بعضی دیگر می‌گویند الیاس، و عده‌ای نیز می‌گویند اِرِمیا یا یکی از پیامبران است.»۱۵عیسی پرسید: «شما چه می‌گویید؟ به نظر شما من که هستم؟»۱۶شَمعون پِطرُس پاسخ داد: «تویی مسیح، پسر خدای زنده!»۱۷عیسی گفت: «خوشابهحال تو، ای شَمعون، پسر یونا! زیرا این حقیقت را جسم و خون بر تو آشکار نکرد، بلکه پدر من که در آسمان است.۱۸من نیز می‌گویم که تویی پِطرُس، و بر این صخره، کلیسای خود را بنا می‌کنم و قدرت مرگ بر آن استیلا نخواهد یافت.۱۹کلیدهای پادشاهی آسمان را به تو می‌دهم. آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد و آنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.»۲۰آنگاه عیسی شاگردان خود را منع کرد که به هیچ‌کس نگویند او مسیح است.<br /><br /><strong>پیشگویی عیسی دربارۀ مرگ و رستاخیز خود</strong><br /><br />مَتّی ۱۶:‏۲۱-۲۸ - مَرقُس ۸:‏۳۱ - ۹:‏۱؛ لوقا ۹:‏۲۲-۲۷<br />۲۱از آن پس عیسی به آگاه ساختن شاگردان خود از این حقیقت آغاز کرد که لازم است به اورشلیم برود و در آنجا از مشایخ و سران کاهنان و علمای دین آزار بسیار ببیند و کشته شود و در روز سوّم برخیزد.۲۲پِطرُس او را به کناری برد و سرزنش‌کنان گفت: «دور از تو، سرورم! مباد که چنین چیزی هرگز بر تو واقع شود.»۲۳عیسی روی برگردانیده، به او گفت: «دور شو از من، ای شیطان! تو مانعِ راه منی، زیرا افکار تو انسانی است نه الهی.»<br />۲۴سپس رو به شاگردان کرد و فرمود: «اگر کسی بخواهد مرا پیروی کند، باید خود را انکار کرده، صلیب خویش برگیرد و از پی من بیاید.۲۵زیرا هر‌که بخواهد جان خود را نجات دهد، آن را از دست خواهد داد؛ امّا هر‌که به‌خاطر من جان خود را از دست بدهد، آن را باز‌خواهد یافت.۲۶انسان را چه سود که تمامی دنیا را بِبَرد، امّا جان خود را ببازد؟ انسان برای بازیافتن جان خود چه می‌تواند بدهد؟<br />۲۷«زیرا پسر‌انسان در جلال پدر خود به همراه فرشتگانش خواهد آمد و به هر‌کس برای اعمالش پاداش خواهد داد.۲۸آمین، به شما می‌گویم، برخی اینجا ایستاده‌اند که تا پسر‌انسان را نبینند که در پادشاهیِ خود می‌آید، طعم مرگ را نخواهند چشید.»<br /><br /><strong><a name="17">۱۷</a></strong><br /><br /><strong>دگرگونی سیمای عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۱۷:‏۱-۸ - لوقا ۹:‏۲۸-۳۶<br />مَتّی ۱۷:‏۱-۱۳ - مَرقُس ۹:‏۲-۱۳<br />۱شش روز بعد، عیسی، پِطرُس و یعقوب و برادرش یوحنا را برگرفت و آنان را با خود بر فراز کوهی بلند، به خلوت برد.۲در آنجا، در حضور ایشان، سیمای او دگرگون شد: چهره‌اش چون خورشید می‌درخشید و جامه‌اش همچون نور، سفید شده بود.۳در این هنگام، موسی و الیاس در برابر چشمان ایشان ظاهر شدند و با عیسی به گفتگو پرداختند.۴پِطرُس به عیسی گفت: «ای سرورم، بودن ما در اینجا نیکوست. اگر بخواهی، سه سرپناه می‌سازم، یکی برای تو، یکی برای موسی و یکی هم برای الیاس.»۵هنوز این سخن بر زبان پِطرُس بود که ناگاه ابری درخشان ایشان را در‌بر گرفت و ندایی از ابر دررسید که: «این است پسر محبوبم که از او خشنودم؛ به او گوش فرادهید!»۶با شنیدن این ندا، شاگردان سخت ترسیدند و به‌روی، بر خاک افتادند.۷امّا عیسی نزدیک شد و دست بر آنان گذاشت و گفت: «برخیزید و مترسید!»۸آنان چشمان خود را گشودند و جز عیسی کسی را ندیدند.<br />۹هنگامی که از کوه فرود می‌آمدند، عیسی به آنان فرمود: «آنچه دیدید برای کسی بازگو نکنید، تا زمانی که پسر‌انسان از مردگان برخیزد.»۱۰شاگردان از او پرسیدند: «چرا علمای دین می‌گویند که نخست باید الیاس بیاید؟»۱۱عیسی پاسخ داد: «البته که الیاس می‌آید و همه‌چیز را اصلاح می‌کند.۱۲امّا به شما می‌گویم که الیاس آمده است، ولی او را نشناختند و هرآنچه خواستند با وی کردند. به همینسان پسر‌انسان نیز به دست آنان آزار خواهد دید.»۱۳آنگاه شاگردان دریافتند که دربارۀ یحیای تعمیددهنده با آنها سخن می‌گوید.<br /><br /><strong>شفای پسر دیوزده</strong><br /><br />مَتّی ۱۷:‏۱۴-۱۹ - مَرقُس ۹:‏۱۴-۲۸؛ لوقا ۹:‏۳۷-۴۲<br />۱۴چون نزد جماعت بازگشتند، مردی به عیسی نزدیک شد و در برابر او زانو زد و گفت:۱۵«سرورم، بر پسر من رحم کن. او صرع دارد و سخت رنج می‌کشد. اغلب در آتش یا در آب می‌افتد.۱۶او را نزد شاگردانت آوردم، ولی نتوانستند شفایش دهند.»۱۷عیسی در پاسخ گفت: «ای نسل بی‌ایمان و منحرف، تا به کِی با شما باشم و تحملتان کنم؟ او را نزد من آورید.»۱۸عیسی بر دیو نهیب زد و دیو از پسر بیرون شد و او در همان‌دم شفا یافت.۱۹آنگاه شاگردان نزد عیسی آمدند و در خلوت از او پرسیدند: «چرا ما نتوانستیم آن دیو را بیرون کنیم؟»۲۰پاسخ داد: «از آن‌رو که ایمانتان کم است. آمین، به شما می‌گویم، اگر ایمانی به کوچکی دانۀ خردل داشته باشید، می‌توانید به این کوه بگویید ”از اینجا به آنجا منتقل شو“ و منتقل خواهد شد و هیچ امری برای شما ناممکن نخواهد بود.۲۱[امّا این جنس جز به روزه و دعا بیرون نمی‌رود.]»<br /><br /><strong>دوّمین پیشگویی عیسی دربارۀ مرگ و رستاخیز خود</strong><br /><br />مَتّی ۱۷:‏۲۲ و ۲۳ - مَرقُس ۹:‏۳۰-۳۲؛ لوقا ۹:‏۴۴ و ۴۵<br />۲۲هنگامی که در جلیل گرد هم آمدند، عیسی به ایشان گفت: «پسر‌انسان به‌دست مردم تسلیم خواهد شد.۲۳آنها او را خواهند کُشت و او در روز سوّم بر‌خواهد خاست.» شاگردان بسیار اندوهگین شدند.<br /><br /><strong>سکه در دهان ماهی</strong><br /><br />۲۴پس از آن که عیسی و شاگردانش به کَفَرناحوم رسیدند، مأموران اخذ مالیاتِ دو دِرْهَم، نزد پِطرُس آمدند و گفتند: «آیا استاد شما مالیات معبد را نمی‌پردازد؟»۲۵او پاسخ داد: «البته که می‌پردازد!» چون پِطرُس به خانه درآمد، پیش از آنکه او چیزی بگوید، عیسی به او گفت: «ای شَمعون، پادشاهان جهان از چه کسانی باج و خراج می‌گیرند؟ از فرزندان خود یا از بیگانگان؟ چه می‌گویی؟»۲۶پِطرُس جواب داد: «از بیگانگان.» عیسی به او گفت: «پس فرزندان معافند!۲۷امّا برای اینکه ایشان را نرنجانیم، به کنارۀ دریا برو و قلّابی بینداز. نخستین ماهی را که گرفتی، دهانش را بگشا. سکه‌ای چهار دِرْهَمی خواهی یافت. با آن سهم من و خودت را به ایشان بپرداز.»<br /><br /><strong><a name="18">۱۸</a></strong><br /><br /><strong>بزرگی در پادشاهی آسمان</strong><br /><br />مَتّی ۱۸:‏۱-۵ - مَرقُس ۹:‏۳۳-۳۷؛ لوقا ۹:‏۴۶-۴۸<br />۱در آن هنگام، شاگردان نزد عیسی آمدند و پرسیدند: «چه کسی در پادشاهی آسمان بزرگتر است؟»۲عیسی کودکی را فراخواند و او را در میان ایشان قرار داد۳و گفت: «آمین، به شما می‌گویم، تا دگرگون نشوید و همچون کودکان نگردید، هرگز به پادشاهی آسمان راه نخواهید یافت.۴پس، هر‌که خود را همچون این کودک فروتن سازد، در پادشاهی آسمان بزرگتر خواهد بود.۵و هر‌که چنین کودکی را به نام من بپذیرد، مرا پذیرفته است.<br />۶«امّا هر‌که سبب شود یکی از این کوچکان که به من ایمان دارند لغزش خورَد، او را بهتر آن می‌بود که سنگ آسیابی بزرگ به گردنش بسته، در اعماق دریا غرق شود!۷وای بر این جهان به‌سبب لغزشها! زیرا هرچند لغزشها اجتناب‌ناپذیرند، امّا وای بر آن که آنها را سبب گردد!<br />۸«پس اگر دستت یا پایت تو را می‌لغزاند، آن را قطع کن و دور انداز، زیرا تو را بهتر آن است که لنگ یا شَل به حیات راه یابی تا آنکه با دو دست یا دو پا در آتش ابدی افکنده شوی.۹و اگر چشمت تو را می‌لغزاند، آن را به‌در‌آر و دور انداز، زیرا تو را بهتر آن است که با یک چشم به حیات راه یابی تا آنکه با دو چشم در آتش دوزخ افکنده شوی.<br /><br /><strong>مَثَل گوسفندِ گمشده</strong><br /><br />مَتّی ۱۸:‏۱۲-۱۴ - لوقا ۱۵:‏۴-۷<br />۱۰«آگاه باشید که هیچیک از این کوچکان را تحقیر نکنید، زیرا به شما می‌گویم که فرشتگان ایشان در آسمان همیشه روی پدر مرا که در آسمان است، می‌بینند. ۱۱[زیرا پسر‌انسان آمده است تا گمشده را نجات بخشد.]۱۲چه گمان می‌برید؟ اگر مردی صد گوسفند داشته باشد و یکی از آنها گم شود، آیا آن نود و نه گوسفند را در کوهسار نمی‌گذارد و به جستجوی آن گمشده نمی‌رود؟۱۳آمین، به شما می‌گویم، که اگر آن را بیابد، برای آن یک گوسفند بیشتر شاد می‌شود تا برای نود و نه گوسفندی که گم نشده‌اند.۱۴به همینسان، خواست پدر شما که در آسمان است این نیست که حتی یکی از این کوچکان از دست برود.<br /><br /><strong>طرز رفتار با برادر خطاکار</strong><br /><br />۱۵«اگر برادرت به تو گناه ورزد، نزدش برو و در خلوت خطایش را به او گوشزد کن. اگر سخنت را پذیرفت، برادرت را بازیافته‌ای؛۱۶امّا اگر نپذیرفت، یک یا دو نفر دیگر را با خود ببر تا ”هر سخنی با گواهیِ دو یا سه شاهد ثابت شود.“۱۷اگر نخواست به آنان نیز گوش دهد، به کلیسا بگو؛ و اگر کلیسا را نیز نپذیرفت، آنگاه او را اجنبی یا خراجگیر تلقی کن.۱۸آمین، به شما می‌گویم، هرآنچه بر زمین ببندید، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هرآنچه بر زمین بگشایید، در آسمان گشوده خواهد شد.۱۹باز به شما می‌گویم که هرگاه دو نفر از شما بر روی زمین دربارۀ هر مسئله‌ای که در خصوص آن سؤال می‌کنند با هم موافق باشند، همانا از جانب پدر من که در آسمان است برای ایشان به‌انجام خواهد رسید.۲۰زیرا جایی که دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من آنجا در میان ایشان حاضرم.»<br /><br /><strong>مَثَل خادم بی‌رحم</strong><br /><br />۲۱سپس پِطرُس نزد عیسی آمد و پرسید: «سرور من، تا چند بار اگر برادرم به من گناه ورزد، باید او را ببخشم؟ آیا تا هفت بار؟»۲۲عیسی پاسخ داد: «به تو می‌گویم نه هفت بار، بلکه هفتادْ هفت بار.<br />۲۳«از این‌رو، می‌توان پادشاهی آسمان را به شاهی تشبیه کرد که تصمیم گرفت با خادمان خود تسویه حساب کند.۲۴پس چون شروع به حسابرسی کرد، شخصی را نزد او آوردند که ده هزار قنطار به او بدهکار بود.۲۵چون او نمی‌توانست قرض خود را بپردازد، اربابش دستور داد او را با زن و فرزندان و تمامی دارایی‌اش بفروشند و طلب را وصول کنند.۲۶خادم پیش پای ارباب به‌زانو درافتاد و التماس‌کنان گفت: ”مرا مهلت ده تا همۀ قرض خود را ادا کنم.“۲۷پس دل ارباب به حال او سوخت و قرض او را بخشید و آزادش کرد.۲۸امّا هنگامی که خادم بیرون می‌رفت، یکی از همکاران خود را دید که صد دینار به او بدهکار بود. پس او را گرفت و گلویش را فشرد و گفت: ”قرضت را ادا کن!“۲۹همکارش پیش پای او به‌زانو درافتاد و التماس‌کنان گفت: ”مرا مهلت ده تا همۀ قرض خود را بپردازم.“۳۰امّا او نپذیرفت، بلکه رفت و او را به زندان انداخت تا قرض خود را بپردازد.۳۱هنگامی که سایر خادمان این واقعه را دیدند، بسیار آزرده شدند و نزد ارباب خود رفتند و تمام ماجرا را بازگفتند.۳۲پس ارباب، آن خادم را نزد خود فراخواند و گفت: ”ای خادم شرور، مگر من محض خواهش تو تمام قرضت را نبخشیدم؟۳۳آیا نمی‌بایست تو نیز بر همکار خود رحم می‌کردی، همانگونه که من بر تو رحم کردم؟“۳۴پس ارباب خشمگین شده، او را به زندان افکند تا شکنجه شود و همۀ قرض خود را ادا کند.۳۵به همینگونه پدر آسمانی من نیز با هر یک از شما رفتار خواهد کرد، اگر شما نیز برادر خود را از دل نبخشید.»<br /><br /><strong><a name="19">۱۹</a></strong><br /><br /><strong>تعلیم دربارۀ ازدواج و طلاق</strong><br /><br />مَتّی ۱۹:‏۱-۹ - مَرقُس ۱۰:‏۱-۱۲<br />۱هنگامی که عیسی این سخنان را به‌پایان رسانید، جلیل را ترک گفت و از آن سوی رود اردن به سرزمین یهودیه آمد.۲جمعیت انبوهی در پی او روانه شدند و او ایشان را در آنجا شفا بخشید.<br />۳شماری از فَریسیان نیز نزد او آمدند تا او را بیازمایند. آنان پرسیدند: «آیا جایز است که مرد زن خود را به هر علتی طلاق دهد؟»۴عیسی در پاسخ گفت: «مگر نخوانده‌اید که آفرینندۀ جهان در آغاز ”ایشان را مرد و زن آفرید“،۵و گفت ”از این سبب مرد پدر و مادر خود را ترک گفته، به زن خویش خواهد پیوست و آن دو یک تن خواهند شد“؟۶بنابراین، از آن پس دیگر دو نیستند بلکه یک تن می‌باشند. پس آنچه را خدا پیوست، انسان جدا نسازد.»۷گفتند: «پس چرا موسی امر فرمود که مرد به زن خویش طلاقنامه بدهد و او را رها کند؟»۸گفت: «موسی به‌سبب سختدلی شما اجازه داد که زن خود را طلاق دهید، امّا در آغاز چنین نبود.۹به شما می‌گویم، هر‌که زن خود را به علتی غیر از خیانت در زناشویی طلاق دهد و زنی دیگر اختیار کند، زنا کرده است.»<br />۱۰شاگردان به او گفتند: «اگر چنین است وضع مرد در قبال زن خود، پس ازدواج نکردن بهتر است!»۱۱عیسی گفت: «همه نمی‌توانند این کلام را بپذیرند، مگر کسانی که به ایشان عطا شده باشد.۱۲زیرا بعضی خواجه‌اند، از آن‌رو که از شکم مادر چنین متولد شده‌اند؛ بعضی دیگر به‌دست مردم مقطوع‌النسل گشته‌اند؛ و برخی نیز به‌خاطر پادشاهی آسمان از ازدواج چشم می‌پوشند. هر‌که می‌تواند این را بپذیرد، بگذار چنین کند.»<br /><br /><strong>عیسی و کودکان</strong><br /><br />مَتّی ۱۹:‏۱۳-۱۵ - مَرقُس ۱۰:‏۱۳-۱۶؛ لوقا ۱۸:‏۱۵-۱۷<br />۱۳آنگاه مردم کودکان را نزد عیسی آوردند تا بر آنان دست بگذارد و دعا کند. امّا شاگردان مردم را برای این کار سرزنش کردند.۱۴عیسی گفت: «بگذارید کودکان نزد من آیند و ایشان را بازمدارید، زیرا پادشاهی آسمان از آن چنین‌کسان است.»۱۵پس بر آنان دست نهاد و از آنجا رفت.<br /><br /><strong>جوان ثروتمند</strong><br /><br />مَتّی ۱۹:‏۱۶-۲۹ - مَرقُس ۱۰:‏۱۷-۳۰؛ لوقا ۱۸:‏۱۸-۳۰<br />۱۶روزی مردی نزد عیسی آمد و پرسید: «استاد، چه کار نیکویی انجام دهم تا حیات جاویدان داشته باشم؟»۱۷پاسخ داد: «چرا دربارۀ کار نیکو از من سؤال می‌کنی؟ تنها یکی هست که نیکوست. اگر می‌خواهی به حیات راه یابی، احکام را به‌جای آور.»۱۸آن مرد پرسید: «کدام احکام را؟» عیسی گفت: «‌”قتل مکن، زنا مکن، دزدی مکن، شهادت دروغ مده،۱۹پدر و مادر خود را گرامی‌دار،“ و ”همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت نما.“»۲۰آن جوان گفت: «همۀ این احکام را به‌جای آورده‌ام؛ دیگر چه کم دارم؟»۲۱عیسی پاسخ داد: «اگر می‌خواهی کامل شوی، برو و آنچه داری بفروش و بهایش را به تنگدستان بده که در آسمان گنج خواهی داشت. آنگاه بیا و از من پیروی کن.»۲۲جوان چون این را شنید، اندوهگین شد و از آنجا رفت، زیرا ثروت بسیار داشت.<br />۲۳آنگاه عیسی به شاگردان خود گفت: «آمین، به شما می‌گویم، راه یافتن ثروتمندان به پادشاهی آسمان بس دشوار است.۲۴باز تأکید می‌کنم که گذشتن شتر از سوراخ سوزن آسانتر است از راهیابی شخص ثروتمند به پادشاهی خدا.»۲۵شاگردان با شنیدن این مطلب بسیار شگفتزده شدند و پرسیدند: «پس چه کسی می‌تواند نجات یابد؟»۲۶عیسی بدیشان چشم دوخت و گفت: «این برای انسان ناممکن است، امّا برای خدا همه‌چیز ممکن است.»<br />۲۷پِطرُس گفت: «اینک ما همه‌چیز را ترک گفته‌ایم و از تو پیروی می‌کنیم. چه چیزی نصیب ما خواهد شد؟»۲۸عیسی به ایشان گفت: «آمین، به شما می‌گویم، در جهان نوین، هنگامی که پسر‌انسان بر تخت شکوهمند خود بنشیند، شما نیز که از من پیروی کرده‌اید، بر دوازده تخت خواهید نشست و بر دوازده قبیلۀ اسرائیل داوری خواهید کرد.۲۹و هر‌که به‌خاطر نام من خانه یا برادر یا خواهر یا پدر یا مادر یا فرزند یا املاک خود را ترک کرده باشد، صد برابر خواهد یافت و حیات جاویدان را به‌دست خواهد آورد.۳۰امّا بسیاری که اوّلین هستند آخرین خواهند شد، و آخرینها اوّلین!<br /><br /><strong><a name="20">۲۰</a></strong><br /><br /><strong>حکایت کارگران تاکستان</strong><br /><br />۱«زیرا پادشاهی آسمان صاحب باغی را می‌ماند که صبح زود از خانه بیرون رفت تا برای تاکستان خود کارگرانی به مزد بگیرد.۲او با آنان توافق کرد که روزی یک دینار بابت کار در تاکستان به هر یک بپردازد. سپس ایشان را به تاکستان خود فرستاد.۳نزدیک ساعت سوّم از روز دوباره بیرون رفت و عده‌ای را در میدان شهر بی‌کار ایستاده دید.۴به آنان نیز گفت: ”شما هم به تاکستان من بروید و آنچه حق شماست به شما خواهم داد.“۵پس آنها نیز رفتند. باز نزدیک ساعت ششم و نهم بیرون رفت و چنین کرد.۶در حدود ساعت یازدهم نیز بیرون رفت و باز چند تن دیگر را بی‌کار ایستاده دید. از آنان پرسید: ”چرا تمام روز در اینجا بی‌کار ایستاده‌اید؟“۷پاسخ دادند: ”چون هیچ‌کس ما را به مزد نگرفت.“ به آنان گفت: ”شما نیز به تاکستان من بروید و کار کنید.“۸هنگام غروب، صاحب تاکستان به مباشر خود گفت: ”کارگران را فراخوان و از آخرین شروع کرده تا به اوّلین، مزدشان را بده.“۹کارگرانی که در حدود ساعت یازدهم به سرِ کار آمده بودند، هر کدام یک دینار گرفتند.۱۰چون نوبت به کسانی رسید که پیش از همه آمده بودند، گمان کردند که بیش از دیگران خواهند گرفت. امّا به هر یک از آنان نیز یک دینار پرداخت شد.۱۱چون مزد خود را گرفتند، لب به شکایت گشوده، به صاحب تاکستان گفتند:۱۲”اینان که آخر آمدند فقط یک ساعت کار کردند و تو آنان را با ما که تمام روز زیر آفتاب سوزان زحمت کشیدیم، برابر ساختی!“۱۳او رو به یکی از آنان کرد و گفت: ”ای دوست، من به تو ظلمی نکرده‌ام. مگر قرار ما یک دینار نبود؟۱۴پس حق خود را بگیر و برو! من می‌خواهم به این آخری مانند تو مزد دهم.۱۵آیا حق ندارم با پول خود آنچه می‌خواهم بکنم؟ آیا چشم دیدن سخاوت مرا نداری؟“۱۶پس، آخرینها اوّلین خواهند شد و اوّلینها آخرین!»<br /><br /><strong>سوّمین پیشگویی عیسی دربارۀ مرگ و رستاخیز خود</strong><br /><br />مَتّی ۲۰:‏۱۷-۱۹ - مَرقُس ۱۰:‏۳۲-۳۴؛ لوقا ۱۸:‏۳۱-۳۳<br />۱۷هنگامی که عیسی به‌سوی اورشلیم می‌رفت، در راه، دوازده شاگرد خود را به کناری برد و به ایشان گفت:۱۸«اینک به اورشلیم می‌رویم. در آنجا پسر‌انسان را به سران کاهنان و علمای دین تسلیم خواهند کرد. آنها او را به مرگ محکوم خواهند نمود۱۹و به غیریهودیان خواهند سپرد تا استهزا شود و تازیانه خورَد و بر صلیب شود. امّا در روز سوّم بر‌خواهد خاست.»<br /><br /><strong>درخواست مادر یعقوب و یوحنا</strong><br /><br />مَتّی ۲۰:‏۲۰-۲۸ - مَرقُس ۱۰:‏۳۵-۴۵<br />۲۰آنگاه مادرِ پسران زِبِدی با دو پسرش نزد عیسی آمد و در برابر او زانو زد و از وی درخواست کرد که آرزویش را برآورده سازد.۲۱عیسی پرسید: «آرزوی تو چیست؟» گفت: «عطا فرما که این دو پسر من در پادشاهی تو، یکی بر جانب راست و دیگری بر جانب چپ تو بنشینند.»۲۲عیسی در پاسخ گفت: «شما نمی‌دانید چه می‌خواهید! آیا می‌توانید از جامی که من بزودی می‌نوشم، بنوشید؟» پاسخ دادند: «آری، می‌توانیم.»۲۳عیسی گفت: «شکی نیست که از جام من خواهید نوشید، امّا بدانید که نشستن بر جانب راست و چپ من در اختیار من نیست تا آن را به کسی ببخشم. این جایگاه از آن کسانی است که پدرم برایشان فراهم کرده است.»<br />۲۴چون ده شاگردِ دیگر از این امر آگاه شدند، بر آن دو برادر خشم گرفتند.۲۵عیسی ایشان را فراخواند و گفت: «شما می‌دانید که حاکمانِ دیگر قومها بر ایشان سروری می‌کنند و بزرگانشان بر ایشان فرمان می‌رانند.۲۶امّا در میان شما چنین نباشد. هر‌که می‌خواهد در میان شما بزرگ باشد، باید خادم شما شود.۲۷و هر‌که می‌خواهد در میان شما اوّل باشد، باید غلام شما گردد.۲۸چنانکه پسر‌انسان نیز نیامد تا خدمتش کنند، بلکه آمد تا خدمت کند و جانش را چون بهای رهایی به عوض بسیاری بدهد.»<br /><br /><strong>شفای دو فقیر نابینا</strong><br /><br />مَتّی ۲۰:‏۲۹-۳۴ - مَرقُس ۱۰:‏۴۶-۵۲؛ لوقا ۱۸:‏۳۵-۴۳<br />۲۹هنگامی که عیسی و شاگردانش اَریحا را ترک می‌کردند، عدۀ زیادی از پی او روانه شدند.۳۰در کنار راه، دو مرد کور نشسته بودند. چون شنیدند عیسی از آنجا می‌گذرد، فریاد برآوردند: «سرورِ ما، ای پسر داوود، بر ما رحم کن!»۳۱جمعیت آنان را عتاب کردند و خواستند که خاموش باشند؛ امّا ایشان بیشتر فریاد برمی‌آوردند که: «سرور ما، ای پسر داوود، بر ما رحم کن!»۳۲عیسی ایستاد و آن دو مرد را فراخواند و پرسید: «چه می‌خواهید برای شما بکنم؟»۳۳پاسخ دادند: «سرور ما، می‌خواهیم چشمانمان باز شود.»۳۴عیسی دلسوزانه چشمان آنها را لمس کرد و در‌دم بینایی خود را بازیافتند و از پی او روانه شدند.<br /><br /><strong><a name="21">۲۱</a></strong><br /><br /><strong>ورود شاهانۀ عیسی به اورشلیم</strong><br /><br />مَتّی ۲۱:‏۱-۹ - مَرقُس ۱۱:‏۱-۱۰؛ لوقا ۱۹:‏۲۹-۳۸<br />مَتّی ۲۱:‏۴-۹ - یوحنا ۱۲:‏۱۲-۱۵<br />۱چون به اورشلیم نزدیک شدند و به بیت‌فاجی در دامنۀ کوه زیتون رسیدند، عیسی دو تن از شاگردان خود را فرستاده،۲به آنان فرمود: «به دهکده‌ای که پیش روی شماست، بروید. به‌محض ورود، الاغی را با کره‌اش بسته خواهید یافت. آنها را باز کنید و نزد من آورید.۳اگر کسی سخنی به شما گفت، بگویید: ”خداوند بدانها نیاز دارد،“ و او بی‌درنگ آنها را خواهد فرستاد.»۴این امر واقع شد تا آنچه نبی گفته بود تحقق یابد که:<br />۵«به دختر صهیون گویید،<br />”هان پادشاه تو<br />نشسته بر الاغ و سوار بر کره الاغ<br />فروتنانه نزد تو می‌آید.“‌»<br />۶آن دو شاگرد رفتند و طبق فرمان عیسی عمل کردند.۷آنان الاغ و کره‌اش را آوردند و رداهای خود را بر آنها افکندند و او سوار شد.۸جمعیت انبوهی نیز رداهای خود را بر سر راه گستردند و عده‌ای نیز شاخه‌های درختان را بریده، در راه می‌گستردند.۹جمعیتی که پیشاپیش او می‌رفتند و گروهی که از پس او می‌آمدند، فریادکنان می‌گفتند:<br />«هوشیعانا، پسر داوودا!»<br />«خجسته باد او که به نام خداوند می‌آید!»<br />«هوشیعانا در عرش برین!»<br />۱۰چون او وارد اورشلیم شد، شور و شوق همۀ شهر را فراگرفت. مردم میپرسیدند: «این کیست؟»۱۱و آن جماعت پاسخ می‌دادند: «این است عیسای پیامبر، از ناصرۀ جلیل!»<br /><br /><strong>عیسی در معبد</strong><br /><br />مَتّی ۲۱:‏۱۲-۱۶ - مَرقُس ۱۱:‏۱۵-۱۸؛ لوقا ۱۹:‏۴۵-۴۷<br />۱۲آنگاه عیسی به صحن معبد خدا درآمد و کسانی را که در آنجا داد و ستد می‌کردند، بیرون راند و تختهای صرّافان و بساط کبوترفروشان را واژگون ساخت۱۳و به آنان فرمود: «نوشته شده است که، ”خانۀ من خانۀ دعا خوانده خواهد شد،“ امّا شما آن را ”لانۀ راهزنان“ ساخته‌اید.»<br />۱۴در معبد، نابینایان و لنگان نزدش آمدند و او ایشان را شفا بخشید.۱۵امّا چون سران کاهنان و علمای دین اعمال خارق‌العادۀ او را مشاهده کردند و نیز دیدند که کودکان در معبد فریاد می‌زنند: «هوشیعانا، پسر داوودا،» خشمناک شدند.۱۶پس به او گفتند: «آیا می‌شنوی اینها چه می‌گویند؟» پاسخ داد: «بله. مگر نخوانده‌اید که،<br />«‌”بر زبان کودکان و شیرخوارگان<br />حمد و ستایش را جاری ساختی“؟»<br />۱۷پس عیسی ایشان را ترک گفت و از شهر خارج شده، به بیت‌عَنْیا رفت و شب را در آنجا به‌سر برد.<br /><br /><strong>خشک شدن درخت انجیر</strong><br /><br />مَتّی ۲۱:‏۱۸-۲۲ - مَرقُس ۱۱:‏۱۲-۱۴ و ۲۰-۲۴<br />۱۸بامدادان عیسی در راهِ بازگشت به شهر، گرسنه شد.۱۹در کنار راه، درخت انجیری دید و به‌سوی آن رفت، امّا جز برگ چیزی بر آن نیافت. پس خطاب به درخت گفت: «مباد که دیگر هرگز میوه‌ای از تو به‌بار آید!» در همان‌دم درخت خشک شد.۲۰شاگردان که از دیدن این واقعه حیرت کرده بودند، از او پرسیدند: «چگونه درخت انجیر چنین زود خشک شد؟»۲۱عیسی در پاسخ به آنان گفت: «آمین، به شما می‌گویم، اگر ایمان داشته باشید و شک نکنید، نه‌تنها می‌توانید آنچه بر درخت انجیر گذشت انجام دهید، بلکه هرگاه به این کوه بگویید ”از جا کنده شده، به دریا افکنده شو،“ چنین خواهد شد.۲۲اگر ایمان داشته باشید، هرآنچه در دعا درخواست کنید، خواهید یافت.»<br /><br /><strong>سؤال دربارۀ اجازۀعیسی</strong><br /><br />مَتّی ۲۱:‏۲۳-۲۷ - مَرقُس ۱۱:‏۲۷-۳۳؛ لوقا ۲۰:‏۱-۸<br />۲۳آنگاه عیسی وارد محوطۀ معبد شد و به تعلیم مردم پرداخت. در این هنگام، سران کاهنان و مشایخ قوم نزد او آمدند و گفتند: «به چه حقّی این کارها را می‌کنی؟ چه کسی این حق را به تو داده است؟»۲۴عیسی در پاسخ گفت: «من نیز از شما پرسشی دارم. اگر پاسخ گفتید، من نیز به شما می‌گویم به چه حقّی این کارها را می‌کنم.۲۵تعمید یحیی از کجا بود؟ از آسمان یا از انسان؟» آنها بین خود بحث کردند و گفتند: «اگر بگوییم از آسمان بود، به ما خواهد گفت، ”پس چرا به او ایمان نیاوردید؟“۲۶و اگر بگوییم از انسان بود، از مردم بیم داریم، زیرا همه یحیی را پیامبر می‌دانند.»۲۷پس به عیسی پاسخ دادند: «نمی‌دانیم.» عیسی گفت: «من نیز به شما نمی‌گویم به چه حقّی این کارها را می‌کنم.<br /><br /><strong>مَثَل دو پسر</strong><br /><br />۲۸«نظر شما چیست؟ مردی دو پسر داشت. نزد پسر نخست خود رفت و گفت: ”پسرم، امروز به تاکستان من برو و به کار مشغول شو.“۲۹پاسخ داد: ”نمی‌روم.“ امّا بعد تغییر عقیده داد و رفت.۳۰پدر نزد پسر دیگر رفت و همان را به او گفت. پسر پاسخ داد: ”می‌روم، آقا،“ امّا نرفت.۳۱کدامیک از آن دو پسر خواست پدر خود را به‌جا آورد؟» پاسخ دادند: «اوّلی.» عیسی به ایشان گفت: «آمین، به شما می‌گویم، خراجگیران و فاحشه‌ها پیش از شما به پادشاهی خدا راه می‌یابند.۳۲زیرا یحیی در طریق پارسایی نزد شما آمد امّا به او ایمان نیاوردید، ولی خراجگیران و فاحشه‌ها ایمان آوردند. و شما با اینکه این را دیدید، تغییر عقیده ندادید و به او ایمان نیاوردید.<br /><br /><strong>مَثَل باغبانان شرور</strong><br /><br />مَتّی ۲۱:‏۳۳-۴۶ - مَرقُس ۱۲:‏۱-۱۲؛ لوقا ۲۰:‏۹-۱۹<br />۳۳«به مَثَل دیگری گوش فرادهید. صاحب باغی تاکستانی غَرْس کرد و گِرد آن دیوار کشید و چَرخُشتی در آن کَند و برجی بنا نهاد. سپس تاکستان را به چند باغبان اجاره داد و خود به سفر رفت.۳۴چون موسم برداشت محصول فرارسید، غلامان خود را نزد باغبانان فرستاد تا میوۀ او را تحویل بگیرند.۳۵امّا باغبانان غلامان او را گرفته، یکی را زدند و دیگری را کشتند و سوّمی را سنگسار کردند.۳۶دیگربار، غلامانی بیشتر نزد آنها فرستاد، امّا باغبانان با آنها نیز همانگونه رفتار کردند.۳۷سرانجام پسر خود را نزد باغبانان فرستاد و با خود گفت: ”پسرم را حرمت خواهند داشت.“۳۸امّا هنگامی که باغبانان پسر را دیدند، به یکدیگر گفتند: ”این وارث است. بیایید او را بکشیم و میراثش را تصاحب کنیم.“۳۹پس او را گرفتند و از تاکستان بیرون افکنده، کشتند.۴۰با این اوصاف، وقتی صاحب تاکستان بیاید با این باغبانان چه خواهد کرد؟»۴۱پاسخ دادند: «آن افراد بی‌رحم را با بی‌رحمی تمام نابود خواهد ساخت و تاکستان را به باغبانان دیگر اجاره خواهد داد تا در فصل برداشت محصول، سهم او را بدهند.»<br />۴۲آنگاه عیسی به آنان گفت: «آیا تا به حال در کتب‌مقدّس نخوانده‌اید که،<br />«‌”همان سنگی که معماران رد کردند،<br />سنگ اصلی بنا شده است.<br />خداوند چنین کرده<br />و در نظر ما شگفت می‌نماید“؟<br />۴۳پس شما را می‌گویم که پادشاهی خدا از شما گرفته و به قومی داده خواهد شد که میوۀ آن را بدهند. ۴۴[هر‌که بر آن سنگ افتد، خُرد خواهد شد، و هرگاه آن سنگ بر کسی افتد، او را در‌هم خواهد شکست.]»<br />۴۵چون سران کاهنان و فَریسیان مَثَلهای عیسی را شنیدند، دریافتند که دربارۀ آنها سخن می‌گوید.۴۶پس بر‌آن شدند که او را گرفتار کنند، امّا از مردم بیم داشتند زیرا آنها عیسی را پیامبر می‌دانستند.<br /><br /><strong><a name="22">۲۲</a></strong><br /><br /><strong>مَثَل جشن عروسی</strong><br /><br />مَتّی ۲۲:‏۲-۱۴ - مشابه لوقا ۱۴:‏۱۶-۲۴<br />۱عیسی باز به مَثَلها با ایشان سخن گفته، فرمود:۲«پادشاهی آسمان را می‌توان به شاهی تشبیه کرد که برای پسر خود جشن عروسی به‌پا داشت.۳او خادمان خود را فرستاد تا دعوت‌شدگان را به جشن فراخوانند، امّا آنها نخواستند بیایند.۴پس خادمانی دیگر فرستاد و گفت: ”دعوت‌شدگان را بگویید اینک سفرۀ جشن را آماده کرده‌ام، گاوان و گوساله‌های پرواری‌ام را سر بریده‌ام و همه‌چیز آماده است. پس به جشن عروسی بیایید.“۵امّا آنها اعتنا نکردند و هر یک به راه خود رفتند، یکی به مزرعه و دیگری به تجارت خود.۶دیگران نیز خادمان او را گرفتند و آزار دادند و کشتند.۷شاه چون این را شنید، خشمگین شده، سپاهیان خود را فرستاد و قاتلان را کشت و شهر آنها را به آتش کشید.۸سپس خادمان خود را گفت: ”جشن عروسی آماده است، امّا دعوت‌شدگان شایستگی حضور در آن را نداشتند.۹پس به میدان شهر بروید و هر‌که را یافتید به جشن عروسی دعوت کنید.“۱۰غلامان به کوچه‌ها رفتند و هر‌که را یافتند، چه نیک و چه بد، با خود آوردند و تالار عروسی از میهمانان پر شد.<br />۱۱«امّا هنگامی که شاه برای دیدار با میهمانان وارد مجلس شد، مردی را دید که جامۀ عروسی بر تن نداشت.۱۲از او پرسید: ”ای دوست، چگونه بدون جامۀ عروسی به اینجا آمدی؟“ آن مرد پاسخی نداشت.۱۳آنگاه پادشاه خادمان خود را گفت: ”دست و پایش را ببندید و او را به تاریکیِ بیرون بیندازید، جایی که گریه و دندان به دندان ساییدن خواهد بود.“۱۴زیرا دعوت‌شدگان بسیارند، امّا برگزیدگان اندک.»<br /><br /><strong>پرسش دربارۀ پرداخت خراج</strong><br /><br />مَتّی ۲۲:‏۱۵-۲۲ - مَرقُس ۱۲:‏۱۳-۱۷؛ لوقا ۲۰:‏۲۰-۲۶<br />۱۵سپس فَریسیان بیرون رفتند و شور کردند تا ببینند چگونه می‌توانند او را با سخنان خودش به‌دام اندازند.۱۶آنها شاگردان خود را به همراه هیرودیان نزد او فرستادند و گفتند: «استاد، می‌دانیم مردی صادق هستی و راه خدا را به‌درستی می‌آموزانی و از کسی باک نداری، زیرا بر صورت ظاهر نظر نمی‌کنی.۱۷پس رأی خود را به ما بگو؛ آیا پرداخت خراج به قیصر رواست یا نه؟»۱۸عیسی به بداندیشی آنان پی برد و گفت: «ای ریاکاران، چرا مرا می‌آزمایید؟۱۹سکه‌ای را که با آن خراج می‌پردازید، به من نشان دهید.» آنها سکه‌ای یک دیناری به وی دادند.۲۰از ایشان پرسید: «نقش و نام روی این سکه از آنِ کیست؟»۲۱پاسخ دادند: «از آنِ قیصر.» به آنها گفت: «پس مال قیصر را به قیصر بدهید و مال خدا را به خدا.»۲۲چون این را شنیدند، در شگفت شدند و او را واگذاشته، رفتند.<br /><br /><strong>سؤال دربارۀ قیامت</strong><br /><br />مَتّی ۲۲:‏۲۳-۳۳ - مَرقُس ۱۲:‏۱۸-۲۷؛ لوقا ۲۰:‏۲۷-۴۰<br />۲۳در همان روز، صَدّوقیان که منکر قیامتند، نزدش آمدند و سؤالی از او کرده،۲۴گفتند: «استاد، موسی به ما فرموده است که اگر مردی بی‌اولاد بمیرد، برادرش باید آن بیوه را به زنی بگیرد تا از او برای برادر خود نسلی باقی بگذارد.۲۵باری، در میان ما هفت برادر بودند. برادر نخستین زنی گرفت و مُرد و چون فرزندی نداشت، زن بیوه‌اش را برای برادر خود باقی گذاشت.۲۶دوّمین و سوّمین، تا هفتمین برادر نیز به همین وضع دچار شدند.۲۷سرانجام آن زن نیز مرد.۲۸حال، در قیامت، آن زن همسر کدامیک از هفت برادر خواهد بود، زیرا همه او را به زنی گرفته بودند؟»<br />۲۹عیسی پاسخ داد: «شما گمراه هستید، زیرا نه از کتب‌مقدّس آگاهید و نه از قدرت خدا!۳۰در روز قیامت کسی نه زن می‌گیرد و نه شوهر می‌کند، بلکه همه همچون فرشتگان آسمان خواهند بود.۳۱امّا دربارۀ قیامت مردگان، آیا در کتاب نخوانده‌اید که خدا به شما چه گفته است؟۳۲او فرموده که، ”من هستم خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب“. او نه خدای مردگان، بلکه خدای زندگان است.»۳۳مردم با شنیدن این سخنان، از تعلیم او در شگفت شدند.<br /><br /><strong>بزرگترین حکم</strong><br /><br />مَتّی ۲۲:‏۳۴-۴۰ - مَرقُس ۱۲:‏۲۸-۳۱<br />۳۴امّا چون فَریسیان شنیدند که عیسی چگونه با جواب خود دهان صَدّوقیان را بسته است، گرد هم آمدند.۳۵یکی از آنها که فقیه بود، با این قصد که عیسی را به دام اندازد، از او پرسید:۳۶«ای استاد، بزرگترین حکم شریعت کدام است؟»۳۷عیسی پاسخ داد: «‌”خداوندْ خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی فکر خود محبت نما.“۳۸این نخستین و بزرگترین حکم است.۳۹دوّمین حکم نیز همچون حکم نخستین، مهم است: ”همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت نما.“۴۰این دو حکم، اساس تمامی شریعت موسی و نوشته‌های پیامبران است.»<br /><br /><strong>مسیح پسر کیست؟</strong><br /><br />مَتّی ۲۲:‏۴۱-۴۶ - مَرقُس ۱۲:‏۳۵-۳۷؛ لوقا ۲۰:‏۴۱-۴۴<br />۴۱هنگامی که فَریسیان گِرد هم جمع بودند، عیسی از آنها پرسید:۴۲«نظر شما دربارۀ مسیح چیست؟ او پسر کیست؟» پاسخ دادند: «پسر داوود.»۴۳عیسی گفت: «پس چگونه داوود به الهام روح، او را خداوند می‌خواند؟ زیرا می‌گوید:<br />۴۴«‌”خداوند به خداوند من گفت:<br />«به‌دست راست من بنشین<br />تا آن هنگام که دشمنانت را کرسی زیر پایت سازم.»“<br />۴۵اگر داوود او را خداوند می‌خوانَد، چگونه او می‌تواند پسر داوود باشد؟»۴۶بدینسان، هیچ‌کس را یارای پاسخگویی او نبود و از آن پس دیگر کسی جرئت نکرد پرسشی از او بکند.<br /><br /><strong><a name="23">۲۳</a></strong><br /><br /><strong>هشدار به رهبران مذهبی</strong><br /><br />مَتّی ۲۳:‏۱-۷ - مَرقُس ۱۲:‏۳۸ و ۳۹؛ لوقا ۲۰:‏۴۵ و ۴۶<br />مَتّی ۲۳:‏۳۷-۳۹ - لوقا ۱۳:‏۳۴ و ۳۵<br />۱آنگاه عیسی خطاب به مردم و شاگردان خود چنین گفت:۲«علمای دین و فَریسیان بر مسند موسی نشسته‌اند.۳پس آنچه به شما می‌گویند، نگاه دارید و به‌جا آورید؛ امّا همچون آنان عمل نکنید! زیرا آنچه تعلیم می‌دهند، خود به‌جا نمی‌آورند.۴بارهای توان‌فرسا را می‌بندند و بر دوش مردم می‌گذارند، امّا خود حاضر نیستند برای حرکت دادن آن حتی انگشتی تکان دهند.۵هر‌چه می‌کنند برای آن است که مردم آنها را ببینند: آیه‌دان‌های خود را بزرگتر و دامن ردای خویش را پهنتر می‌سازند.۶دوست دارند در ضیافتها بر صدر مجلس بنشینند و در کنیسه‌ها بهترین جای را داشته باشند،۷و مردم در کوچه و بازار آنها را سلام گویند و ”استاد“ خطاب کنند.۸امّا شما ”استاد“ خوانده مشوید، زیرا تنها یک استاد دارید، و همۀ شما برادرید.۹هیچ‌کس را نیز بر روی زمین ”پدر“ مخوانید، زیرا تنها یک پدر دارید که در آسمان است.۱۰و نیز ”معلم“ خوانده مشوید، زیرا فقط یک معلم دارید که مسیح است.۱۱آن که در میان شما از همه بزرگتر است، خدمتگزار شما خواهد بود.۱۲زیرا هر‌که خود را بزرگ سازد، پست خواهد شد و هر‌که خویشتن را فروتن سازد، سرافراز خواهد گردید.<br />۱۳«وای بر شما ای علمای دین و فَریسیان ریاکار! شما درِ پادشاهی آسمان را به‌روی مردم می‌بندید؛ نه خود داخل می‌شوید و نه می‌گذارید کسانی که در راهند، داخل شوند.<br />۱۴[«وای بر شما ای علمای دین و فَریسیان ریاکار، شما از سویی خانۀ بیوه‌زنان را غارت می‌کنید و از دیگرسو، برای تظاهر، دعای خود را طول می‌دهید. از همین‌رو، مکافاتتان بسی سخت‌تر خواهد بود.]<br />۱۵«وای بر شما ای علمای دین و فَریسیان ریاکار! شما دریا و خشکی را درمی‌نوردید تا یک نفر را به دین خود بیاورید و وقتی چنین کردید، او را دو چندان بدتر از خود، فرزند جهنم می‌سازید.<br />۱۶«وای بر شما ای راهنمایان کور که می‌گویید: ”اگر کسی به معبد سوگند خورَد باکی نیست، امّا اگر به طلای معبد سوگند خورَد، باید به سوگند خود وفا کند.“۱۷ای نابخردانِ کور! کدام برتر است؟ طلا یا معبدی که طلا را تقدیس می‌کند؟۱۸و نیز می‌گویید: ”اگر کسی به مذبح سوگند خورَد، باکی نیست، امّا اگر به هدیه‌ای که بر آن گذاشته می‌شود سوگند خورَد، باید به سوگند خود وفا کند.“۱۹ای کوران! کدام برتر است؟ هدیه یا مذبحی که هدیه را تقدیس می‌کند؟۲۰پس، کسی که به مذبح سوگند می‌خورد، همانا به مذبح و هرآنچه بر آن است سوگند خورده است.۲۱و هر‌که به معبد سوگند می‌خورد، به معبد و به آن که در آن ساکن است سوگند خورده است.۲۲و هر‌که به آسمان سوگند می‌خورد، به تخت خدا و به آن که بر آن نشسته است سوگند خورده است.<br />۲۳«وای بر شما ای علمای دین و فَریسیان ریاکار! شما از نعناع و شِوید و زیره ده‌یک می‌دهید، امّا احکام مهمترِ شریعت را که همانا عدالت و رحمت و امانت است، نادیده می‌گیرید. اینها را می‌بایست به‌جای می‌آوردید و آنها را نیز فراموش نمی‌کردید.۲۴ای راهنمایان کور! شما پشه را صافی می‌کنید، امّا شتر را فرو می‌بلعید!<br />۲۵«وای بر شما ای علمای دین و فَریسیان ریاکار! شما بیرون پیاله و بشقاب را پاک می‌کنید، امّا درون آن مملو از آز و ناپرهیزی است.۲۶ای فَریسی کور، نخست درون پیاله و بشقاب را پاک کن که بیرونش نیز پاک خواهد شد.<br />۲۷«وای بر شما ای علمای دین و فَریسیان ریاکار! شما همچون گورهایی هستید سفیدکاری شده که از بیرون زیبا به‌نظر می‌رسند، امّا درون آنها پُر است از استخوانهای مردگان و انواع نجاسات!۲۸به همینسان، شما نیز خود را به مردم پارسا می‌نمایید، امّا در باطن مملو از ریاکاری و شرارتید.<br />۲۹«وای بر شما ای علمای دین و فَریسیان ریاکار! شما برای پیامبران مقبره می‌سازید و آرامگاه پارسایان را می‌آرایید۳۰و می‌گویید: ”اگر در روزگار پدران خود بودیم، هرگز در کشتن پیامبران با ایشان شریک نمی‌شدیم.“۳۱بدینسان، خود می‌پذیرید که فرزندانِ قاتلانِ پیامبرانید.۳۲حال که چنین است، پس آنچه را پدرانتان آغاز کردند، شما به‌کمال رسانید!۳۳ای ماران! ای افعی‌زادگان! چگونه از مجازات جهنم خواهید گریخت؟۳۴چرا‌که من انبیا و حکیمان و علما نزد شما می‌فرستم و شما برخی را خواهید کشت و بر صلیب خواهید کشید، و برخی را در کنیسه‌های خود تازیانه خواهید زد و شهر به شهر تعقیب خواهید کرد.۳۵پس، همۀ خون پارسایان که بر زمین ریخته شده است، از خون هابیلِ پارسا گرفته تا خون زکریا بن بِرِخیا، که او را بین محرابگاه و مذبح کشتید، بر گردن شما خواهد بود.۳۶آمین، به شما می‌گویم، قصاص این‌همه را، این نسل خواهد پرداخت.<br />۳۷«ای اورشلیم، ای اورشلیم، ای قاتلِ پیامبران و سنگسارکنندۀ رسولانی که نزد تو فرستاده می‌شوند! چند بار خواستم همچون مرغی که جوجه‌هایش را زیر بالهای خویش جمع می‌کند، فرزندان تو را گِرد آورم، امّا نخواستی.۳۸اینک خانۀ شما به خودتان ویران واگذاشته می‌شود.۳۹زیرا به شما می‌گویم که از این پس مرا نخواهید دید تا روزی که بگویید: ”خجسته باد او که به نام خداوند می‌آید.“»<br /><br /><strong><a name="24">۲۴</a></strong><br /><br /><strong>نشانه‌های پایان عصر حاضر</strong><br /><br />مَتّی ۲۴:‏۱-۵۱ - مَرقُس ۱۳:‏۱-۳۷؛ لوقا ۲۱:‏۵-۳۶<br />۱هنگامی که عیسی معبد را ترک گفته، به راه خود می‌رفت، شاگردانش نزدش آمدند تا نظر او را به بناهای معبد جلب کنند.۲عیسی به آنان گفت: «این بناها را می‌بینید؟ آمین، به شما می‌گویم، سنگی بر سنگ دیگر باقی نخواهد ماند، بلکه همه فرو خواهد ریخت.»<br />۳وقتی عیسی بر کوه زیتون نشسته بود، شاگردانش در خلوت نزد او آمده، گفتند: «به ما بگو این وقایع کِی روی خواهد داد و نشانۀ آمدن تو و پایان این عصر چیست؟»۴عیسی پاسخ داد: «بهوش باشید تا کسی گمراهتان نکند.۵زیرا بسیاری به نام من خواهند آمد و خواهند گفت، ”من مسیح هستم،“ و بسیاری را گمراه خواهند کرد.۶همچنین دربارۀ جنگها خواهید شنید و خبر جنگها به گوشتان خواهد رسید. امّا مشوش مشوید، زیرا چنین وقایعی می‌باید رخ دهد، ولی هنوز پایان فرانرسیده.۷نیز قومی بر قوم دیگر و حکومتی بر حکومت دیگر بر‌خواهند خاست. و قحطیها و زلزله‌ها در جایهای گوناگون خواهد آمد.۸امّا همۀ اینها تنها آغاز درد زایمان است.<br />۹«در آن زمان شما را تسلیم دشمنان خواهند کرد تا زیر شکنجه قرار گیرید و کشته شوید. همۀ قومها به‌خاطر نام من از شما نفرت خواهند داشت.۱۰در آن روزها بسیاری از ایمان خود بازگشته، به یکدیگر خیانت خواهند کرد و از یکدیگر متنفر خواهند شد.۱۱پیامبران دروغینِ زیادی برخاسته، بسیاری را گمراه خواهند کرد.۱۲در نتیجۀ افزونی شرارت، محبت بسیاری به سردی خواهد گرایید.۱۳امّا هر‌که تا به‌پایان پایدار بماند، نجات خواهد یافت.۱۴و این بشارت پادشاهی در سرتاسر جهان اعلام خواهد شد تا شهادتی برای همۀ قومها باشد. آنگاه پایان فراخواهد رسید.<br />۱۵«پس چون آنچه را دانیال نبی ”مکروه ویرانگر“ نامیده در مکان مقدّس بر‌پا بینید - خواننده دقّت کند -۱۶آنگاه هر‌که در یهودیه باشد، به کوهها بگریزد؛۱۷و هر‌که بر بام خانه باشد، برای برداشتن چیزی، فرود نیاید؛۱۸و هر‌که در مزرعه باشد، برای برگرفتن قبای خود به خانه بازنگردد.۱۹وای بر زنان آبستن و مادران شیرده در آن روزها!۲۰دعا کنید که فرار شما در زمستان یا در روز شَبّات نباشد.۲۱زیرا در آن زمان چنان مصیبت عظیمی روی خواهد داد که مانندش از آغاز جهان تاکنون روی نداده، و هرگز نیز روی نخواهد داد.۲۲اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری جان سالم به‌در نمی‌برد. امّا به‌خاطر برگزیدگان کوتاه خواهد شد.<br />۲۳«در آن زمان، اگر کسی به شما گوید، ”ببینید، مسیح اینجاست!“ یا ”مسیح آنجاست!“ باور مکنید.۲۴زیرا مسیحان کاذب و پیامبران دروغین برخاسته، آیات و معجزات عظیم به‌ظهور خواهند آورد تا اگر ممکن باشد، حتی برگزیدگان را گمراه کنند.۲۵ببینید، پیشاپیش به شما گفتم.۲۶بنابراین اگر به شما بگویند، ”او در بیابان است،“ به آنجا نروید؛ و اگر بگویند، ”در اندرونی خانه است،“ باور مکنید.۲۷زیرا همچنانکه صاعقه در شرق آسمان پدید می‌آید و نورش تا به غرب می‌رسد، ظهور پسر‌انسان نیز چنین خواهد بود.۲۸هر‌جا لاشه‌ای باشد، لاشخوران در آنجا گرد می‌آیند.<br />۲۹«بلافاصله، پس از مصیبتِ آن روزها<br />«‌”خورشید تاریک خواهد شد<br />و ماه دیگر نور نخواهد افشاند؛<br />ستارگان از آسمان فرو خواهند ریخت،<br />و نیروهای آسمان به لرزه در‌خواهند آمد.“<br />۳۰آنگاه نشانۀ پسر‌انسان در آسمان ظاهر خواهد شد و همۀ طوایف جهان بر سینۀ خود خواهند زد، و پسر‌انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید.۳۱او فرشتگان خود را با نفیر بلند شیپور خواهد فرستاد و آنها برگزیدگان او را از چهار گوشۀ جهان، از یک کران آسمان تا به کران دیگر، گرد هم خواهند آورد.<br />۳۲«حال، از درخت انجیر این درس را فراگیرید: به محض اینکه شاخه‌های آن جوانه زده برگ می‌دهد، درمی‌یابید که تابستان نزدیک است.۳۳به همینسان، هرگاه این چیزها را ببینید، درمی‌یابید که او نزدیک، بلکه بر در است.۳۴آمین، به شما می‌گویم، تا اینهمه روی ندهد، این نسل از بین نخواهد رفت.۳۵آسمان و زمین زایل خواهد شد، امّا سخنان من هرگز زوال نخواهد پذیرفت.<br /><br /><strong>انتظار برای بازگشت مسیح</strong><br /><br />مَتّی ۲۴:‏۳۷-۳۹ - لوقا ۱۷:‏۲۶ و ۲۷<br />مَتّی ۲۴:‏۴۵-۵۱ - لوقا ۱۲:‏۴۲-۴۶<br />۳۶«هیچ‌کس آن روز و ساعت را نمی‌داند جز پدر؛ حتی فرشتگان آسمان و پسر نیز از آن آگاه نیستند.۳۷زمان ظهور پسر‌انسان مانند روزگار نوح خواهد بود.۳۸در روزهای پیش از توفان، قبل از اینکه نوح به کشتی درآید، مردم می‌خوردند و می‌نوشیدند و زن می‌گرفتند و شوهر می‌کردند۳۹و نمی‌دانستند چه در پیش است. تا اینکه توفان آمد و همه را با خود برد. ظهور پسر‌انسان نیز همینگونه خواهد بود.۴۰از دو مرد که در مزرعه هستند، یکی برگرفته و دیگری واگذاشته خواهد شد.۴۱و از دو زن که با هم آسیاب می‌کنند، یکی برگرفته و دیگری واگذاشته خواهد شد.۴۲پس بیدار باشید، زیرا نمی‌دانید سرورِ شما چه روزی خواهد آمد.۴۳این را بدانید که اگر صاحبخانه می‌دانست دزد در چه پاسی از شب می‌آید، بیدار می‌ماند و نمی‌گذاشت به خانه‌اش دستبرد زنند.۴۴پس شما نیز آماده باشید، زیرا پسر‌انسان در ساعتی خواهد آمد که انتظارش را ندارید.<br />۴۵«پس آن غلام امین و دانا کیست که اربابش او را به سرپرستی خانواده خود گماشته باشد تا خوراک آنان را به‌موقع بدهد؟۴۶خوشابهحال آن غلام که چون اربابش بازگردد، او را مشغول این کار ببیند.۴۷آمین، به شما می‌گویم، که او را بر همۀ مایملک خود خواهد گماشت.۴۸امّا اگر آن غلام، شرور باشد و با خود بیندیشد که ”اربابم تأخیر کرده است،“۴۹و به آزار همکاران خود بپردازد و با میگساران مشغول خوردن و نوشیدن شود،۵۰آنگاه اربابش در روزی که انتظار ندارد و در ساعتی که از آن آگاه نیست خواهد آمد۵۱و او را از میان دوپاره کرده، در جایگاه ریاکاران خواهد افکند، جایی که گریه و دندان به دندان ساییدن خواهد بود.<br /><br /><strong><a name="25">۲۵</a></strong><br /><br /><strong>مَثَل ده باکره</strong><br /><br />۱«در آن روز، پادشاهی آسمان همچون ده باکره خواهد بود که چراغهای خود را برداشته، به استقبال داماد بیرون رفتند.۲پنج تن از آنان دانا و پنج تن دیگر نادان بودند.۳باکره‌های نادان چراغهای خود را برداشتند، امّا روغن با خود نبردند.۴ولی دانایان، با چراغهای خود ظرفهای پر از روغن نیز بردند.۵چون آمدن داماد به‌درازا کشید، چشمان همه سنگین شده، به خواب رفتند.۶در نیمه‌های شب، صدای بلندی به گوش رسید که می‌گفت: ”داماد می‌آید! به پیشواز او بروید!“۷آنگاه همۀ باکره‌ها بیدار شدند و چراغهای خود را آماده کردند.۸نادانان به دانایان گفتند: ”قدری از روغن خود به ما بدهید، چون چراغهای ما رو به خاموشی است.“۹امّا دانایان پاسخ دادند: ”نخواهیم داد، زیرا روغن برای همۀ ما کافی نخواهد بود. بروید و از فروشندگان برای خود بخرید.“۱۰امّا هنگامی که آنان برای خرید روغن رفته بودند، داماد سررسید و باکره‌هایی که آماده بودند، با او به ضیافت عروسی درآمدند و در بسته شد.۱۱پس از آن، باکره‌های دیگر نیز رسیدند و گفتند: ”سرور ما، سرور ما، در بر ما بگشا!“۱۲امّا او به آنها گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، من شما را نمی‌شناسم.“۱۳پس بیدار باشید، چون از آن روز و ساعت خبر ندارید.<br /><br /><strong>مَثَل قنطارها</strong><br /><br />مَتّی ۲۵:‏۱۴-۳۰ - مشابه لوقا ۱۹:‏۱۲-۲۷<br />۱۴«همچنین پادشاهی آسمان مانند مردی خواهد بود که قصد سفر داشت. او خادمان خود را فراخواند و اموال خویش به آنان سپرد؛۱۵به فراخور قابلیت هر خادم، به یکی پنج قنطار داد، به یکی دو و به دیگری یک قنطار. آنگاه راهی سفر شد.۱۶مردی که پنج قنطار گرفته بود، بی‌درنگ با آن به تجارت پرداخت و پنج قنطار دیگر سود کرد.۱۷بر همین منوال، آن که دو قنطار داشت، دو قنطار دیگر نیز به‌دست آورد.۱۸امّا آن که یک قنطار گرفته بود، رفت و زمین را کَند و پول ارباب خود را پنهان کرد.<br />۱۹«پس از زمانی دراز، ارباب آن خادمان بازگشت و از آنان حساب خواست.۲۰مردی که پنج قنطار دریافت کرده بود، پنج قنطار دیگر را نیز با خود آورد و گفت: ”سرورا، به من پنج قنطار سپردی، این هم پنج قنطار دیگر که سود کرده‌ام.“۲۱سَروَرَش پاسخ داد: ”آفرین، ای خادم نیکو و امین! در چیزهای کم امین بودی، پس تو را بر چیزهای بسیار خواهم گماشت. بیا و در شادی ارباب خود شریک شو!“۲۲خادمی که دو قنطار گرفته بود نیز پیش آمد و گفت: ”به من دو قنطار سپردی، این هم دو قنطار دیگر که سود کرده‌ام.“۲۳سرورش پاسخ داد: ”آفرین، ای خادم نیکو و امین! در چیزهای کم امین بودی، پس تو را بر چیزهای بسیار خواهم گماشت. بیا و در شادی ارباب خود شریک شو!“۲۴آنگاه خادمی که یک قنطار گرفته بود، نزدیک آمد و گفت: ”چون می‌دانستم مردی تندخو هستی، از جایی که نکاشته‌ای می‌دِرَوی و از جایی که نپاشیده‌ای جمع می‌کنی،۲۵پس ترسیدم و پول تو را در زمین پنهان کردم. این هم پول تو!“۲۶اما سرورش پاسخ داد: ”ای خادم بدکاره و تنبل! تو که می‌دانستی از جایی که نکاشته‌ام، می‌دِرَوَم و از جایی که نپاشیده‌ام، جمع می‌کنم،۲۷پس چرا پول مرا به صرّافان ندادی تا چون از سفر بازگردم آن را با سود پس گیرم؟۲۸آن قنطار را از او بگیرید و به آن که ده قنطار دارد بدهید.۲۹زیرا به هر‌که دارد، بیشتر داده خواهد شد تا به‌فراوانی داشته باشد؛ امّا آن که ندارد، همان که دارد نیز از او گرفته خواهد شد.۳۰این خادم بی‌فایده را به تاریکیِ بیرون افکنید، جایی که گریه و دندان بر هم ساییدن خواهد بود.“<br /><br /><strong>روز داوری</strong><br /><br />۳۱«هنگامی که پسر‌انسان با شکوه و جلال خود به همراه همۀ فرشتگان بیاید، بر تخت پرشکوه خود خواهد نشست۳۲و همۀ قومها در برابر او حاضر خواهند شد و او همچون شبانی که گوسفندها را از بزها جدا می‌کند، مردمان را به دو گروه تقسیم خواهد کرد؛۳۳گوسفندان را در سمت راست و بزها را در سمت چپ خود قرار خواهد داد.۳۴سپس به آنان که در سمت راست او هستند خواهد گفت: ”بیایید، ای برکت یافتگان از پدر من، و پادشاهی‌ای را به‌میراث یابید که از آغاز جهان برای شما آماده شده بود.۳۵زیرا گرسنه بودم، به من خوراک دادید؛ تشنه بودم، به من آب دادید؛ غریب بودم، به من جا دادید.۳۶عریان بودم، مرا پوشانیدید؛ مریض بودم، عیادتم کردید؛ در زندان بودم، به دیدارم آمدید.“۳۷آنگاه پارسایان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کِی تو را گرسنه دیدیم و به تو خوراک دادیم، یا تشنه دیدیم و به تو آب دادیم؟۳۸کِی تو را غریب دیدیم و به تو جا دادیم و یا عریان، و تو را پوشانیدیم؟۳۹کِی تو را مریض و یا در زندان دیدیم و به دیدارت آمدیم؟“۴۰پادشاه در پاسخ خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از کوچکترین برادران من کردید، در واقع برای من کردید.“۴۱آنگاه پادشاه به آنان که در سمت چپ او هستند خواهد گفت: ”ای ملعونان، از من دور شوید و به آتش جاودانی روید که برای ابلیس و فرشتگان او آماده شده است،۴۲زیرا گرسنه بودم، خوراکم ندادید؛ تشنه بودم، آبم ندادید؛۴۳غریب بودم، جایم ندادید؛ عریان بودم، مرا نپوشانیدید؛ مریض و زندانی بودم، به دیدارم نیامدید.“۴۴آنان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کی تو را گرسنه و تشنه و غریب و عریان و مریض و در زندان دیدیم و خدمتت نکردیم؟“۴۵در جواب خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از این کوچکترینها نکردید، در واقع برای من نکردید.“۴۶پس آنان به مجازات جاودان داخل خواهند شد، امّا پارسایان به حیات جاودان.»<br /><br /><strong><a name="26">۲۶</a></strong><br /><br /><strong>توطئه قتل عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۲۶:‏۲-۵ - مَرقُس ۱۴:‏۱ و ۲؛ لوقا ۲۲:‏۱ و ۲<br />۱چون عیسی همۀ این سخنان را به‌پایان رسانید، به شاگردان خود گفت:۲«می‌دانید که دو روز دیگر، عید پِسَخ فرامی‌رسد و پسر‌انسان را تسلیم خواهند کرد تا بر صلیب شود.»<br />۳پس سران کاهنان و مشایخ قوم در کاخ کاهن‌اعظم که قیافا نام داشت، گرد آمدند۴و شور کردند که چگونه با حیله، عیسی را دستگیر کنند و به قتل رسانند.۵ولی می‌گفتند: «نه در ایام عید، مبادا مردم شورش کنند.»<br /><br /><strong>تدهین عیسی در بیت‌عَنْیا</strong><br /><br />مَتّی ۲۶:‏۶-۱۳ - مَرقُس ۱۴:‏۳-۹<br />مَتّی ۲۶:‏۶-۱۳ - مشابه لوقا ۷:‏۳۷ و ۳۸؛ یوحنا ۱۲:‏۱-۸<br />۶در آن هنگام که عیسی در بیت‌عَنْیا در خانۀ شَمعون جذامی بود،۷زنی با ظرفی مرمرین از عطر بسیار گرانبها نزد او آمد و هنگامی که عیسی بر سر سفره نشسته بود، عطر را بر سر او ریخت.۸شاگردان چون این را دیدند به خشم آمده، گفتند:۹«این اِسراف برای چیست؟ این عطر را می‌شد به بهایی گران فروخت و بهایش را به فقرا داد.»۱۰عیسی متوجه شده گفت: «چرا این زن را می‌رنجانید؟ او کاری نیکو در حق من کرده است.۱۱فقیران را همیشه با خود دارید، امّا من همیشه نزد شما نخواهم بود.۱۲این زن با ریختن این عطر بر بدن من، در واقع مرا برای تدفین آماده کرده است.۱۳براستی به شما می‌گویم، در تمام جهان، هر‌جا که این انجیل موعظه شود، کار این زن نیز به یاد او بازگو خواهد شد.»<br /><br /><strong>خیانت یهودا</strong><br /><br />مَتّی ۲۶:‏۱۴-۱۶ - مَرقُس ۱۴:‏۱۰ و ۱۱؛ لوقا ۲۲:‏۳-۶<br />۱۴آنگاه یهودای اِسْخَریوطی که یکی از دوازده شاگرد بود، نزد سران کاهنان رفت۱۵و گفت: «به من چه خواهید داد اگر عیسی را به شما تسلیم کنم؟» پس آنان سی سکۀ نقره به وی پرداخت کردند.۱۶از آن هنگام، یهودا در پی فرصت بود تا عیسی را تسلیم کند.<br /><br /><strong>شام آخر</strong><br /><br />مَتّی ۲۶:‏۱۷-۱۹ - مَرقُس ۱۴:‏۱۲-۱۶؛ لوقا ۲۲:‏۷-۱۳<br />مَتّی ۲۶:‏۲۰-۲۴ - مَرقُس ۱۴:‏۱۷-۲۱<br />مَتّی ۲۶:‏۲۶-۲۹ - مَرقُس ۱۴:‏۲۲-۲۵؛<br />لوقا ۲۲:‏۱۷-۲۰؛ اوّل قُرِنتیان ۱۱:‏۲۳-۲۵<br />۱۷در نخستین روز عید فَطیر، شاگردان نزد عیسی آمدند و پرسیدند: «کجا می‌خواهی برایت تدارک ببینیم تا شام پِسَخ را بخوری؟»۱۸او به آنان گفت که به شهر، نزد فلان شخص بروند و به او بگویند: «استاد می‌گوید: ”وقت من نزدیک شده. می‌خواهم آیین پِسَخ را با شاگردانم در خانۀ تو به‌جای آورم.“‌»۱۹شاگردان همانگونه که عیسی گفته بود، کردند و پِسَخ را تدارک دیدند.<br />۲۰شب فرارسید و عیسی با دوازده شاگرد خود بر سر سفره نشست.۲۱در حین صرف شام، عیسی گفت: «آمین، به شما می‌گویم، یکی از شما مرا تسلیم دشمن خواهد کرد.»۲۲شاگردان بسیار غمگین شدند و یکی پس از دیگری از او پرسیدند: «من که آن کس نیستم، سرورم؟»۲۳عیسی پاسخ داد: «آن که دست خود را با من در کاسه فرو می‌برد، همان مرا تسلیم خواهد کرد.۲۴پسر‌انسان همانگونه که دربارۀ او نوشته شده، خواهد رفت، امّا وای بر آن کس که پسر‌انسان را تسلیم دشمن می‌کند. بهتر آن می‌بود که هرگز زاده نمی‌شد.»۲۵آنگاه یهودا، تسلیم‌کنندۀ وی، در پاسخ گفت: «استاد، آیا من آنم؟» عیسی پاسخ داد: «تو خود گفتی!»<br />۲۶چون هنوز مشغول خوردن بودند، عیسی نان را برگرفت و پس از شکرگزاری، پاره کرد و به شاگردان داد و فرمود: «بگیرید، بخورید؛ این است بدن من.»۲۷سپس جام را برگرفت و پس از شکرگزاری آن را به شاگردان داد و گفت: «همۀ شما از این بنوشید.۲۸این است خون من برای عهد [جدید] که به‌خاطر بسیاری به‌جهت آمرزش گناهان ریخته می‌شود.۲۹به شما می‌گویم که از این محصول مو دیگر نخواهم نوشید تا روزی که آن را با شما در پادشاهی پدر خود، تازه بنوشم.»<br />۳۰آنگاه پس از خواندن سرودی، به سمت کوه زیتون به‌راه افتادند.<br /><br /><strong>پیشگویی انکار پِطرُس</strong><br /><br />مَتّی ۲۶:‏۳۱-۳۵ - مَرقُس ۱۴:‏۲۷-۳۱؛ لوقا ۲۲:‏۳۱-۳۴<br />۳۱آنگاه عیسی به آنان گفت: «امشب همۀ شما به‌سبب من خواهید لغزید. زیرا نوشته شده،<br />«‌”شبان را خواهم زد<br />و گوسفندان گله پراکنده خواهند شد.“<br />۳۲امّا پس از آنکه زنده شدم، پیش از شما به جلیل خواهم رفت.»۳۳پِطرُس در پاسخ گفت: «حتی اگر همه به‌سبب تو بلغزند، من هرگز نخواهم لغزید.»۳۴عیسی به وی گفت: «آمین، به تو می‌گویم که همین امشب، پیش از بانگ خروس، سه بار مرا انکار خواهی کرد!»۳۵امّا پِطرُس گفت: «حتی اگر لازم باشد با تو بمیرم، انکارت نخواهم کرد.» سایر شاگردان نیز چنین گفتند.<br /><br /><strong>باغ جِتْسیمانی</strong><br /><br />مَتّی ۲۶:‏۳۶-۴۶ - مَرقُس ۱۴:‏۳۲-۴۲؛ لوقا ۲۲:‏۴۰-۴۶<br />۳۶آنگاه عیسی با شاگردان خود به مکانی به نام جِتْسیمانی رفت و به ایشان گفت: «در اینجا بنشینید تا من به آنجا رفته، دعا کنم.»۳۷سپس پِطرُس و دو پسر زِبِدی را با خود برد و اندوهگین و مضطرب شده،۳۸بدیشان گفت: «از فرط اندوه، به حال مرگ افتاده‌ام. در اینجا بمانید و با من بیدار باشید.»۳۹سپس قدری پیش رفته به‌رویْ بر خاک افتاد و دعا کرد: «ای پدر من، اگر ممکن است این جام از من بگذرد، امّا نه به خواست من، بلکه به ارادۀ تو.»۴۰آنگاه نزد شاگردان خود بازگشت و آنها را خفته یافت. پس به پِطرُس گفت: «آیا نمی‌توانستید ساعتی با من بیدار بمانید؟۴۱بیدار باشید و دعا کنید تا در آزمایش نیفتید. روح مشتاق است، امّا جسم ناتوان.»۴۲پس بار دیگر رفت و دعا کرد: «ای پدر من، اگر ممکن نیست این جامْ نیاشامیده از من بگذرد، پس آنچه ارادۀ توست انجام شود.»۴۳چون بازگشت، ایشان را همچنان در خواب یافت، زیرا چشمانشان سنگین شده بود.۴۴پس یک بار دیگر ایشان را به حال خود گذاشت و رفت و برای سوّمین بار همان دعا را تکرار کرد.۴۵سپس نزد شاگردان آمد و بدیشان گفت: «آیا هنوز در خوابید و استراحت می‌کنید؟ اکنون ساعت مقرر نزدیک شده است و پسر‌انسان به دست گناهکاران تسلیم می‌شود.۴۶برخیزید، برویم. اینک تسلیم‌کنندۀ من از راه می‌رسد.»<br /><br /><strong>گرفتار شدن عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۲۶:‏۴۷-۵۶ - مَرقُس ۱۴:‏۴۳-۵۰؛ لوقا ۲۲:‏۴۷-۵۳<br />۴۷عیسی همچنان سخن می‌گفت که یهودا، یکی از آن دوازده تن، همراه با گروه بزرگی مسلّح به چماق و شمشیر، از سوی سران کاهنان و مشایخ قوم، از راه رسیدند.۴۸تسلیم‌کنندۀ او به همراهان خود علامتی داده و گفته بود: «آن کس را که ببوسم، همان است؛ او را بگیرید.»۴۹پس بی‌درنگ به عیسی نزدیک شد و گفت: «سلام، استاد!» و او را بوسید.۵۰عیسی به وی گفت: «ای رفیق، کار خود را انجام بده.» آنگاه آن افراد پیش آمده، بر سر عیسی ریختند و او را گرفتار کردند.۵۱در این هنگام، یکی از همراهان عیسی دست به شمشیر برده، آن را برکشید و ضربه‌ای به خدمتکار کاهن‌اعظم زد و گوشش را برید.۵۲امّا عیسی به او فرمود: «شمشیر خود در نیام کن؛ زیرا هر‌که شمشیر کِشد، به شمشیر نیز کشته شود.۵۳آیا گمان می‌کنی نمی‌توانم هم‌اکنون از پدر خود بخواهم که بیش از دوازده فوج فرشته به یاری‌ام فرستد؟۵۴امّا در آن صورت پیشگوییهای کتب‌مقدّس چگونه تحقق خواهد یافت که می‌گوید این وقایع باید رخ دهد؟»۵۵در آن وقت، خطاب به آن جماعت گفت: «مگر من راهزنم که با چماق و شمشیر به گرفتنم آمده‌اید؟ من هر روز در صحن معبد می‌نشستم و تعلیم می‌دادم و مرا نگرفتید.۵۶امّا این همه رخ داد تا پیشگوییهای پیامبران تحقق یابد.» آنگاه همۀ شاگردان ترکش کرده، گریختند.<br /><br /><strong>محاکمه در حضور شورای یهود</strong><br /><br />مَتّی ۲۶:‏۵۷-۶۸ - مَرقُس ۱۴:‏۵۳-۶۵؛<br />یوحنا ۱۸:‏۱۲ و ۱۳ و ۱۹-۲۴<br />۵۷آنها که عیسی را گرفتار کرده بودند، او را نزد قیافا، کاهن‌اعظم بردند. در آنجا علمای دین و مشایخ جمع بودند.۵۸امّا پِطرُس دورادور از پی عیسی رفت تا به حیاط خانۀ کاهن‌اعظم رسید. پس داخل شد و با نگهبانان بنشست تا سرانجامِ کار را ببیند.۵۹سران کاهنان و تمامی اهل شورا در پی یافتن دلایل و شواهدی نادرست علیه عیسی بودند تا او را بکشند؛۶۰امّا هرچند شاهدان دروغین بسیاری پیش آمدند، چنین چیزی یافت نشد. سرانجام دو نفر پیش آمده۶۱گفتند: «این مرد گفته است، ”من می‌توانم معبد خدا را ویران کنم و ظرف سه روز آن را از نو بسازم.“‌»۶۲آنگاه کاهن‌اعظم برخاست و خطاب به عیسی گفت: «هیچ پاسخ نمی‌گویی؟ این چیست که علیه تو شهادت می‌دهند؟»۶۳امّا عیسی همچنان خاموش ماند. کاهن‌اعظم به او گفت: «به خدای زنده سوگندت می‌دهم که به ما بگویی آیا تو مسیح، پسر خدای زنده هستی؟»۶۴عیسی پاسخ داد: «تو خود چنین می‌گویی! و به شما می‌گویم که از این پس پسر‌انسان را خواهید دید که به دست راست قدرت نشسته، بر ابرهای آسمان می‌آید.»۶۵آنگاه کاهن‌اعظم گریبان خود را چاک زد و گفت: «کفر گفت! دیگر چه نیاز به شاهد است؟ حال که کفر او را شنیدید،۶۶حکم شما چیست؟» در پاسخ گفتند: «سزایش مرگ است!»۶۷آنگاه بر صورت عیسی آبِدهان انداخته، او را زدند. بعضی نیز به او سیلی زده،۶۸می‌گفتند: «ای مسیح، نبوّت کن و بگو چه کسی تو را زد؟»<br /><br /><strong>انکار پِطرُس</strong><br /><br />مَتّی ۲۶:‏۶۹-۷۵ - مَرقُس ۱۴:‏۶۶-۷۲؛<br />لوقا ۲۲:‏۵۵-۶۲؛ یوحنا ۱۸:‏۱۶-۱۸ و ۲۵-۲۷<br />۶۹و امّا پِطرُس بیرون خانه، در حیاط نشسته بود که خادمه‌ای نزد او آمد و گفت: «تو هم با عیسای جلیلی بودی!»۷۰امّا او در حضور همه انکار کرد و گفت: «نمی‌دانم چه می‌گویی!»۷۱سپس به‌سوی سرسرای خانه رفت. در آنجا خادمه‌ای دیگر او را دید و به حاضرین گفت: «این مرد نیز با عیسای ناصری بود!»۷۲پِطرُس اینبار نیز انکار کرده، قسم خورد که «من این مرد را نمی‌شناسم.»۷۳اندکی بعد، جمعی که آنجا ایستاده بودند، پیش آمدند و به پِطرُس گفتند: «شکی نیست که تو هم یکی از آنها هستی! از لهجه‌ات پیداست!»۷۴آنگاه پِطرُس لعن کردن آغاز کرد و قسم خورده، گفت: «این مرد را نمی‌شناسم!» همان‌دم خروس بانگ زد.۷۵آنگاه پِطرُس سخنان عیسی را به‌یاد آورد که گفته بود: «پیش از بانگ خروس، سه بار مرا انکار خواهی کرد!» پس بیرون رفت و به‌تلخی بگریست.<br /><br /><strong><a name="27">۲۷</a></strong><br /><br /><strong>خودکشی یهودا</strong><br /><br />۱صبح زود، همۀ سران کاهنان و مشایخ گرد آمده، با هم شور کردند که عیسی را بکشند.۲پس او را دست‌بسته بردند و به پیلاتُسِ والی تحویل دادند.<br />۳چون یهودا، تسلیم‌کنندۀ او، دید که عیسی را محکوم کرده‌اند، از کردۀ خود پشیمان شد و سی سکۀ نقره را به سران کاهنان و مشایخ بازگردانید و گفت:۴«گناه کردم و باعث ریختن خون بی‌گناهی شدم.» امّا آنان پاسخ دادند: «ما را چه؟ خود دانی!»۵آنگاه یهودا سکه‌ها را در معبد بر زمین ریخت و بیرون رفته، خود را حلق‌آویز کرد.۶سران کاهنان سکه‌ها را از زمین جمع کرده، گفتند: «ریختن این سکه‌ها در خزانۀ معبد جایز نیست، زیرا خونبهاست.»۷پس از مشورت، با آن پول مزرعۀ کوزه‌گر را خریدند تا آن را گورستان غریبان سازند.۸از این‌رو آن مکان تا به امروز به «مزرعۀ خون» معروف است.۹بدینسان، پیشگویی اِرِمیای نبی به حقیقت پیوست که گفته بود: «آنان سی پاره نقره را برداشتند، یعنی قیمتی را که قوم اسرائیل بر او نهادند،۱۰و با آن مزرعۀ کوزه‌گر را خریدند، چنانکه خداوند به من امر فرموده بود.»<br /><br /><strong>محاکمه در حضور پیلاتُس</strong><br /><br />مَتّی ۲۷:‏۱۱-۲۶ - مَرقُس ۱۵:‏۲-۱۵؛<br />لوقا ۲۳:‏۲ و ۳ و ۱۸-۲۵؛ یوحنا ۱۸:‏۲۹ - ۱۹:‏۱۶<br />۱۱امّا عیسی در حضور والی ایستاد. والی از او پرسید: «آیا تو پادشاه یهودی؟» عیسی پاسخ داد: «تو خود چنین می‌گویی!»۱۲امّا هنگامی که سران کاهنان و مشایخ اتهاماتی بر او وارد کردند، هیچ پاسخ نگفت.۱۳پس پیلاتُس از او پرسید: «نمی‌شنوی چقدر چیزها علیه تو شهادت می‌دهند؟»۱۴امّا عیسی حتی به یک اتهام هم پاسخ نداد، آنگونه که والی بسیار متعجب شد.<br />۱۵والی را رسم بر این بود که هنگام عید یک زندانی را به انتخاب مردم آزاد سازد.۱۶در آن زمان زندانی معروفی به نام بارْاَبّا در حبس بود.۱۷پس هنگامی که مردم گرد آمدند، پیلاتُس از آنها پرسید: «چه کسی را می‌خواهید برایتان آزاد کنم، بارْاَبّا را یا عیسای معروف به مسیح را؟»۱۸این را از آن‌رو گفت که می‌دانست عیسی را از سَرِ رشک به او تسلیم کرده‌اند.۱۹هنگامی که پیلاتُس بر مسند داوری نشسته بود، همسرش پیغامی برای او فرستاد، بدین مضمون که: «تو را با این مرد بی‌گناه کاری نباشد، زیرا امروز خوابی دربارۀ او دیدم که مرا بسیار رنج داد.»۲۰امّا سران کاهنان و مشایخ، قوم را ترغیب کردند تا آزادی بارْاَبّا و مرگ عیسی را بخواهند.۲۱پس چون والی پرسید: «کدامیک از این دو را برایتان آزاد کنم؟» پاسخ دادند: «بارْاَبّا را.»۲۲پیلاتُس پرسید: «پس با عیسای معروف به مسیح چه کنم؟» همگی گفتند: «بر صلیبش کن!»۲۳پیلاتُس پرسید: «چرا؟ چه بدی کرده است؟» امّا آنها بلندتر فریاد برآوردند: «بر صلیبش کن!»<br />۲۴چون پیلاتُس دید که کوشش بیهوده است و حتی بیم شورش می‌رود، آب خواست و دستهای خود را در برابر مردم شست و گفت: «من از خون این مرد بری هستم. خود دانید!»۲۵مردم همه در پاسخ گفتند: «خون او بر گردن ما و فرزندان ما باد!»۲۶آنگاه پیلاتُس، بارْاَبّا را برایشان آزاد کرد و عیسی را تازیانه زده، سپرد تا بر صلیبش کشند.<br /><br /><strong>استهزای عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۲۷:‏۲۷-۳۱ - مَرقُس ۱۵:‏۱۶-۲۰<br />۲۷سربازانِ پیلاتُس، عیسی را به صحن کاخِ والی بردند و همۀ گروه سربازان گرد او جمع شدند.۲۸آنان عیسی را عریان کرده، خرقه‌ای ارغوانی بر او پوشاندند۲۹و تاجی از خار بافتند و بر سرش نهادند و چوبی به‌دست راست او دادند. آنگاه در برابرش زانو زده، استهزاکنان می‌گفتند: «درود بر پادشاه یهود!»۳۰و بر او آبِدهان انداخته، چوب را از دستش می‌گرفتند و بر سرش می‌زدند.۳۱پس از آنکه او را استهزا کردند، خرقه از تنش به‌در آورده، جامۀ خودش را بر او پوشاندند. سپس وی را بیرون بردند تا بر صلیبش کِشند.<br /><br /><strong>بر صلیب شدن عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۲۷:‏۳۳-۴۴ - مَرقُس ۱۵:‏۲۲-۳۲؛<br /> لوقا ۲۳:‏۳۳-۴۳؛ یوحنا ۱۹:‏۱۷-۲۴<br />۳۲هنگامی که بیرون می‌رفتند، به مردی از اهالی قیرَوان به نام شَمعون برخوردند و او را واداشتند صلیب عیسی را حمل کند.۳۳چون به مکانی به نام جُلجُتا، که به‌معنی مکان جمجمه است، رسیدند،۳۴به عیسی شراب آمیخته به زرداب دادند. چون آن را چشید، نخواست بنوشد.۳۵هنگامی که او را بر صلیب کشیدند، برای تقسیم جامه‌هایش، میان خود قرعه انداختند۳۶و در آنجا به نگهبانی او نشستند.۳۷نیز، تقصیرنامه‌ای بدین عبارت بر لوحی نوشتند و آن را بر بالای سر او نصب کردند: «این است عیسی، پادشاه یهود.»<br />۳۸دو راهزن نیز با وی بر صلیب شدند، یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ او.۳۹رهگذران سرهای خود را تکان داده، ناسزاگویان۴۰می‌گفتند: «ای تو که می‌خواستی معبد را ویران کنی و سه روزه آن را بازبسازی، خود را نجات ده! اگر پسر خدایی از صلیب فرود بیا!»۴۱سران کاهنان و علمای دین و مشایخ نیز استهزایش کرده، می‌گفتند:۴۲«دیگران را نجات داد، امّا خود را نمی‌تواند نجات دهد! اگر پادشاه اسرائیل است، اکنون از صلیب پایین بیاید تا به او ایمان آوریم.۴۳او به خدا توکل دارد؛ پس اگر خدا دوستش می‌دارد، اکنون او را نجات دهد، زیرا ادعا می‌کرد پسر خداست!»۴۴آن دو راهزن نیز که با وی بر صلیب شده بودند، به همینسان به او اهانت می‌کردند.<br /><br /><strong>مرگ عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۲۷:‏۴۵-۵۶ - مَرقُس ۱۵:‏۳۳-۴۱؛ لوقا ۲۳:‏۴۴-۴۹<br />۴۵از ساعت ششم تا نهم، تاریکی تمامی آن سرزمین را فراگرفت.۴۶نزدیک ساعت نهم، عیسی با صدای بلند فریاد برآورد: «ایلویی، ایلویی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» یعنی «خدای من، خدای من، چرا مرا واگذاشتی؟»۴۷برخی از حاضران چون این را شنیدند، گفتند: «الیاس را می‌خواند.»۴۸یکی از آنان بی‌درنگ دوید و اسفنجی آورده، آن را از شراب تُرشیده پر کرد و بر سر چوبی نهاد و پیش دهان عیسی برد تا بنوشد.۴۹امّا بقیه گفتند: «او را به حال خود واگذار تا ببینیم آیا الیاس به نجاتش می‌آید؟»۵۰عیسی بار دیگر به بانگ بلند فریادی برآورد و روح خود را تسلیم نمود.۵۱در همان‌دم، پردۀ محرابگاه از بالا تا پایین دوپاره شد. زمین لرزید و سنگها شکافته گردید.۵۲قبرها گشوده شد و بدنهای بسیاری از مقدّسان که آرمیده بودند، برخاستند.۵۳آنها از قبرها به‌در آمدند و پس از رستاخیز عیسی، به شهر مقدّس رفتند و خود را به شمار بسیاری از مردم نمایان ساختند.۵۴چون فرماندۀ سربازان و نفراتش که مأمور نگهبانی از عیسی بودند، زمین‌لرزه و همۀ این رویدادها را مشاهده کردند، سخت هراسان شده، گفتند: «براستی او پسرخدا بود.»<br />۵۵بسیاری از زنان نیز در آنجا حضور داشتند و از دور نظاره می‌کردند. آنان از جلیل از پی عیسی روانه شده بودند تا او را خدمت کنند.۵۶در میان آنها مریم مَجْدَلیّه و مریم مادر یعقوب و یوسف، و نیز مادر پسران زِبِدی بودند.<br /><br /><strong>خاکسپاری عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۲۷:‏۵۷-۶۱ - مَرقُس ۱۵:‏۴۲-۴۷؛<br />لوقا ۲۳:‏۵۰-۵۶؛ یوحنا ۱۹:‏۳۸-۴۲<br />۵۷هنگام غروب، مردی ثروتمند از اهالی رامه، یوسف نام، که خودْ شاگرد عیسی شده بود،۵۸نزد پیلاتُس رفت و پیکر عیسی را طلب کرد. پیلاتُس دستور داد به وی بدهند.۵۹یوسف جسد را برداشته، در کتانی پاک پیچید۶۰و در مقبره‌ای تازه که برای خود در صخره تراشیده بود، نهاد و سنگی بزرگ جلو دهانۀ مقبره غلتانید و رفت.۶۱مریمِ مَجْدَلیّه و آن مریم دیگر در آنجا مقابل مقبره نشسته بودند.<br /><br /><strong>نگهبانان مقبره</strong><br /><br />۶۲روز بعد، که پس از «روز تهیه» بود، سران کاهنان و فَریسیان نزد پیلاتُس گرد آمده، گفتند:۶۳«سرورا! به‌یاد داریم که آن گمراه‌کننده وقتی زنده بود، می‌گفت، ”پس از سه روز بر‌خواهم خاست.“۶۴پس فرمان بده مقبره را تا روز سوّم نگهبانی کنند، مبادا شاگردان او آمده، جسد را بدزدند و به مردم بگویند که او از مردگان برخاسته است، که در آن صورت، این فریب آخر از فریب اوّل بدتر خواهد بود.»۶۵پیلاتُس پاسخ داد: «شما خود نگهبانان دارید. بروید و آن را چنانکه صلاح می‌دانید، حفاظت کنید.»۶۶پس رفتند و سنگ مقبره را مُهر و موم کردند و نگهبانانی در آنجا گماشتند تا از مقبره حفاظت کنند.<br /><br /><a name="28">۲۸</a><br /><br /><strong>رستاخیز عیسی</strong><br /><br />مَتّی ۲۸:‏۱-۸ - مَرقُس ۱۶:‏۱-۸؛ لوقا ۲۴:‏۱-۱۰<br />۱بعد از شَبّات، در سپیده‌دمِ نخستین روز هفته، مریمِ مَجْدَلیّه و آن مریم دیگر به دیدن مقبره رفتند.۲ناگاه زمین‌لرزۀ شدیدی واقع شد، زیرا فرشتۀ خداوند از آسمان نازل شد و به‌سوی مقبره رفت و سنگ را از برابر آن به کناری غلتانید و بر آن بنشست.۳چهرۀ آن فرشته همچون برقِ آسمان می‌درخشید و جامه‌اش چون برف، سفید بود.۴نگهبانان از هراسِ دیدن او به‌لرزه افتاده، چون مردگان شدند!۵آنگاه فرشته به زنان گفت: «هراسان مباشید! می‌دانم که در جستجوی عیسای مصلوب هستید.۶او اینجا نیست، زیرا همانگونه که فرموده بود، برخاسته است! بیایید و جایی را که او خوابیده بود، ببینید،۷سپس بی‌درنگ بروید و به شاگردان او بگویید که ”او از مردگان برخاسته است و پیش از شما به جلیل می‌رود و در آنجا او را خواهید دید.“ اینک به شما گفتم!»۸پس زنان با هراسی آمیخته به شادیِ عظیم، بی‌درنگ از مقبره خارج شدند و به‌سوی شاگردان شتافتند تا این واقعه را به آنان خبر دهند.۹ناگاه عیسی با ایشان روبه‌رو شد و گفت: «سلام بر شما باد!» زنان پیش آمدند و بر پایهای وی افتاده، او را پرستش کردند.۱۰آنگاه عیسی به ایشان فرمود: «مترسید! بروید و به برادرانم بگویید که به جلیل بروند. در آنجا مرا خواهند دید.»<br /><br /><strong>گزارش نگهبانان</strong><br /><br />۱۱هنگامی که زنان در راه بودند، عده‌ای از نگهبانان به شهر رفته، همۀ وقایع را به سران کاهنان گزارش دادند.۱۲آنها نیز پس از دیدار و مشورت با مشایخ، به سربازان وجه زیادی داده،۱۳گفتند: «باید به مردم بگویید که ”شاگردانِ او شبانه آمدند و هنگامی که ما در خواب بودیم، جسد او را دزدیدند.“۱۴و اگر این خبر به گوش والی برسد، ما خودْ او را راضی خواهیم کرد تا برای شما مشکلی ایجاد نشود.»۱۵پس آنها پول را گرفتند و طبق آنچه به آنها گفته شده بود عمل کردند. و این داستان تا به امروز در میان یهودیان شایع است.<br /><br /><strong>مأموریت بزرگ</strong><br /><br />۱۶آنگاه آن یازده شاگرد به جلیل، بر کوهی که عیسی به ایشان فرموده بود، رفتند.۱۷چون در آنجا عیسی را دیدند، او را پرستش کردند. امّا بعضی شک کردند.۱۸آنگاه عیسی نزدیک آمد و به ایشان فرمود: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من سپرده شده است.۱۹پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر، پسر و روح‌القدس تعمید دهید۲۰و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به‌جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!»<br /><br /><br /><p></p><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">پانوشت‌ها</span></strong><br />________________________________________ <p></p><p lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt"><span style="color:#663333;">[<a name="1">۱</a>]- <br /><a name="2">۲</a>- <br /><br /><a name="3">۳</a>- <br /><br /><p></p></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-2455774286196103548?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-78026091621798332192008-09-09T16:03:00.000-07:002008-09-09T17:21:18.672-07:00<p></p><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" ><center><strong><span style="font-size:13;color:#9999ff;"> چرا خدا انسان شد؟</span></strong></center><p></p><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMcQfh1LYnI/AAAAAAAAAXA/duPeRtH5Gks/s1600-h/mehrdadweb.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMcQfh1LYnI/AAAAAAAAAXA/duPeRtH5Gks/s200/mehrdadweb.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244178424939635314" /></a><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:10px;color:black;" ><span style="color:#339999;"><strong>نوشته: دکتر مهــرداد فــاتحی </strong></span></p><dl><dd style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 12pt 14.2pt;"><em>دکتر مهرداد فاتحی یکی از واعظین و معلمین برجستۀ کلام خدا در میان ایرانیان مسیحی است و سالیان دراز به تعلیم کتاب‌مقدس و تربیت خادمین خدا اشتغال داشته‌ است. ایشان را به‌جرأت می‌توان یکی از معدود صاحب‌نظران ایرانی در حیطۀ الهیات مسیحی دانست. دکتر فاتحی دارای دکترای الهیات مسیحی از دانشگاه کتاب‌مقدس لندن می‌باشند. رشتۀ تخصصی ایشان مطالعات عهدجدید، به‌ویژه نوشته‌های پولس است. پایان‌نامۀ دکترای ایشان که تحت عنوان "رابطۀ عیسای زنده و روح‌القدس" در سال ۲۰۰۰ در آلمان به چاپ رسید، تحقیق جامعی است در زمینه مسیح‌شناسی و روح‌القدس، و شرح می‌دهد که چطور می‌توان بر اساس این رابطه، الوهیت مسیح را ثابت کرد. دکتر فاتحی پس از فارغ‌التحصیلی، در کالج ایلام مشغول تدریس الهیات بوده‌اند و به‌علاوه، مدیریت پروژه ترجمه کتاب‌مقدس را نیز برعهده دارند. ایشان همچنین به‌عنوان استاد مهمان در مدرسۀ الهیات لندن (London School of Theology) تدریس کرده‌اند. آقای مهرداد در فوریه سال ۲۰۰۷ به مقام کشیشی دستگذاری شدند و هم‌اکنون از خادمین فعال کلیسای ایرانیان لندن هستند.</em>[<a href="http://www.kalameh.com/Pages/ArticleDetails.aspx?ArticleId=1383">۱</a>]</dl></dd><br /><strong>مقدمه</strong> <p></p><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">آموزۀ تجسم یا انسان شدن خدا در مسیح بی‌گمان یکی از مهم‌ترین ارکان ایمان مسیحی است. مسیحیت از همان بدو تولد بر دو حقیقت بنیادی بشریت و الوهیت مسیح پای فشرده و در برابر حملات گوناگون به دفاع از آن‌ها برخاسته است. کلیسا طی قرون متمادی با صدای رسا و به بهای گران اعلام داشته که چون به دقت و از نزدیک، زندگی این مرد ناصری را مورد تعمق و مطالعۀ جدی و همه‌جانبه قرار داده، خود را ناگزیر از آن دیده که این دو حقیقت را دربارۀ او نه تنها تصدیق بدارد، بلکه جشن بگیرد. <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">جای بسی تأسف و نگرانی است که اهمیت بشریت مسیح امروزه نزد بسیاری از مسیحیان به‌ویژه مسیحیان ایرانی تا حدی مورد غفلت واقع شده است. گویی ما ایرانیان مسیحی به حقیقتِ الوهیت مسیح ارادت بسیار داریم ولی درک درست یا دقیقی از اهمیت بشریت او و نقش آن در رستگاری انسان نداریم. مسیحِ ما بی‌گمان خداست، ولی انسان بودن او گاه بسی کم‌رنگ است. حال ‌آنکه کلیسا به همان اندازه که بر الوهیت مسیح پای فشرده، بر بشریت او نیز تأکید داشته است. پدران کلیسا از همان آغاز تأکید کرده‌اند که اگر مسیح ذره‌ای از بشریت کم داشته باشد نمی‌تواند ما را نجات دهد، همان‌گونه که اگر ذره‌ای از الوهیت کم داشته باشد قادر به نجات ما نیست. مسیحی که کلیسا او را طی قرون پرستش کرده، کاملاً خدا و کاملاً انسان است.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">هدف ما در این نوشتار بررسی اجمالی لزوم و اهداف انسان شدن خدا در مسیح است. در این‌باره سخن بسیار می‌توان گفت و ادعای ما به هیچ روی این نیست که بحث کاملی در این مقالۀ کوتاه تقدیم شما خوانندگان عزیز کنیم. ولی امیدواریم بتوانیم توجه شما را به برخی از اهداف عالی انسان شدن خدا در مسیح که شاید پیشتر بدان نیاندیشیده‌اید جلب کرده، با این کار باب بحث و گفتگوی بیشتر را در خصوص این یکی از مهم‌ترین ارکان ایمان مسیحی بگشاییم. چرا خدا انسان شد؟ او چه اهدافی را از انجام این کار دنبال می‌کرد؟ اغلب وقتی از اهداف و مقاصد انسان شدن خدا در مسیح سخن به‌میان می‌آید، مُردن برای آمرزش گناهان، یگانه هدفی است که به‌ذهن بیشتر مؤمنان خطور می‌کند. ولی نه فراهم آوردن آمرزش گناهان تنها هدف مرگ پسر خدا بود و نه مرگ او تنها هدف انسان شدن او. مرگ او اهداف مهم دیگری علاوه بر فراهم آوردن آمرزش گناهان نیز داشت و انسان شدن او اهداف مهم دیگری علاوه بر مردن روی صلیب. در این مقاله ما به پنج هدف از اهداف انسان شدن خدا در مسیح می‌پردازیم. خدا انسان شد تا: <br /><br /><strong>خود را به ما بشناساند</strong><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">یکی از مهم‌ترین اهداف انسان شدن خدا در مسیح، شناسانیدن خدا به انسان است. شناخت خدا تنها از طریق مکاشفۀ خود او امکان‌پذیر است. تا خدا خودش را بر انسان آشکار نکند، انسان قادر به شناخت او نیست. وقتی انسان می‌کوشد با تلاش‌های عقلی و احساسی خودش خدا را بشناسد، آنچه به آن می‌رسد بت‌هایی ذهنی بیش نیست. در نقطۀ مقابل، خدای کتاب‌مقدس خدایی زنده و فعال است که خود خویشتن را بر انسان آشکار می‌کند. این خودآشکارسازی یا به اصطلاح مکاشفۀ خدا از اَشکال مختلفی برخوردار است.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">یکی از انواع مکاشفۀ خدا، مکاشفۀ او در جهان خلقت است. کتاب‌مقدس می‌گوید که خدا خود را در طبیعت مکشوف کرده است. پولس رسول تأکید می‌کند که «از آغاز آفرینش جهان، صفات نادیدنی خدا، یعنی قدرت سرمدی و الوهیت او را می‌توان با ادراک از امور جهان مخلوق به‌روشنی دید» (رومیان ۱:‏۲۰). این مکاشفه در دسترس همۀ انسان‌ها قرار دارد و از همین رو آن را بخشی از مکاشفۀ عام خدا به‌شمار می‌آورند. ولی از آنجا که خدا شخص است، طبیعت به‌طور کلی نمی‌تواند بهترین وسیله برای نمایاندن خدا به انسان باشد. هر چند می‌توانیم تا حدی به وجود خدا و برخی از صفات او از طریق تعمق در طبیعت پی ببریم، این مکاشفه هرگز برای شناساندن خدا به انسان کافی نیست. به‌علاوه، انسان به سبب سقوط در گناه و دوری از خدا قادر به درک درست مکاشفۀ خدا در طبیعت نیست.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">علاوه بر طبیعت، خدا خود را در تاریخ نجات بر آدمیان آشکار کرده است. اعمال نجات‌بخش خدا در تاریخ، پرده از وجود و صفات خدا برمی‌دارند. برای مثال، خدا در رهانیدن قوم اسرائیل از اسارت مصر و آیاتی که توسط موسی به‌ظهور آورد، عظمت قدرت و عمق وفاداری خود را به عهدش آشکار ساخت. ولی باز باید گفت از آنجا که خدا شخص است، وقایع به‌طور کلی نمی‌توانند بهترین وسیله برای نمایاندن خدا به انسان باشند، حتی وقایعی که در آن‌ها عمل نجات‌بخش خدا به‌ظهور می‌رسد.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">یکی از دیگر وسایلی که خدا برای شناسانیدن خود به انسان از آن‌ها استفاده می‌کند، کلام اوست. خدا خود و ارادۀ خویش را در شریعت، پیام‌های انبیا و سایر نوشته‌های کتاب‌مقدس آشکار کرده است. ولی با وجود اهمیت بسزا و کارآیی بالای مکاشفۀ خدا در کلامش، باز باید اذعان داشت که چون خدا شخص است، کلماتِ صرف، چه شفاهی و چه کتبی، حتی اگر الهام روح‌القدس نیز باشند، بهترین و قوی‌ترین وسیله برای نمایاندن خدا به انسان نیستند.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">انسان شدن خدا در مسیح، عالی‌ترین مکاشفۀ خدا از خودش را در اختیار انسان قرار داد. عیسای ناصری عالی‌ترین مکاشفۀ خداست، چون اولاً مکاشفه‌ای است شخصی، یعنی خدا از یک شخص برای شناساندن خود به ما بهره جست. بی‌شک انسان از آنجا که از شخصیت برخوردار است، بهترین وسیله برای آشکار کردن خدایی ‌شخصیت‌مند است. چیزی بهتر از شخص نمی‌تواند مظهر خدا باشد. دوم اینکه مکاشفۀ خدا در مسیح مکاشفه‌ای است بشری. یعنی خدا خود را در شخصیتی بشری بر آدمیان آشکار کرد. بی‌شک وجودی بشری بهترین وسیله برای نمایاندن خدا به موجودات بشری است. اگر خدا می‌خواست خود را به مورچه بشناساند، احتمالاً بهترین راه این بود که خود را به‌صورت مورچه بر او آشکار کند. سوم اینکه مکاشفۀ خدا در مسیح مکاشفه‌ای است مستقیم. خدا در طول تاریخ در زندگی اشخاص دیگری هم تجلی کرده و از زبان آن‌ها سخن گفته است. خدا از طریق ابراهیم، موسی و سایر انبیا نیز خود را بر انسان‌ها آشکار کرده است. ولی در همۀ این موارد، مکاشفه خدا مکاشفه‌ای است غیر مستقیم، یعنی از طریق کسی غیر از خود خدا انجام شده است. ولی در عیسای مسیح ما با خود خدا روبروییم! شخصی که در عیسای مسیح با زندگی بشری خود خدا را آشکار می‌کند، کسی جز شخص دوم تثلیث یعنی خدای پسر نیست. در این شخصیت تاریخی، خدا را به‌وسیلۀ خود خدا می‌شناسیم. آفتاب آمد دلیل آفتاب! از همین روست که مکاشفۀ خدا در مسیح عالی‌ترین مکاشفۀ خدا از خودش است. خدا در مسیح انسان شد تا خود را به بهترین نحو ممکن به ما بشناساند.<br /><br /><strong>با ما همدرد شود</strong><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">همدردی از خصوصیات بارز هر محبت راستین است. محبت نمی‌تواند نسبت به درد و رنج محبوب بی‌تفاوت باشد. به‌علاوه، همدردی با محبوب یکی از اَشکال مهم ظهور و بروز محبت است. مظاهر و نمونه‌های همدردی حتی در تجربۀ بشری کم نیست. پدر و مادر به معنایی واقعی درد و رنج فرزند را احساس می‌کنند.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">حال، خدای کتاب‌مقدس خدای محبت است. محبت او سبب می‌شود که او درد و رنج محبوب را احساس کند. او نسبت به رنج انسان بی‌تفاوت نیست. حتی در عهدعتیق این همدردی خدا با قوم دردمند خویش در بسیاری قسمت‌ها مشهود است، مثلاً در کتاب هوشع. همین محبت خدا سبب می‌شود که او در مسیح انسان شود تا بتواند به‌عنوان یک انسان درد و رنج ما را تجربه کرده با ما همدرد گردد. او با انسان شدن شریک تجربۀ بشری در همۀ ابعاد تلخ و شیرین آن می‌شود. خصوصاً در مرگش بر صلیب و وقایع پیش از آن، طعم تلخ درد و رنج را در نهایت شدت آن می‌چشد.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در مسیح ما با خدایی رنج‌کشیده و رنجبر روبه‌روییم. این کاملاً بر خلاف تصویری است که در بسیاری از مکاتب و مذاهب از خدا وجود دارد. خدای فلاسفه و حتی الهیات سنتی مسیحی تا مدت‌ها خدای تغییرناپذیر و نتیجتاً رنج‌ناپذیر بود. در واقع این خدا، خدایی کاملاً عاری از احساس بود. چرا که هر احساسی دربردارندۀ تغییری در خدا بود و تغییرناپذیری او را که فلسفۀ ارسطویی بر آن تأکید داشت زیر سؤال می‌برد. ولی امروز این تعبیر از تغییرناپذیری مورد قبول بسیاری از الهیدانان مسیحی نیست. هرچند خدا در صفات خود همچون عدالت و امانت و محبت تغییرناپذیر است، ولی این بدان معنی نیست که او عاری از هر احساسی است. یورگن مولتمان بی‌باکانه می‌گوید خدایی که نتواند رنج ببرد از انسان نیز فقیرتر و ضعیف‌تر است! زیرا انسان توانایی رنج کشیدن را دارد. در مسیح ما با خدایی روبه‌روییم که در همدردی با انسان رنج می‌کشد. <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">همدردی هم از بعدی عینی و هم از بعدی ذهنی (درونی) برخوردار است. تا کسی دندان‌درد را عملاً تجربه نکرده باشد (بعد عینی) نمی‌تواند درد مرا که دچار دندان‌درد هستم کاملاً حس و درک کند (بعد ذهنی) و به معنایی واقعی با من همدرد شود. البته او می‌تواند دندان‌درد مرا با سایر دردها مثلاً گوش‌درد که خودش آن را تجربه کرده قیاس کند و این‌گونه تا حدی با من همدردی نماید. ولی اگر کسی درد را از هیچ نوعش تجربه نکرده باشد، به‌سختی می‌توان پذیرفت که قادر به همدردی واقعی با شخص دردمند باشد. عبور از تجربیات مشابه، شخص را قادر به همدرد شدن می‌کند (دوم قرنتیان ۱:‏‏۳-۷). خدا انسان شد تا تجربیات ما را از درون وضعیت ما و به‌عنوان انسان تجربه کند. او انسان شد تا با چشیدن درد و رنج ما با ما همدردی کند. از همین روست که عبرانیان می‌گوید: «زیرا کاهن اعظم ما چنان نیست که نتواند با ضعف‌های ما همدردی کند، بلکه کسی است که از هر حیث همچون ما وسوسه شده است، بدون اینکه گناه کند» (عبرانیان ۴:‏۱۵).<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">به‌علاوه، همدردی بعد رهایی‌بخش دارد و به شفا می‌انجامد. حتی در تجربۀ محدود و بشری ما، وجود و نزدیکی کسی که شخص دردمند از محبت و همدردی او مطمئن است موجب تسکین و حتی شفای درد می‌شود. <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اگر انسان می‌تواند با همدردی خود درد و رنج همنوع خود را التیام ببخشد، چقدر بیشتر همدردی خدا به شفا و التیام دردهای ما می‌انجامد. بعد رهایی‌بخش همدردی را نباید تنها در تأثیر مرموز آن در تسکین روحی و احساسی شخص دردمند دید. همدردی در بعد عینی نیز می‌تواند کارکرد رهایی‌بخش داشته باشد. آن مأمور آتش‌نشانی که برای نجات جان کودکی تن به شعله‌های آتش می‌سپارد و حتی به بهای از دست دادن جان خود، کودک را نجات می‌دهد، به معنایی عینی با او هم‌درد می‌شود، و این همدردی او کودک را نجات می‌دهد! خدا نیز در مسیح با آدمیان هم‌درد شد تا آن‌ها را از گناه و عواقب وخیم آن برهاند. او درد و رنج ما را بر خود گرفت تا ما را از آن‌ها شفا بخشد. این ما را به یکی دیگر از علل انسان شدن خدا در مسیح می‌رساند. <br /><br /><strong>برای آمرزش گناهان ما بمیرد</strong><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عهدجدید مرگ مسیح را در مرکز مأموریت نجات‌بخش او قرار می‌دهد. کلام خدا به‌روشنی اعلام می‌دارد که بدون مرگ مسیح فراهم آمدن نجات برای انسان‌ها امری ناممکن بود. بررسی جامع ابعاد مختلف معنای مرگ مسیح و نجاتی که از آن به بار آمد، به فرصتی دیگر نیاز دارد. ولی جای تردید نیست که یکی از مهم‌ترینِ این ابعاد، فراهم آوردن آمرزش گناهان و رهانیدن انسان از مجازات ابدی است.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">کلام خدا در بیان معنی مرگ مسیح از استعاره‌های مختلف سود می‌جوید. یکی از این استعاره‌های بنیادی، استعاره یا تصویر دادگاه است. مطابق این تصویر، انسان در نتیجۀ گناه زیر محکومیت قرار دارد و منتظر مجازات ابدی است. عدالتِ خدا ایجاب می‌کند که گناهکار مجازات شود. داور عادل تمامی جهان نمی‌تواند گناه را نادیده بگیرد و از آن چشم بپوشد. ولی محبت او نسبت به گناهکار سبب شد پسر خود را به‌عنوان جایگزینی برای او به این جهان بفرستد. مسیح عواقب گناه بشر را که همانا رنج، دوری از خدا و مرگ است تجربه کرد و اینگونه جایگزین او شد. با این جایگزینی، انسان بی‌گناه محسوب می‌شود.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">روشن است که بدون انسان شدن خدا در مسیح، او نمی‌توانست برای آمرزش گناهان ما بمیرد. چنانکه رساله به عبرانیان در زمینه‌ای کمی متفاوت بیان می‌دارد: «از آنجا که فرزندان از جسم و خون برخوردارند، او نیز در این‌ها سهیم شد تا با مرگ خود، صاحب قدرت مرگ یعنی ابلیس را به زیر کشد» (۲:‏۱۴). مسیح انسان شد تا بتواند برای ما و به جای ما بمیرد.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در همین راستا کتاب‌مقدس از مسیح به‌عنوان واسطه یا میانجی ما سخن می‌گوید. برای اینکه او بتواند این نقش را بازی کند باید انسان باشد. پولس به شاگرد خود در این خصوص می‌نویسد: «زیرا تنها یک خدا هست و بین خدا و آدمیان نیز تنها یک واسطه وجود دارد، یعنی آن انسان که مسیح‌ عیسی است؛ او که با دادن جان خود بهای رهایی جملۀ آدمیان را پرداخت» (اول تیموتائوس ۲:‏۵). عبرانیان نیز مسیح را کاهن اعظم ما معرفی می‌کند و لازمه آن را انسان بودن مسیح تلقی می‌شمارد: «از همین رو لازم بود از هر حیث همانند برادران خود شود تا بتواند در مقام کاهن اعظمی رحیم و امین، در خدمت خدا باشد و برای گناهان قوم کفاره کند» (عبرانیان ۲:‏۱۷). <br /><br /><strong>انسانی تازه به‌وجود آورد</strong><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">یکی از مهم‌ترین اهداف انسان شدن خدا در مسیح که غالباً مورد غفلت واقع شده، به‌وجود آوردن انسانی نوین است. چنانکه دیدیم معمولاً بر این تأکید می‌‌شود که خدا انسان شد تا با مرگ خود بر صلیب مجازات انسان را بر خود بگیرد. به دیگر سخن، لزوم انسان شدن خدا فقط در ارتباط با لزوم صلیب درک می‌شود. گویی تنها هدف خدا از انسان شدن در مسیح این بود که بتواند بر صلیب جایگزین انسان گناهکار شود. هر چند این قطعاً یکی از مهم‌ترین اهداف انسان شدن خداست، ولی تنها هدف آن نیست. بر خود گرفتن مجازات گناه و فراهم آوردن آمرزش گناهان تنها بخشی از برنامۀ بزرگتر خدا بود که همانا به‌وجود آوردن انسانی نوین است.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">کتاب‌مقدس اعلام می‌دارد که آدم اول گناه کرد و با گناه آدم تمامی نسل او دچار فساد و تباهی شد. نسل بشر نسلی سقوط کرده و دور از خداست که در اسارت گناه و مرگ زندگی می‌کند و اگر از این وضع رهایی پیدا نکند روزی به هلاکت ابدی دچار خواهد شد. به‌علاوه، کتاب‌مقدس به ما نشان می‌دهد که انسان با قوت، حکمت و تلاش خود نمی‌تواند خودش را نجات دهد. او اسیر است و نمی‌تواند خود را آزاد کند. همچنین باید توجه داشت که محکومیت به مجازات ابدی تنها بخشی از مشکل او را تشکیل می‌دهد و نه تمام آن را. علاوه بر رهایی از مجازات، انسان باید تبدیل شود. طبیعت گناهکار و فاسد او که رو به سوی مرگ دارد، باید شفا بیابد.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">حال، نکتۀ بسیار مهم این است که غلبه بر گناه، مرگ و شیطان باید در درون همین طبیعت بشری به‌وقوع می‌پیوست. آنچه خارج از این طبیعت روی می‌داد سودی به حال انسان نداشت و قادر به شفا و احیای او نبود. پسر خدا، شخص دوم تثلیث، طبیعت بشری به خود گرفت و با متحد کردن آن با طبیعت الهی خود، آن را از درون تبدیل کرد. به‌عبارت دیگر، او به قلمروی دشمن پا گذاشت تا از درون او را شکست دهد. او انسان شد، او کاملاً همانند ما شد، تا از درونِ طبیعتِ ما بر همۀ عواملی که ما را در اسارت خود داشتند غلبه کند. پیروزی بر دشمن انسان تنها می‌توانست به‌واسطۀ یک انسان به دست آید. از همین رو لازم بود او کاملاً همانند برادران خود شود تا بتواند آن‌ها را برهاند.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">مسیح حتی همۀ وسوسه‌هایی را که ما انسان‌ها تجربه می‌کنیم تجربه کرد و بر آن‌ها غلبه یافت. او تا به مرگ حاضر نشد به گناه تن دهد و این‌گونه با مرگ خود بر صلیب در واقع طبیعت کهنۀ بشری را کشت. از همین روست که پولس می‌گوید انسانیت کهنۀ ما با مسیح مصلوب شد (رومیان ۶:‏۶). او در تمام مراحل زندگی خود و بخصوص در نقطۀ اوج آن یعنی مرگ صلیب بر گناه و شیطان پیروز شد. و وقتی از مردگان برخاست، انسان نوینی را به وجود آورد، انسانی را که دیگر ذره‌ای تحت اسارت یا حتی تحت تأثیر گناه و پی‌آمدهای آن زندگی نمی‌کند.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">برای انجام این کار، او باید انسان می‌بود. شفای انسان با پیوند و شریک شدن او در طبیعت الهی صورت می‌گیرد. خدا در طبیعت بشری ما شریک شد تا ما در طبیعت الهی او شریک شویم. در شخصیت و زندگی عیسای ناصری، بشر شریک پسر ازلی خدا و با او هم‌ارث شد. در او انسان فرزند خدا شد. تا پیش از انسان شدن خدا در مسیح، تنها شخص دوم از تثلیث به معنای خاص پسر خدا و محبوب او بود. ولی از آن زمان که پسر خدا انسان شد، از آن زمان که عیسی در رحم مریم شکل گرفت، طبیعت بشری او در عین حال، طبیعت بشری پسر ازلی خدا بود. از آن زمان، بشریت در زندگی این انسان، یعنی عیسای ناصری، از همۀ امتیازات پسر ازلی خدا برخوردار شد. و این‌گونه راه باز شد تا در اتحاد با او، همۀ مؤمنان بتوانند در امتیازات پسر ازلی خدا شریک شوند. <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">یکی از کارهایی که برای شفای درختی با میوۀ تلخ انجام می‌دهند، پیوند است. تکه‌ای از درختی دیگر را که میوۀ آن شیرین است می‌گیرند و آن را در محل مناسبی از درخت تلخ به آن پیوند می‌زنند. اگر این کار به‌طرز درست انجام ‌شود معجزه‌ای به‌وقوع می‌پیوندد. طبیعت شیرین درخت دوم، باعث شفای طبیعت تلخ درخت نخست می‌شود به‌‌گونه‌ای که میوۀ آن شیرین می‌گردد. حال خدا برای شفای طبیعت بشر در دو مرحله به‌ عمل پیوند دست زد. مرحلۀ نخست در انسان شدن خدا در مسیح به‌وقوع پیوست. خدا در مسیح بخشی از وجود خود را به درخت نسل بشر که گرفتار فساد و تباهی شده بود پیوند زد. در عیسای ناصری طبیعت الهی و طبیعت بشری در یک شخص واحد به هم پیوستند و این پیوند باعث دگرگونی و شفای طبیعت بشری شد. در عیسی ما با نخستین نمونۀ انسان تازه روبروییم، انسانی که طبیعتش کاملاً شیرین شده است. در مرحلۀ دوم، روح‌القدس مسیح را در قلب هر یک از مؤمنان ساکن می‌گرداند. این پیوند دوم باعث شیرین شدن طبیعت هر یک از ما می‌شود.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">آنچه خدا در تجسم، یعنی در تولد، زندگی، مرگ و رستاخیز مسیح انجام داد بس عظیم‌تر از صرفاً آمرزش گناهان ما از طریق مرگ مسیح بر صلیب است. خدا در تجسم در کار خلق انسانی تازه است. خدا در کار رهایی خلقت کهنه از قید فساد و تباهی است. در زندگی، مرگ و رستاخیز مسیح انسان دچار یک دگردیسی روحانی شد. در مسیح کرم به پروانه تبدیل شد.<br /><br /><strong>سرمشقی برای ما بر جا گذارد</strong><br /> <p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اگر خدا انسان بود چگونه می‌زیست؟ اگر او انسان بود چگونه رفتار می‌کرد و چگونه سخن می‌گفت؟ با نگاه کردن به مسیح پاسخ این سؤالات را پیدا می‌کنیم. خدا با انسان شدن در مسیح عالی‌ترین سرمشق را برای انسان بر جا گذاشت. عالی‌ترین الگوی هر انسانی خدای اوست. خدا تبلور همۀ ارزش‌هایی است که شخص واقعاً به آن‌ها اعتقاد دارد. ولی خدا در الوهیت صرف نمی‌توانست نمونه‌ای ملموس برای انسان‌ها باشد. او می‌توانست احکام یا اصول اخلاقی مورد تأیید خود را با آن‌ها در میان بگذارد و از آن‌ها بخواهد مطابق آن اصول یا احکام زندگی کنند. ولی چنین اصول یا احکامی هرگز نمی‌توانستند به اندازۀ یک الگوی زنده و ملموس بر زندگی انسان اثر بگذارند. <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ولی ما در مسیح با خدا در شخصیتی بشری و در شرایط واقعی زندگی یک انسان روبروییم. عمل‌ها و عکس‌العمل‌های او در شرایط طبیعی و دشوار زندگی او را به بهترین سرمشق زنده برای ما تبدیل می‌کند. رابطۀ صمیمانۀ مسیح با خدا، سرسپردگی، توکل و اطاعت کامل وی نسبت به او، پاکی و قدوسیت او در همۀ ابعاد زندگی، محبت بی‌شائبه او به همه، دلسوزی او نسبت به نیازمندان، فیض و بخشش او نسبت به گناهکاران، خشم و ایستادگی او در برابر مذهبیون قدرت‌طلب و ریاکار، همه و همه، عالی‌ترین الگو را برای پیروی فراروی انسان قرار می‌دهد. <br /><br /><p></p><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">منبع</span></strong><br />________________________________________ <p></p><p lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt"><span style="color:#663333;">برگرفته از: <a href="http://www.kalameh.com/Pages/ArticleDetails.aspx?ArticleId=1155"><em><strong>مجلۀ کلمه</strong></em></a> (اثر ادبی و هنری در ترويج فرهنگ مسيحی ايرانی)، شمارۀ ۴۸<p></p></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-7802609162179833219?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-15194523270540850072008-09-09T11:26:00.001-07:002008-09-09T13:37:33.144-07:00</p><div dir="rtl" style="text-align: right;"><div style="text-align: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" lang="FA"><center><strong><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-size:13;">مسیحیت در ایران باستان</span> </strong><p></p><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:10;">(بخش دوم)</span></center><p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMbIVogFKVI/AAAAAAAAAWo/-M838ls2RNw/s1600-h/part2_image2.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMbIVogFKVI/AAAAAAAAAWo/-M838ls2RNw/s200/part2_image2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244099090094303570" /></a><p style="text-align: justify;font-family:Tahoma;font-size:10px;color:black;" lang="FA"><span style="color: rgb(51, 153, 153);"><strong>اثـــر: دکتر بزرگمهر وزیری<br /></strong></span></p><p><span style="font-style:italic;">نمائی از طاق بستان در کرمانشاه . در بخش بالائی تصویر خسرپرویز در میانه دیده می‌شود. در بخش زیرین، خسرپرویز سوار بر اسب و با زره و سپر و نیزه نشان داده شده است.</span><br /></p><p style="text-indent: 0.5cm;">اواخر دوران شاهنشاهی ساسانی از بسیاری جهات قابل توجه است. جامعۀ ایرانی در آن زمان به راستی آکنده از تضادها و چالش‌های بزرگ بود. ثروت و قدرت بیکران امپراتوری از یک سو مایۀ آزمندی و حسادت کشورهای همسایه بود و از سوی دیگر اختلاف طبقاتی بسیار شدید در درون جامعۀ ایرانی، نفوذ و قدرت بی‌حساب موبدان زرتشتی و حضور مکتب‌های گوناگون فلسفی و باورهای دینی دیگر که خواهان دگرگون کردن جامعۀ به شدت طبقاتی و متعصب ایران بود، جامعۀ ایرانی را از درون شکننده کرده بود. ولی هرگونه دگرگونی و نوآوری که نفوذ موبدان و اربابان بزرگ را تهدید می‌کرد. با خشونت بسیار سرکوب می‌شد و برای دستیابی به این منظور، موبدان و مالکان بزرگ حتی از به چالش کشیدن قدرت شاهنشاه نیز خودداری نمی‌کردند. زد و بندهای درباری و فساد فزایندۀ درون دربار و دستگاه اشرافی همه و همه نشانه‌های یک امپراتوری بزرگ و بیمار بود.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">واقعیت این است که شماری از پادشاهان ساسانی همچون یزدگرد یکم و قباد به لزوم انجام اصلاحات بنیادی در جامعۀ ایرانی پی برده بودند ولی نفوذ بیش از اندارۀ مالکان بزرک و همچنین موبدان و هیربدان که خود نیز در شمار مالکان بزرگ بودند مانع از انجام این اصلاحات می‌شد. و سرانجام نیز همین کارشکنی‌ها زمینۀ تاریخی برای شکست ایرانیان از عرب‌ها را فراهم کرد.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">هرمزد چهارم فرزند انوشیروان و پدر خسروپرویز به مسیحیان نسطوری توجه ویژه‌ای داشت و گویا این سبب شده بود تا موبدان و هیربدان زرتشتی از وی برنجند. نزدیکی روابط هرمزد چهارم با مسیحیان تا آنجا پیش رفت که وی در سال ۵٨۵ میلادی اجازه داد تا شورای اسقف‌های مسیحی در ایران برگزار شود و از این روست که پذیرۀ پایانی این شورا از هرمزد چهارم به عنوان شاهنشاهی نیکوکار، پیروزمند، آشتی‌پذیر و انسان دوست نام می‌برد. شاید ماجرای زهردادن به موبدان موبد که در شاهنامه آمده و در زیر به آن اشاره خواهیم کرد، نشانۀ ترس هرمزد از نفوذ فزاینده روحانیون زرتشتی بوده است.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">در شاهنامه آمده است که هرمزد نسبت به موبدان موبد بدگمان می‌شود و از این رو تصمیم می‌گیرد تا با خوراندن زهر او را از میان بردارد. چون موبدان موبد به پیشگاه هرمزد بار می‌یابد، هرمزد او را مورد محبت قرار می‌دهد و می‌گوید تا از خوراکی که فرهم است، بخورد. موبد که نسبت به شاه بدگمان است، بهانه می‌آورد که سیر است و خوراک خورده است. هرمزد پافشاری کرده و با دست خود لقمه‌ای گرفته و می‌گوید دلم را نشکن و این لقمه را بخور.<br /><br /><center>چــو آن کاســۀ زهــر پیــــش آوریــد<br />نــگه کــرد مــوبــــد، بــدان بنــگریــد<br />بــــدان بــیــــگــمان دل پــــــاک اوی<br />که زهر اســت بر کاســه تریاک اوی<br />چــو هــرمــز نگه کرد لــب را ببست<br />بــدان کاســۀ زهــر یــازیــد دســت<br />بدان سان که شاهان نوازش کنند<br />بدان بندگان نیز نازش کنند<br />چو یازید دست گرامی به خوان<br />از آن کاسه برداشت ، مغز استخوان<br />به موبد چنین گفت کای پاک مغز<br />تو را کردم این لقمۀ خوب و نغز<br />دهان باز کن تا خوری زین خورش<br />ازین پس چنین بایدت پرورش<br />بدو گفت موبد، به جان و سرت<br />که جاوید بادا سر و افسرت<br />کزین نوشه خوردن نفرمائیم<br />به سیری رسیدم، نیافزائیم<br />بدو گفت هرمز، به خورشید و ماه<br />به پاکی روان جهاندار شاه<br />که بستانی این نوشه زانگشت من<br />بدین آرزو نشکنی پشت من<br />بدو گفت موبد که فرمان شاه<br />بیامد، نماند مرا رای و راه</center><br />موبدان موبد در می‌یابد که چاره‌ای جز خوردن خوراک ندارد، در حالی که می‌داند هرمزد در صدد زهر دادن به اوست. پس خوراک را می‌خورد و با تن زار و پیچان به خانه می‌رود و پادزهر می‌خواهد. از سوی دیگر هرمزد، کسی را می‌فرستد تا از اثر زهر در موبد اطمینان یابد. موبد که فرستاده را می‌بیند، اشک از دیدگانش روان می‌شود و به او می‌گوید که به هرمزد پیام دهد که بخت از او خواهد برگشت. در جهان بازپسین، آن زمان که به طور برابر در پیشگاه داوری خداوند قرار گیریم، من داد خود را از خدا خواهم گرفت. آنگاه می‌افزاید از این پس آسوده نخواهی خفت و سزای بدی را بدی خواه دید. فرستاده گریان به پیشگاه هرمزد باز می‌گردد و آنچه را که شنیده بود بازگو می‌کند. هرمزد از کار خویش پشیمان می‌شود ولی کار از کار گذشته و موبدان موبد می‌میرد. هرمزد پس از آن به خون‌ریزی‌های بیشتر دست می‌زند و بزرگانی را می‌کشد. پس از چند سال با خواندن پندی از پدرش، به خود می‌آید و از خون‌ریزی دست بر می‌دارد. به هر حال دوران هرمزد چهارم، دورانی سخت است. به روایت شاهنامه، مادر هرمزد چهارم دختر پادشاه چین است و یکی از سرداران ایران به نام بهرام آذرمهان که به فرمان هرمزد کشته می‌شود. این موضوع را پیش از کشته شده به وی یادآور می‌گردد.<br /><br /><center>بدو گفت بهرام، کای ترک زاد<br />به خون ریختن تا نباشی تو شاد<br />تو خاقان نژادی، نه از کیقباد<br />که کسری تو را تاج بر سر نهاد</center><br />آن چنان که در تاریخ طبری آمده، سلوك هرمزد با مسيحيان و سختگيرى او با اشراف و روحانيان موجب شد كه هيربدان؛ يعنى روحانيان زرتشتى، نامه‌اى به هرمزد نوشتند و از او خواستند كه به ترسايان بتازد، هرمزد نوشت: چنان كه تخت پادشاهى ما تنها به دو پايه پيشين و بى دو پايه پسين باز نايستد، پادشاهى ما نيز با تباه ساختن ترسايان و پيروان كيش‌هاى ديگر به جز كيش ما، استوار و پايدار نباشد. پس دست از ترسايان كوتاه كنيد و به كارهاى نيك روى آوريد تا ترسايان و پيروان كيش‌هاى ديگر آن را ببينند و شما را بر آن بستايند و از جان، هواخواه كيش شما باشند.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">بر پایۀ قوانین ایران زمان ساسانی کیفر بیرون شدن از آئین مزدائی (زرتشتی) مرگ بود. درست مانند آنچه که امروز در اسلام برقرار است. واژه‌هائی چون "مفسد فی الارض" و "محارب با خدا" که امروز در رژیم اسلامی به کار می‌رود ترجمۀ دقیق "آلوده کنندۀ زمین" و "جنگ کننده با اهورامزدا" است که از دوران ساسانی وام گرفته شده است.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">سرانجام کار هرمزد آن است که سپاهیان از وی بر می‌گردند و دو تن از فرماندهان وی به نام گُستَهم و بندوی او را کور می‌کنند.<br /><br /><center>چو تاج از سر شاه برداشتند<br />ز تختش نگونسار برکاشتند<br />نهادند پس داغ بر چشم شاه<br />شد آنگاه چون شمع رخشان سیاه<br />ورا همچنین زنده بگذاشتند<br />ز گنج آنچه بُد، پاک برداشتند.</center><br />گستهم و بندوی سپس به خسروپرویز پسر هرمزد پیغام می‌دهند که ستمگری هرمزد سبب شورش و نافرمانی ما شد. اگر تو پیمان ‌بندی که با دادگری و انصاف پادشاهی کنی. ما فرمان تو را پذیرائیم. خسرو پیمان می‌بندد که روشی دیگر پیش گیرد و از ستمگری‌های پدر پوزش می‌خواهد.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">شخصیت خسرو پرویز از بسیاری جهات یک قابل توجه و بررسی است. پادشاهی که زندگی او از شکست‌ها و پیروزی‌های بزرگ آکنده بود. در اوج پیروزی‌های نظامی خسروپرویز، مرزهای شاهنشاهی ایران، حتی از دوران هخامنشیان نیز فراتر رفت. از سوی دیگر زندگی افسانه‌ای او، ماجراهای عشقی و ماجراجوئی‌های نظامی او که پس از گذشت سده‌ها هنوز اندیشۀ شاعری چون نظامی گنجوی را به خود مشغول می‌دارد تا مثنوی عاشقانه خسرو شیرین را بسراید.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">بسیاری از تاریخ نویسان نوشته‌اند که خسروپرویز به آئین ترسایان گرایش داشته و حتی برخی اورا مسیحی دانسته‌اند ولی گروهی دیگر این ادعا را رد کرده‌اند، فردوسی نیز مسیحی شدن خسرپرویز را درست نمی‌داند. واقعیت این است که حتی اگر خسروپرویز در دل خود نیز مسیحی بود، به عنوان شاهنشاه ایران نمی‌توانست آن را بر زبان بیاورد.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">داستان دو همسر مسیحی خسروپرویز، یعنی شیرین و مریم دختر موریس قیصر روم نیز بخش‌هائی از تاریخ ایران در بر گرفته است. اگرچه برخی تاریخ نویسان این دو یعنی شیرین و مریم را یک تن می‌دانند. ولی در داستان‌های ایرانی، شیرین برادرزادۀ «مهین بانو» شهبانوی ارمنستان است و مریم دختر قیصر روم.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">خسروپرویز در آغاز پادشاهی خویش از سوی سردارانی چون بهرام چوبینه به چالش کشیده می‌شود. بهرام چوبینه از نژاد اشکانیان، سرداری بزرگ است که پس از تحقیر از سوی هرمزد و شورش بر علیه او، در زمان خسروپرویز نه‌ماهی بر تخت سلطنت می‌نشیند، تا اینکه خسرو قیصر روم «موریس» را به کمک می‌طلبد و با یاری گرفتن از وی پادشاهی از دست رفته را بازمی‌یابد. بهرام چوبینه به چین پناهنده شده و پس از چندسالی در آنجا کشته می‌شود<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">در روند پناهنده شدن خسروپرویز به روم، شاهنامه فردوسی آگاهی‌های بسیاری از رواج آئین مسیح در ایران در دسترس خواننده قرار می‌دهد. فردوسی شرح می‌دهد که چگونه خسرو به یک پرستشگاه مسیحی می رسد که آن را « یزدان سرای» می‌خواند ، در این یزدان سرای ، سِکوبا (اسقف) و مطران به خسروپرویز خوشامد می‌گویند. آنها به وی می‌گویند که خوراکی جز فطیر و ترۀ جویباران (احتمالاً همان بولاغ اوتی یا آب تره است) نداریم. خسرو و همراهانش از اسب پیاده می‌شوند و همراه با سکوبا و مطران بر سر سفره می‌نشینند. خسرو به رسم زرتشتیان نیایش پیش از غذا خوردن (باژ) را به جای می‌آورد و سپس از سکوبا می‌پرسد آیا شراب دارد یا نه؟ سکوبا می‌گوید شراب خرما داریم که در تابستان آن را انداخته‌ایم و اکنون سرخ رنگ و آماده است. خسروپرویز سه جام می همراه با نان کشکین می‌خورد و به خواب می‌رود. این رویداد نشان می‌دهد که روابط خسروپرویز با مسیحیان و همچنین مسیحیان با او بسیار صمیمانه و بی‌تعصب بوده است. همین ماجرا از زبان فردوسی می‌خوانیم:<br /><br /><center>چو بهرام رفت اندر ایوان شاه<br />گزین کرد از آن لشگر کینه خواه<br />زره دار و شمشیرزن شش هزار<br />بِدان تا شوند از پس شهریار<br />چنین لشگر نامبردار و گُرد<br />به بهرام پور سیاوش سپرد<br />وز آن روی خسرو بیابان گرفت<br />همی از بَد دشمنان جان گرفت<br />چنین تا به پیش رباطی رسید<br />سرتیغ دیوار او ناپدید<br />کجا خواندندیش یزدان سرای<br />پرستشگهی بود فرخنده جای<br />نشستنگه سوگواران بدی<br />بدو در سِکوبا و مطران شدی<br />چنین گفت خسرو به یزدان پرست<br />که از خوردنی چیست ایدر به دست<br />سکوبا بدو گفت کای نامدار<br />فطیرست با ترّۀ جویبار<br />گر ایدون که شاید بدین سان خورش<br />مبادت جز از توشه این پرورش<br />ز اسب اندر آمد سبک شهریار<br />همان آن که بودند با او سوار<br />جهانجوی با این دو خسروپرست<br />گرفت از پی باژ ، بَرسُم به دست<br />نشستند بر نرم ریگ کبود<br />به اِشتاب خوردند آنچه که بود<br />چنین گفت پس با سکوبا که مِی<br />نداری تو ای پیر فرخنده پی<br />بدو گفت ما می ز خرما کنیم<br />به تَمّوز هنگام گرما کنیم<br />کنون هست لختی چو روشن گلاب<br />به سرخی چو بیجاده در آفتاب<br />هم آنگه بیاورد جامی نبید<br />که شد رنگ خورشید زو ناپدید<br />بخورد آن زمان خسرو از می سه جام<br />می و نان کشکین که دارد بنام<br />چو مغزش شد از بادۀ سرخ گرم<br />به ناگه بخفت از بر ریگ نرم</center><br />سپاهیان بهرام چوبینه به دنبال خسروپرویز می‌آیند و پس از ماجراهای بسیار، خسرو می‌گریزد. در جریان پناهندگی خسرو، به روم، راهبان مسیحی بارها او را یاری می‌دهند. در راه به شهری می‌رسد به نام «اوریغ»، در بیراهه، دیری را می‌بیند و آواز راهبان را می‌شنود. خود را به دیر می‌رساند و بی آن که خود را بشناساند، راهب مسیحی به او می‌گوید تو بی‌گمان خسرو هستی. خسرپرویز می‌گوید من یکی از سربازان سپاه ایران هستم، پیامی دارم که باید به نزد قیصر برم، به من بگوی که آیا این رفتن من به نیک فرجامی خواهد بود ؟ راهب مسیحی به او می گوید: در دین تو دروغگوئی روا نیست . تو رنج بسیار برده‌ای و از یکی از بندگان خود گریخته‌ای. خسروپرویز در شگفت شده و از راهب پوزش می‌خواهد. راهب به وی می‌گوید: از آمدنت شاد و گستاخ باش، یزدان تو را بی‌نیاز خواهد کرد. قیصر به تو سپاه خواهد داد و دخترش را نیز به زنی خواهی گرفت و دشمن خود را نیز شکست خواهی داد. شرح ماجرا را از زبان فردوسی می‌خوانیم:<br /><br /><center>که «اوریغ» بُد نام آن شارسان<br />بدو در چلیپا و بیمارسان<br />به بیراه پیدا یکی دِیر بود<br />جهانجوی آواز راهب شنود<br />به نزدیک دیر آمد آواز داد<br />که کردار تو جز پرستش مباد<br />گر از دِیر دیرینه آئی فرود<br />ز نیکی دهش باد بر تو درود<br />پرستنده چون دید، بردش نماز<br />سخن گفت با او زمانی دراز<br />بدو گفت : خسرو توئی بیگمان<br />ز تخت پدر گشته ناشادمان<br />ز دست یکی بدکنش بنده ای<br />پلید و مَنشفَش پرستنده ای<br />چو گفتار راهب بی اندازه گشت<br />دل خسرو از مهر او تازه گشت<br />ز گفتار او در شگفتی بماند<br />برو بر جهان آفرین را بخواند<br />ز پشت سَمندش بیازید دست<br />بپرسیدن مرد یزدان پرست<br />یکی آزمون را بدو گفت شاه<br />که من کهتری ام ز ایران سپاه<br />پیامی همی‌نزد قیصر برم<br />چو پاسخ دهد نزد مهتر برم<br />گر این رفتن من همایون بُوَد<br />نگه کن که فرجام من چون بُوَد<br />بدو گفت راهب که چونین مگوی<br />تو شاهی مکن، خویشتن شاه جوی<br />چو دیدمت گفتم سراسر سخن<br />مرا هر زمان آزمایش مکن<br />نباید دروغ ایچ گفت در دین تو<br />نه کژّی بُوَد راه و آئین تو<br />بسی رنج بردی و آویختی<br />سرانجام از آن بنده بگریختی<br />زگفتار او ماند خسرو در شگفت<br />چو شرم آمدش، پوزش اندرگرفت<br />بدو گفت راهب که پوزش مکن<br />بپرس از من از بودنی‌ها سخن<br />بدین آمدن شاد و گستاخ باش<br />جهان را یکی بارور شاخ باش<br />که یزدان تو را بی نیازی دهد<br />بلند اختر و سرفرازی دهد<br />ز قیصر بیابی سَلیح و سپاه<br />یکی دختری از در تاج و گاه<br />چو با بندگان کارزارت بُوَد<br />جهاندار بیدار یارت بُوَد </center><br /></p><div lang="FA" style="FONT-SIZE: 12px; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">پيوست</span></strong><br />________________________________________ </div><p lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:black;" ><span style="color:#663333;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMbG3ajrJAI/AAAAAAAAAWg/FSRdwg20AYU/s1600-h/part2_image3.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMbG3ajrJAI/AAAAAAAAAWg/FSRdwg20AYU/s200/part2_image3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244097471443575810" /></a>در دوران ساسانیان نه تنها مسیحیت در ایران پیروان بی‌شمار داشت بلکه ایران گذرگاهی بود برای گسترش مسیحیت به <br />هندوستان.<br /><br />کسانی که می‌خواهند که نفوذ مسیحیان نسطوری را در مالابار (جنوب هندوستان) به اثبات رسانند به وجود این صلیب ایرانی (تصویرزیر) اشاره می‌کنند که متعلق به سدۀ هفتم میلادی است و در «کاتانایا وایاپالی» Knanaya Valiappalli در « کوتایام» Kottayam و دو کلیسای دیگر در «کرالا» Kerala یافت شده است. نام مالابار ترکیبی از واژه مالایائی مالا = تپه و واژۀ پارسی بار = پادشاهی، سرزمین<br /><br />متن‌های نوشته شده به خط سریانی و پهلوی است و صلیب ساخت ایرانی‌هاست.<div dir="ltr" ><br />"In punishment by the cross (was) the suffering on this one; He who is true God and God above, and Guide ever Pure." </div><br />متن پیرامون صلیب به زبان پهلوی است و توسط دکتر برونل (رئیس پیشین سازمان باستان‌شناسی هند) چنین ترجمه شده است: «او با مجازات بر صلیب رنج کشید، او که خدای راستین و خدای برتر است، راهنماست و همیشه پاک»<br /><br /><p></p><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">منبع</span></strong><br />________________________________________ <p></p><p style="margin: 12pt 14।2pt;" lang="FA"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">برگرفته از: <a href="http://www.farsicrc.com/index.php?option=com_content&task=view&id=3529&Itemid=221"><strong><em>مسیحیت در ایران باستان (بخش دوم) </em></strong></a>، مرکز پژوهشهای مسيحی <p></p></span></div></span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-1519452327054085007?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-86428719118132341272008-09-09T10:17:00.001-07:002008-09-09T15:38:51.386-07:00<div dir="rtl" style="text-align: right;"><div style="text-align: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" lang="FA"><center><strong><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-size:13;">مسیحیت در ایران باستان</span> </strong><p></p><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:10;">(بخش یکم )</span></center><p></p><br /> <p style="text-align: justify;font-family:Tahoma;font-size:10px;color:black;" lang="FA"><span style="color: rgb(51, 153, 153);"><strong>اثـــر: دکتر بزرگمهر وزیری<br /></strong></span></p><p></p><p style="text-indent: 0.5cm;">سرزمین ایران از دیرباز زادگاه و گذرگاه باورها و جهان بینی‌های بسیار بوده است. بسیاری از این باورها به شکل دین‌های رسمی و سازمان یافته شکل گرفتند و گروهی دیگر در چارچوب اندیشه‌های سیّال و چندان تعریف نشده زاده شده و به زندگی خود ادامه داده‌اند. در کنار باورها و اندیشه‌هائی که از ایران سرچشمه گرفته‌اند، باورهائی که ریشۀ آنها در سرزمین‌های دیگر خاورمیانه و یا آسیای خاوری بوده است، امکان رشد و گسترش یافته‌اند.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;"> از میان دین‌های ایرانی می‌توان از مهرپرستی (میترائیسم)، مزداپرستی(آئین زرتشتی) و آئین مانی نام برد. آئین مزدک که در دوران پادشاهی قباد و خسرو انوشیروان پادشاهان ساسانی رواج یافت، اگرچه در بستر باورهای دینی حرکت می‌کرد ولی بیش از آن که ماهیت دینی داشته باشد، یک جنبش اصلاحات اجتماعی بود که فرصت چندانی برای رشد و گسترش نیافت و سرکوب شد. در سدۀ نوزدهم میلادی، ایران شاهد شکل گرفتن جنبش‌های دینی بابی و بهائیت بود. اگرچه بنیانگزاران بهائیت ایرانی بودند و آغاز این جنبش‌ها نیز از ایران بود، ولی بهائیت در واقع شاخه‌ای از اسلام به شمار می‌رود، بنابراین ماهیّت ایرانی آن قابل بحث است.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">از میان باورهای غیر ایرانی که در ایران باستان رواج یافتند می‌توان از آئین بودائی و مسیحیت و اسلام نام برد. تفاوت اصلی میان گسترش دین اسلام با آئین بودا و مسیح در این بود که استیلای اسلام بر ایران به دنبال شکست‌های نظامی ایرانیان از عرب‌ها و به زور شمشیر و با تهدید به قتل و یا پرداخت مالیات‌های سنگین انجام پذیرفت. در حالی که گسترش آئین بودائی و مسیحیت بدون خشونت و بر اثر فعالیت مبلّغان دینی انجام گرفت. یهودیان اگرچه بیش از ٢٧۰۰ سال در ایران زندگی کرده‌اند، به این دلیل که می‌خواسته‌اند هویت قومی خود را حفظ کرده و از آمیختگی با اقوام دیگر تا آنجا که ممکن بوده، خودداری کنند، هرگز تلاشی برای تبلیغ دین خود به غیر یهودیان به کار نبرده‌اند. پس از استیلای عرب‌ها بر ایران، جنبش‌های استقلال طلبانۀ بسیاری در ایران شکل گرفت که بسیاری از آنها در بستر باورهای دینی حرکت می‌کردند.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">بسیاری از آگاهی‌های تاریخی ما دربارۀ ایران باستان بر مدارک و منابعی که تاریخ‌نویسان و نویسندگان غیر ایرانی نوشته‌اند استوار است. می‌دانیم که ایرانیان آن چنان که یونانیان و رومیان به نوشتن تاریخ دلبستگی داشته‌اند به تاریخ‌نویسی نپرداخته‌اند و آن دسته از یادداشت‌ها و تاریخ‌های رسمی نیز که در دربارهای پادشاهان نوشته می شد، یا توسط بیگانگان و یا توسط خود ایرانیان نابود شده‌اند. این تنها بیگانگانی چون اسکندر نبوده‌اند که تخت جمشید و کتاب خانۀ آنرا سوزاند. ساسانیان نیز که خود قومی ایرانی بودند، پس از شکست دادن اشکانیان که آنها نیز ایرانی بودند و نزدیک به پانصد سال بر ایران پادشاهی می‌کردند، چنان آثار آنها را نابود کردند که شاعری چون فردوسی آشکارا می‌گوید که از اشکانیان جز نام چیزی نشنیده است<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">فردوسی تنها نام چند تن از شاهان اشکانی را ذکر می کند و می گوید که آنها از نسل آرش، بوده اند که احتمالاً همان اَرَشک است .<br /><br /><center>کنون ای سراینده فرتوت مرد<br />سوی گاه اشکانیان بازگرد<br />چه گفت اندرین نامۀ باستان<br />که گوینده یاد آرد از داستان<br />پس از روزگار سکندر جهان<br />چه گوید که را بود و تخت مهان<br />...<br />چو کوتاه شد شاخ و هم بیخشان<br />نگوید جهاندیده تاریخشان<br />ازیشان به جز نام نشنیده‌ام<br />نه در نامۀ خسروان دیده‌ام</center><br />آنچه ما در بارۀ دوران اشکانی می‌دانیم، عمدتاً بر منابع غیر ایرانی استوار است.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">تولّد عیسا مسیح در زمان پادشاهی فرهاد چهارم و یا به روایتی فرهاد پنجم، پادشاه اشکانی و به صلیب کشیده‌شدن عیسا مسیح در زمان پادشاهی اردوان سوم که از سال‌های ۱۱ تا ۳٨ میلادی پادشاهی می‌کرد روی داد. اشکانیان یا پارت‌ها، یکی از تیره‌های ایرانی بودند که از سرزمین‌های شمال خاوری، یعنی خراسان بزرگ برخاستند و جانشینان اسکندر را شکست داده و دوباره یک شاهنشاهی ایرانی برپا کردند. بنیانگـزار این دودمان پادشاهـی "اَشک" یا "اَرَشک" نام داشت و از این رو، جانشینان او نام اشکانیان را برای خود برگزیدند. نام کنونی شهر "عَشق‌آباد" در کشور ترکمنستان نیز در اصل "اَشک آپات" بوده است. یکی از ویژگی‌های دوران پادشاهی اشکانی احترام به دین‌های گوناگون و آزادی مردم در شیوه‌های پرستش خود بوده است. اشکانیان نزدیک به پانصد سال از سال‌های ٢۵۰ پیش از میلاد تا سال ٢٢٤ یا ٢٢۶ میلادی بر ایران فرمانروائی کردند. در زمان آنها به فرهنگ و تمدن یونانی توجه زیادی می‌شد. دوران پادشاهی از یک جهت نیز قابل توجه است، زیرا برای نخستین‌بار در تاریخ ایران، یک دموکراسی نسبی برقرار بود و مجلسی به نام "مِهستان" وجود داشت که با شرکت شاهزادگان و بزرگان کشور برگزار می‌شد و تا انداره‌ای در کنترل قدرت مطق پادشاه موثر بود. در آن زمان ایران و روم دو امپراتوری بزرگی بودند که بر جهان فرمانروائی داشتند و اغلب درگیر جنگ‌های طولانی با یکدیگر می‌شدند.</p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMa3FMpPlKI/AAAAAAAAAWY/Nngq3dSWmUs/s1600-h/ancientiran.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMa3FMpPlKI/AAAAAAAAAWY/Nngq3dSWmUs/s400/ancientiran.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244080116040963234" /></a></p><br /><strong>شاهنشاهی اشکانی یا پارت‌ها (Arsacids or Pathian Empire)</strong><br /><p style="text-indent: 0.5cm;">پس از به صلیب کشیده‌شدن عیسا مسیح، شاگردان وی در سرتاسر آسیا و اروپا پراکنده شدند. پادشاهان اشکانی به دو دلیل از مبلغان مسیحی پشتیبانی می‌کردند. نخست این که پادشاهی آنان برپایۀ آزادی‌های دینی و احترام به همۀ باورها استوار بود و دیگر این که روم، دشمن سرسخت آنها به شمار می‌رفت و پشتیبانی از مسیحیان از دیدگاه سیاسی نیز می‌توانست برای آنها سودمند باشد. <br /><p style="text-indent: 0.5cm;">مبلغان مسیحی در ایران با استقبال گرم مردم رو به رو شدند، زیرا پیام مهر و عشق و بخشایش مسیح، گذشته از آن که با خُلق وخوی توده‌های مردم ایران هماهنگی داشت. با اندیشه‌های و آموزه‌های آئین میترا یا آئین مهر که یکی از دین‌های باستانی ایران بود و در میان توده‌های مردم طرفداران بسیار داشت، سازگار و همنوا بود. بدین‌سان مسیحیان در ایران نزدیک به دویست سال آزادی عمل و تبلیغ داشتند و گروه‌های بی‌شماری از ایرانیان به این کیش گرویدند. مراکز بزرگ مسیحیان استان‌های باختری و همچنین سرزمین‌های شمال خاوری ایران بود.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">در آغاز سدۀ سوم میلادی فضای دینی ایران و به دنبال آن خاورمیانه و اروپا دگرگون شد. در ایران، اردشیر بابکان که فرمانروای یکی از تیره‌های ایرانی در پارس بود و روابط خانوادگی نزدیکی با پیشوایان زرتشتی داشت، سر به شورش برداشت و با اردوان پنجم، آخرین پادشاه اشکانی جنگید. در سال ٢٢٤ میلادی در جنگ سختی که میان سپاهیان اردشیر و اردوان پنجم روی داد، اردوان به سختی شکست خورد. اردشیر به پیروزی رسید و خود را شاهنشاه نامید و دودمان پادشاهی ساسانی را بنیاد گذاشت. با به روی کار آمدن ساسانیان، برای نخستین‌بار در تاریخ ایران، آئین زرتشت به صورت دین رسمی درآمد. پیش از آن در دوران پادشاهان هخامنشی و اشکانی، اگرچه دین زرتشتی در ایران رواج داشت ولی پیروان دین‌های دیگر نیز در تبلیغ و برگزاری مراسم خود آزاد بودند. اردشیر بابکان خود را نمایندۀ خدا بر روی زمین و صاحب "فَرۀ ایزدی" اعلام کرد. سنگنوشته‌ها و کنده‌کاری‌های بر روی سنگ که در نقش رستم فارس به جای مانده است و با ترجمۀ یونانی نیز همراه است دربردارندۀ این پیام است که اردشیر با پشتیبانی اهورامزدا به پادشاهی رسیده است. ساسانیان، اشکانیان را بیگانه‌پرست اعلام کرده و آثار آنها را نابود کردند. ساسانیان خود را از نسل هخامنشیان می‌دانستند. <br /><p style="text-indent: 0.5cm;">پیروزی‌های اردشیر و به ویژه پیروزی‌های فرزندش شاهپور که والرین امپراتور روم را در سال ٢۶۰ میلادی شکست داده و به اسارت گرفت، پایه‌های دولت ساسانی را تقویت کرد. رهبر روحانیون زرتشتی یا موبدان موبد در آن زمان شخصی بود به نام "کارتیر" که دارای نفوذ و قدرت بسیاری در دستگاه رهبری ساسانی بود. اردشیر بابکان و پسرش، قدرت روحانیون زرتشتی را کنترل می‌کردند ولی با این همه تعصبات دینی در دوران پادشاهی شاهپور یکم به اوج خود رسید. "مانی" پیامبر ایرانی که آئین خود را با الهام از دین‌های زرتشتی، مسیحی، بودائی و باورهای بابلیان پایه‌گزاری کرده و در ایران و سرزمین‌های همسایه پیروان بسیاری پیدا کرده بود، براثر فشار موبدان زرتشتی به طرز دردناکی کشته شد.<br />برقراری نظام طبقات اجتماعی: درباریان، موبدان و دبیران، ارتشتاران، صنعتگران و کشاورزان، که به سود اقلیّت‌های صاحب نفوذ و به زیان بیشتر مردم شکل گرفته بود، با گذشت زمان سبب ناخرسندی توده‌های مردم گردید.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">آئین مسیح و جاذبه‌های عرفانی آن بسیاری از ایرانیان را به سوی خود کشید. در حالی که در آئین زرتشتی ساسانی، پادشاه رابط خدا و بندگان خدا بود. در مسیحیت، انسان فرزند خدا شناخته می‌شد و رابطۀ او با خدا یک رابطۀ مستقیم به شمار می‌آمد. از دیدگاه اجتماعی نیز مسیحیت در دل خود، نوعی سوسیالیسم بود و قدرت مالکان بزرگ و ثروتمندان را به هیچ می‌انگاشت. "و همه‌ ايمانداران‌ با هم‌ می‌زيستند و در همه‌ چيز شريك‌ می‌بودند و املاك‌ و اموال‌ خود را فروخته‌، آنها را به‌ هر كس‌ به‌ قدر احتياجش‌ تقسيم‌ می‌كردند. و هر روزه‌ در هيكل‌ به‌ يكدل‌ پيوسته‌ می‌بودند و در خانه‌ها نان‌ را پاره‌ می‌كردند و خوراك‌ را به‌ خوشی‌ و ساده‌دلی‌ می‌خوردند. و خدا را حمد می‌گفتند و نزد تمامی‌ خلق‌ عزيز می‌گرديدند و خداوند هر روزه‌ ناجيان‌ را بر كليسا می‌افزود." (اعمال رسولان فصل دوم آیه‌های ٤٤ تا ٤٧)<br />در حالی که در آئین زرتشت، داشتن ثروت نه تنها مانعی بر سر راه رستگاری به شمار نمی‌آمد بلکه گرامی هم شناخته می‌شد.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">در سال ۳۱۳ میلادی هنگامی که کنستانتین امپراتور روم، مسیحیت را به عنوان دین رسمی روم اعلام کرد، سیاست با مسیحیت آمیخته شد و پیامد این آمیختگی آزار و جفای ایرانیان مسیحی در شاهنشاهی ساسانی بود. آزار مسیحیان در ایران پیرو شرایط سیاسی بود، زیرا در همان دوران سخت‌گیری‌های دینی، یهودیان در ایران از آزادی برخوردار بودند.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">این که نخستین ایرانیان مسیحی چه کسانی بوده‌اند، آگاهی‌های چندانی نداریم ولی می‌دانیم که در شورای نیسیه (نیقیه) که در سال 325 میلادی برگزار گردید و در جریان آن "پذیره نیسیه" که از آن به عنوان "اعتقادنامه نیقیه" هم نام برده شده است (Creed of Nicea)دست کم یک ایرانی به نام یوحنای پارسی (John of Persis) حضور داشته و از وی نام برده شده است. در سال ٤۱۰ یک مرکز مسیحی (Synod) در تیسفون پایتخت ساسانیان برپاشد. پایتخت ایران به عنوان مرکز مسیحیت در شاهنشاهی ایران به رسمیت شناخته شد. مراسم با دعائی برای یزدگرد یکم ساسانی آغاز گردید.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;"> در سال‌های پایانی سده ششم میلادی، از ۶ استان یا ایالت به عنوان استان‌های مسیحی نام برده می‌شود. از جمله: ری، اَبَرشهر، مرو و هرات که پیشینۀ جوامع مسیحی آنها به چند صد سال می‌رسیده، نام برده شده است. در سال ۶۵۱ میلادی اسقف مرو آرامگاهی برای یزدگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی، اختصاص داد.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">در سرزمین‌های ایرانی، بیرون از شاهنشاهی ساسانی، جوامع مهم و بزرگ مسیحی وجود داشت. در سُغد (Sogodia) ترجمه‌های بسیاری از زبان سریانی (آرامی) به دست آمده است. از همان آغاز دوران اسلامی از اجتماع بزرگ مسیحیان نسطوری (Nestorian) نام برده شده است. مسیحیت در سمرقند تنها در سدۀ پانزدهم میلادی یعنی حدود پانصد سال پیش ریشه کن شد. مسیحیان توسط مسلمانان یا کشته شدند و یا به ناچار برای نجات جان خود، تن به پذیرش اسلام دادند. در ایالت سین کیانگ، در خاور، سرزمین چین که هم مرز با سرزمین‌های ایرانی بود، قطعاتی از مزامیر که از زبان آرامی به زبان پهلوی ترجمه شده‌اند، یافت شده است. این ترجمه به سدۀ ششم میلادی تعلق دارد. <br /><p style="text-indent: 0.5cm;"> همچنان که اردشیر بابکان، سردودمان ساسانی، پیروزی خود را نتیجۀ یاری اهورامزدا می‌داند، کنستانتین امپراتور روم نیز در نامه‌ای که به شاهپور دوم (شاهپور بزرگ) می‌نویسد، شکست والرین پادشاه روم را ازشاهپور یکم، به دلیل آزار دادن مسیحیان توسط والرین می‌داند. کنستانتین سپس در ادامۀ نامۀ خود می‌نویسد: اکنون عیسا مسیح مدافع امپراتوری روم است و قدرت و سپر او، روم را در برابر حملات شاهپور دوم حفظ می‌کند.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">شاهپور دوم نهمین پادشاه ساسانی بود که پس از مرگ پدرش هرمز دوم به پادشاهی رسید. پس از مرگ هرمز، بزرگان ایران پسر بزرگ او را کشتند، پسر دومش را نابینا کردند و پسر سومش را زندانی کردند که بعدها به روم گریخت. در نتیجه تاج شاهی را برای فرزندی که یکی از زنان هرمز دوم آبستن او بود در نظر می‌گیرند. این زن یهودی بود. شاهپور دوم شاید تنها کسی در تاریخ باشد که پیش از تولد و در زهدان مادر پادشاه شناخته شد. تا زمانی که شاهپور به سن بلوغ رسید، مادرش و درباریان، کشور را اداره می‌کردند، ولی پس از آن، وی یکی از پرقدرت‌ترین پادشاهانی شد که تاریخ ایران به خود دیده است. شاهپور دوم از ۳۰٩ تا ۳٧٩ میلادی پادشاهی کرد. <br /><p style="text-indent: 0.5cm;">به دلایل سیاسی، در دوران شاهپور دوم، آزار و جفای ایرانیان مسیحی شدت گرفت. "جفای بزرگ" که در سال ۳۳٩ میلادی در ایران آغاز شد و سال‌ها به به درازا کشید، بسیاری از مسیحیان وفادار به پادشاه ایران را نیز دربر گرفت. یکی از این افراد وفادار به شاه، به نام "گُشت آزاد" به هنگام اعدامش درخواست کرد تا اعلام شود که اعدام وی به خاطر دینش بوده است و نه به سبب وفادار نبودن به شاهنشاه.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;"> پس از مرگ کنستانتین، برادرزاده‌اش جولیان (Julian) که به جولیان مرتد (Julian the Apostate)معروف است به امپراتوری رسید. وی کوشید تا مسیحیت را براندازد و آئین بت‌پرستی پیشین را رواج دهد. جولیان در جنگ با شاهپور دوم به سختی شکست خورد و کشته شد. برخی از تاریخ نویسان، نوشته‌اند زمانی که پیکان یکی از تیراندازان پارسی، جولیان را از پای درآورد، جولیان ناله‌کنان فریاد زد: "تو بر من پیروز شدی، ای جلیلی!" که منظور وی از جلیلی، عیسا مسیح بود. جانشین وی جوویان (Jovian)در شرایط تحقیرآمیزی با شاهپور دوم صلح کرد، سرزمین‌های بسیاری را به ایران واگذار کرد و قول داد که از دخالت در امور ارمنستان خودداری کند. جوويان مسيحيت را دوباره آئین رسمی روم کرد. شاهپور دوم پس از این پیروزی از آزار ایرانیان مسیحی دست برداشت و آنان را به رسمیت شناخت.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">دوران پادشاهی یزدگرد یکم ساسانی (۳٩٩ تا ٤٢۱ میلادی)، دوره آسان گیری دینی بود، او از مسیحیان و اقلیت‌های دینی دیگر پشتیبانی می‌کرد. شهبانوی وی، "شوشان دخت" که مادر بهرام پنجم یا بهرام گور بود، دختر رهبر یهودیان ایران بود. راه و روش یزدگرد، سبب شد تا روحانیون زرتشتی وی را "بزهکار" یعنی گناهکار بنامند. که پس از اسلام نیز از وی با عنوان "اثیم" نام برده شده است. دریغا که ایرانیان مسیحی از آزادی‌های دوران یزدگرد به درستی بهره نگرفتند. "اَبداس" اسقف تیسفون پایتخت ساسانیان (در برخی از منابع تاریخی اسقف شهر شوش) دستور داد تا یکی از آتشکده‌های زرتشیان ویران گردد. زمانی که زرتشتیان به پادشاه شکایت بردند، یزدگرد به اسقف دستور داد تا آتشکده‌ای را که ویران کرده بود، بازسازی نماید، ولی اسقف از فرمان پادشاه سرباز زد. این نافرمانی بهانه‌ای در اختیار مخالفان مسیحیت قرار داد تا پادشاه را قانع سازند که کلیساها را ویران کنند.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">در سال ٤٢٤ میلادی کلیسای ایران، استقلال خود را از کلیسای غرب اعلام کرد و در سدۀ پنجم میلادی، آموزه‌های نِسطوری، پایه و بنیاد باورهای کلیسای ایران را تشکیل می‌داد. در سال ٤٢٨ میلادی، نِسطوریوس، رهبر (Patriarch) کلیسای بیزانس (روم خاوری، ترکیه کنونی) شد. بر پایۀ آموزه‌های نسطوریوس، عیسا مسیح دارای دو سرشت جداگانۀ خدائی و انسانی است و به این دلیل، مریم، مادر مسیح، "مادر خدا" به شمار نمی‌آید. "سیریل" رهبر کلیسای اسکندریه، براین باور بود که دو سرشت خدائی و انسانی مسیح در هنگام زادن او به هم آمیخته و جدائی‌ناپذیرند. او با نسطور مخالفت کرد. نسطور و هوادارانش در سال ٤۳۱ از سوی سیریل و پیروانش ملعون شناخته شده و ناچار شدند تا از اِدِسا (Edessa) که زیر فرمان امپراتوری بیزانس یعنی روم خاوری بود بگریزند. این مسیحیان ناگزیر شدند که به ایران پناه ببرند. <br /><p style="text-indent: 0.5cm;">به طور کلی موقعیت مسیحیان و زرتشتیان در ایران و روم، از شرایط سیاسی تاثیر می‌پذیرفت و در قراردادهای میان دو امپراتوری ایران و روم، دو امپراتوری متعهد شدند که نسبت به مسیحیان و زرتشتیان در سرزمین‌های یکدیگر از سخت گیری خودداری کنند.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">"گُلندخت" یکی از بستگان خسرو انوشیروان براثر تماس با اسیران جنگی بیزانس به مسیحیت گروید و چون در ایمان مسیحی خود استوار ماند، او را به فراموش خانه یعنی زندان‌هائی که زندانی برای سالیان دراز در آنجا مانده و به فراموشی سپرده می‌شد، فرستادند. در فراموش خانه نمایندگان "موریس" امپراتور روم که برای امضای قرارداد صلح به ایران آمده بودند با گُلندخت دیدار کردند و اگرچه ترتیب آزادی او داده شده بود ولی او شهادت را پذیرا شد و در سال ۵٩۱ میلادی جان خود را برسر ایمانش گذاشت.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">در شاهنامۀ فردوسی از "نوشزاد" یکی از پسران خسرو انوشیروان پادشاه ساسانی و داستان زندگی او سخن رفته است. نوشزاد که بسیار هم مورد مهر پدر بود از مادری ترسا (مسیحی) زاده شده بود. فردوسی می‌گوید که انوشیروان زنی زیبا داشت که پیرو آئین مسیح بود.<br /><br /><center>جهاندار خسرو چو خورشید بود<br />جهان را از او بیم و امّید بود<br />بدین سان رود آفتاب سپهر<br />به یک دست شمشیر و یک دست مهر</center><br />و سپس ادامه می‌دهد:<br /><br /><center>چنان دان که چاره نباشد ز جفت<br />ز پوشیدن و خورد و جای نهفت<br />اگر پارسا باشد و رای زن<br />یکی گنج باشد پراکنده زن<br />به ویژه که باشد به بالا بلند<br />فروهشته تا پای مشکین کمند<br />خردمند و هشیار و با رای و شرم<br />سخن گفتن چرب و آواز نرم<br />برین سان زنی داشت پرمایه شاه<br />به بالای سرو و به دیدار ماه<br />به دین مسیحا بُد آن ماه روی<br />ز دیدار او شهر پر گفت و گوی<br />یکی کودک آمدش خورشید چهر<br />ز ناهید تابنده تر بر سپهر<br />وِرا نامور خواندنی نوشزاد<br />نجستی ز ناز از برش تند باد<br />ببالید بر سان سرو سهی<br />هنرمند و زیبای شاهنشهی<br />چو دوزخ بدانست و راه بهشت <br />عزیر و مسیح و ره زردهشت <br />نیامد همی "زند" و "اَستش" درست <br />دو رخ را به آب مسیحا بشست <br /> ز دین پدر، کیش مادر گرفت<br />زمانه بود مانده اندر شگفت<br />چنان تنگدل شد از او شهریار<br />که از گُل نیامد جز از خار، بار </center><br />فردوسی می‌گوید که همسر مسیحی انوشیروان که زنی پرمایه و زیبا روی و سخن سنج و نرم خوی بود، پسری به نام نوشزاد می‌زاید که چون بزرگ می‌شود و نیک و بد را از هم باز می‌شناسد ،آئین مسیح را بر می‌گزیند و "زند و آَوستا" را درست نمی‌داند. <br /><p style="text-indent: 0.5cm;">در شعر بالا "اَستَش" کوتاه شدۀ "اَوِستای‌اَش" است. اَوِستا کتاب دینی زرتشتیان است و زند تفسیری است که در زمان ساسانیان به زبان پهلوی بر آن نوشته شده است. آشکار است که روی برگردانیدن از آئین مَزدِیَسنا، بر انوشیروان گران می‌آید. زیرا در زمان ساسانی، مزدیسنا، دین رسمی شاهنشاهی ایران بود، بنابراین گرویدن فرزند شاه به مسیحیت تنها جنبۀ دینی نداشت بلکه پیامدهای سیاسی نیز داشت، به ویژه که در آن زمان مسیحیت دین رسمی، امپراتوری روم خاوری بود که دشمن دیرینه و سرسخت شاهنشاهی ساسانی به شمار می‌رفت. انوشیروان فرمان می‌دهد تا نوشزاد را در کاخ خودش زندانی کنند. کاخ نوشزاد در جندی شاپور بود. چندی پس از این زمانی که انوشیروان از جنگ با روم باز می‌گردد، کهن سالی و رنج راه او را بسیار ناتوان می‌دارد و به نوشزاد خبر می‌دهند که انوشیروان مرده است. نوشزاد با شنیدن این خبر از کاخ خود بیرون می آید و بسیاری از زندانیان را آزاد می کند و گروهی بسیار از مسیحیان و غیر مسیحیان گرد او فراهم می‌آیند.<br /><br /><center>هم از نوشزاد آمد این داستان <br />که یاد آمد از گفتۀ باستان<br />چو بشنید فرزند کسری که تخت<br />بپردخت از آن خسروانی درخت<br />در کاخ بگشاد فرزند شاه<br />برو انجمن شد ز هرسو سپاه <br />کسی کو ز بند خِرَد جسته بود<br />به زندان نوشین روان بسته بود<br />ز دیوانگان بندها بر گرفت <br />همه شهر زو دست بر سر گرفت<br />به شهر اندرون هر که ترسا بُدند<br />اگر جاثَلیق ار سِکوبا بُدند<br />بسی انجمن کرد بر خویشتن<br />سواران گردنکش تیغ زن<br />همی داد مادر وِرا خواسته<br />که از شاه بُد گنجش آراسته<br />فراز آمدندش تنی سی هزار<br />همه نیزه دار از در کارزار</center><br />نوشزاد همۀ کسانی را که به جرم دیوانگی در زندان انوشیروان بودند رها می‌سازد و همۀ مسیحیان (جاثلیق = کاتولیک، سکوبا = اسقف، دگرگون شدۀ Episcople یونانی که به معنای ناظر است ) و دیگران گرد او می‌آیند و وی لشگری شامل سی هزارتن فراهم می‌آورد و مادر او که از انوشیروان ثروتی یافته بود، آن را در اختیار پسرش قرار می‌دهد.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">نوشزاد شهرهای اهواز و شوشتر را تسخیر می‌کند و کسی را یارای ایستادگی در برابر او نبود. نوشزاد نامه‌ای هم به قیصر روم می‌نویسد و یادآوری می‌کند که او هم کیش و هم رای قیصر است.<br /><p style="text-indent: 0.5cm;">چون این خبر به انوشیروان در تیسفون (مدائن) می‌رسد، روزگار در پیش او تیره و تار می‌گردد. انوشیروان به مشاوران خود می‌گوید که به پیکار نوشزاد بروند ولی او را نکشند تا شاید از راه مسیح باز گردد. یکی از رایزنان انوشیروان به نام مهرنوش می‌گوید که سپاهیان نوشزاد همه مردانی از جان گذشته هستند و نباید آنها را ناچیز شمرد.<br /><br /><center>سپاهی که هستند با نوشزاد<br />کجا سر بپیچند چندین ز داد<br />تو آن را جز از باد و بازی مدان<br />گزاف جهان بین و بازی مدان<br />هر آن کس که ترساست با لشگرش<br />همی از کیش پیچد سرش<br />چنین است کیش مسیحا که دم <br />زنی تیز و گردد کسی زان دژم <br />نه بر رای و راه مسیحا بُوَد<br />به فرجام خصمش چلیپا بُوَد<br />و دیگر که اند از پراکندگان<br />بدآموز و بدخواه و کاوندگان<br />ازیشان یکی را به دل ترس نیست<br />دم باد با رای ایشان یکیست</center><br />کوتاه سخن این که فرستادگانی به سوی نوشزاد می‌روند و پیام پدر را به او می‌دهند و به او می‌گویند که تو را با سپاه انوشیروان یارای برابری نیست و چرا دین کیومرث و هوشنگ و طهمورث را واگذاشته‌ای و به دین مسیح گرویده‌ای؟ فرستاده می‌گوید: مسیح فریبکار بود و اگر فرّ یزدانی با مسیح بود یهودیان هرگز نمی‌توانستند او را بکشند.<br /><br /><center>مکن رزم با لشگر شهریار<br />که گردی پشیمان ازین کارزار<br />بگشتی ز دین کیومرّثی<br />هم از راه هوشنگ و طهمورثی<br />مسیح فریبنده خود کشته شد<br />چو از دین یزدان سرش گشته شد<br />اگر فَرّ یزدان بر او تافتی <br />جهودی بر او دست کی یافتی<br />...<br />تو با شاه کسری بسنده نه ای<br />اگر شیر و ببر دمنده نه ای<br />...<br />پیاده شو از شاه زنهار خواه <br />به خاک افکن این گرز و رومی کلاه</center><br />نوشزاد به پیروز که فرستادۀ انوشیروان است پاسخ می‌دهد که من هرگز دین خسرو (کسری) را نمی‌پذیرم. سپس می‌افزاید مسیح اگر کشته شد برای این نبود که فَّر خدائی از وی دور شده بود بلکه او به سوی یزدان پاک بازگشت و اگرهم کشته شوم باکی نیست.<br /><br /><center>چنین داد پاسخ وِرا نوشزاد<br />که ای پیر فرتوت سر پر ز باد<br />ز لشگر چو من زینهاری مخواه<br />سرافراز گردان و فرزند شاه<br />مرا دین کسری نباید همی<br />دلم سوی مادر گراید همی<br />که دین مسیحا شد آئین اوی<br />نگردم من از فَرّه و دین اوی<br />مسیحای دیندار اگر کشته شد<br />نه فَرّ جهاندار از او گشته شد<br />سوی پاک یزدان بشد باز پاک<br />بلندی گزید او ازین تیره خاک<br />اگر من شوم کشته بس باک نیست<br />که زهریست کش هیچ تریاک نیست </center><br />در جنگی که در می‌گیرد باران تیر بر سپاه نوشزاد می‌بارد و یکی از تیرها قلب او را می‌شکافد. نوشزاد به درون سپاه خود باز می‌گردد. اسقف را فر می‌خواند و می‌گوید به مادرم بگو که مرا به رسم و آئین مسیحا به خاک بسپارند. مرگ نوشزاد نه تنها برای مادر و هوادارانش غم انگیز است بلکه انوشیروان و همۀ ایرانیان را غمگین می‌سازد. نوشزاد شاهزاده ای است دوست داشتنی که همه مردم و به ویژه پدرش یعنی انوشیروان او را بسیار دوست می‌داشتند. مرگ او که فقط بر سر ایمان مسیحی او پیش می‌آید همه را غمگین می‌سازد. این صحنه از شاهنامه یادآور مرگ سهراب و یا سیاوش است. شخصیت‌هائی که بی‌گناهی آنان بر همه آشکار بود و مرگشان برای هیچ کس شادی آور نیست. سپاه انوشیروان کسی از سپاهیان او را نمی‌کشند و چیزی را به تاراج نمی‌برند. نوشزاد از جنگ با پدر خشنود نیست ولی خوب می‌داند که نمی‌تواند از آئین مسیح دست بردارد. نوشزاد خوب می‌داند که پدرش یعنی خسر انوشیروان از مرگ او بسیار غمگین خواهد شد. نوشزاد پس از زخمی شدنش با سپاهیان خود و اسقف چنین می‌گوید:<br /><br /><center>بیامد به قلب سپه شد چو گرد<br />تن از تیر خسته، رخ از درد زرد<br />چنین گفت پیش دلیران روم<br />که جنگ پدر خوار و زار است و شوم <br />بنالید و گریان سُقُف (اسقف) را بخواند <br />سخن هرچه بودش به دل، در براند<br />بدو گفت کاین روزگار دژم<br />ز من بر من آورد چندین ستم<br />کنون چون به خاک اندر آمد سرم<br />سواری برافکن سوی مادرم <br />بگویش که رفت از جهان نوشزاد<br />برآمد بر او روز بیداد و داد<br />تو از من مگر دل نداری به رنج<br />که اینست رسم سرای سپنج<br />مرا بهره این بود ازین تیره روز<br />دلم چون بُدی شاد و گیتی فروز<br />دل من ز کشتن پر از درد نیست <br />پدر بَتّر از من که خشنود نیست<br />مکن دخمه و تخت و رنج دراز<br />به رسم مسیحا یکی گور ساز<br />نه کافور باید، نه مشک و عبیر<br />که من زین جهان خسته گشتم به تیر<br />بگفت این و لب ها به بر نهاد<br />شد آن نامور شیردل نوشزاد<br />چو آگاه شد لشگر از مرگ شاه<br />پراکنده گشتند هرسو سپاه<br />چو بشنید کو کشته شد پهلوان<br />غریوان به بالین او شد دوان<br />از آن رزمگه کس نکشتند نیز<br />نبودند شاد و نبردند چیز<br />وِرا کشته دیدند و افکنده خوار<br />سِکوبای رومی، سرش بر کنار<br />همه رزمگه گشت از او پر خروش<br />دل رام برزین پر از درد و جوش<br />ز اسقف بپرسید کز نوشزاد<br />ز اندرزهایش چه داری به یاد؟<br />چنین داد پاسخ که جز مادرش<br />برهنه نباید که بیند سرش<br />تن خویش چون دید خسته به تیر<br />ستودان نفرمود، نه مشک و عبیر<br />به رسم مسیحا کنون مادرش <br />کفن سازد و گور و پوشد سرش<br />نه افسر، نه دیبای رومی، نه تخت <br />چو از بندگان دیده تاریک بخت<br />کنون جان او با مسیحا یکیست<br />همان است کین کشته بر دار نیست <br />مسیحی به شهر اندرون هر که بود<br />نماند ایچ ترسا به رخ نا شُخود<br />خروش آمد از شهر و هر مرد و زن <br />که بودند یکسر شدند انجمن<br />که شد شهریاری دلیر و جوان <br />دل و دیدۀ شاه نوشین روان <br />به تابوت از آن دشت برداشتند<br />سه فرسنگ بر دست بگذاشتند<br />چو آگاه شد زان سخن مادرش <br />به خاک اندر آمد سر و افسرش<br />ز پرده برآمد برهنه به راه <br />برو انجمن گشته بازارگاه<br />سراپردۀ گردش اندر زدند<br />جهانی همه خاک بر سر زدند<br />به خاکش سپردند و شد نوشزاد<br />ز باد آمد و ناگهان شد به باد<br />همه جُندشاپور گریان شدند<br />ز درد دل شاه بریان شدند </center><br />در این دوران اگرچه هنوز قدرت خسرو انوشیروان که از پشتیبانی موبدان و اربان بزرگ برخوردار بود عامل کنترل کنندۀ نیرومندی بود، ولی جامعۀ ایران از درون در حال دگرگونی بود. اختلاف طبقاتی شدید. دشمنی و فساد شدید درون دربار و طبقۀ حاکم. سرکوب شدن جنبش‌های اصلاح‌طلبانۀ اجتماعی، جامعۀ ایرانی را از درون پاره می‌کرد. در بخش دوم به وضعیت پس از انوشیروان خواهیم پرداخت.<br /><p></p><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">منبع</span></strong><br />________________________________________ <p></p><p style="margin: 12pt 14।2pt;" lang="FA"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">برگرفته از: <a href="http://www.farsicrc.com/index.php?option=com_content&task=view&id=3461&Itemid=221"><strong><em>مسیحیت در ایران باستان (بخش يکم) </em></strong></a>، مرکز پژوهشهای مسيحی <p></p></span></p></span></p></div> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-8642871911813234127?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-53361257454599156642008-09-09T04:55:00.000-07:002008-09-09T08:03:31.045-07:00</p><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" ><strong><center><span style="font-size:13;color:#9999ff;">نامه‌ای برای تو</span> </strong><p></p></span><span style="font-size:10;color:#6600cc;">(قسمت اول)</span></center><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify" color="black" size="12px" face="Tahoma"></p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMZoKupvHvI/AAAAAAAAAWQ/cXnF7OfSOqE/s1600-h/Elham-1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMZoKupvHvI/AAAAAAAAAWQ/cXnF7OfSOqE/s200/Elham-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243993349650587378" /></a> <p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:10px;color:black;" ><span style="color:#339999;"><strong>نـوشــته: الهــام محمــدی<br />(دانشجوی رشته‌ی روانشناسی)<br /></strong></span><span lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;"><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify" color="black" size="12px" face="Tahoma"><dl><dd style="text-align: justify;MARGIN: 12pt 14.2pt"><em>اين بخش براساس اقتباس از دفترچه «نامه‌ای برای تو»، جهت آشنايی فارسی زبانها با آيين مسيحيت به رشته‌ی تحرير درآمده است. اميد است از آن بهره ببريد.</em></dl></dd><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">خدا پسر يگانۀ خود را بر روی زمين فرستاد و او خود را به ارادۀ پدر آسمانی تسليم کرده و بر روی صليب در جلجتا کفارۀ گناهان انسان‌ها را با خون خود پرداخت تا همه بتوانند فرزند خوشبخت خدا گردند.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">آيا کتاب مقدس به راستی کلام خداست؟</span><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بعضی‌ها می‌گويند نه! زيرا که کتاب مقدس به دست انسانها نوشته شده و از طريق سازمانهای نشر و ترجمه به چاپ رسيده است. اين ادعا تا حدودی درست است. اما اين سازمانها متن اوليه را از کجا آورده‌اند؟<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اين متن برای نخستين‌بار با دست مردانی نوشته شده است که خدا آنان را برای اجرای اين وظيفه برگزيده است. يعنی آنها که بخش‌های مختلف اين کتاب را نوشته‌اند، در حقيقت صدای خدا را در قلب و روح خود می‌شنيدند، و آنچه را که از خدا شنيده‌بودند، کلمه به کلمه نوشته‌اند.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">به سخن ديگر، خدا روح خود را در خادمان کلام خود دميد و ارادۀ خود را به آنها الهام کرد. نويسندگان اوليه کتاب مقدس صدای خدا را با تمام وجود خود می‌شنيدند. روح خدا در اين افراد کارگر افتاد و آنها را هدايت می‌کرد. (روح خدا در آنها دميده شده بود) و آنها کلام الهام شده را يادداشت کردند. بنابراين، کتاب مقدس صدای انسان نيست، بلکه صدا و کلام خدا است.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">صاحب کلام کيست؟</span><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"يهوه صبايوت می‌گويد..." چنين کلماتی در هيچ کتابی در دنيا پيدا نمی‌شود، مگر در کتاب مقدس که صدها بار اين جمله در آن تکرار می‌شود. فقط در کتاب ملاکی نبی اين جمله ٢٤ بار پيش می‌آيد! بدين ترتيب، کتاب مقدس بر اين نکته تأکيد می‌کند که گوينده و صاحب کلام فقط خداست.<br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اگر اين موضوع حقيقت نداشته باشد، کتاب مقدس شرم‌آورترين کتاب دروغ است. حال ما بايستی انتخاب کنيم: يا کتاب مقدس صد در صد حقيقت و از خداست، يا آن که بدترين و بی‌خداترين کتاب دنياست!<br /><br /><center><span style="font-size:13px;"><strong><span style="color:#006600;"><br /> </span></span></center></strong></p><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><br /></div><p lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt"><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-5336125745459915664?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-62971076343825322052008-09-08T04:28:00.000-07:002008-09-09T06:15:44.030-07:00<div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" ><strong><center><span style="font-size:13;color:#9999ff;">آموزه‌های قرآن پيرامون عيسی مسيح</span> </strong><p></p></span><span style="font-size:10;color:#6600cc;">(قسمت سوم)</span></center><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify" color="black" size="12px" face="Tahoma"></p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMTI2rZV-tI/AAAAAAAAAWI/Dp39RU_hgJY/s1600-h/masih.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243536707853613778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMTI2rZV-tI/AAAAAAAAAWI/Dp39RU_hgJY/s200/masih.jpg" border="0" /></a> <p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:10px;color:black;" ><span style="color:#339999;"><strong>اثـــر: سرجان سيميچ<br />(استاد دانشكده الهيات كليسای ارتدوكس صربستان)<br /></strong></span><span lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;"><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify" color="black" size="12px" face="Tahoma"><center><span style="font-size:13px;"><strong><span style="color:#006600;">مسيح شناسی قرآن</span></span></center></strong></p><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در ديدگاه اسلام، پيامبران و فرشتگان فقط، خدمتگزاران خداوند هستند. بايد به آنها احترام گذاشت و اين به معنای كسب جايگاه الهی نيست.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد اولين كسی نبود كه گفت: به جز الله، خدای ديگری نيست، بلكه پيش از او عيسی نيز اين جمله را بر زبان راند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"آ. ت. كوری" می‌گويد، اسلام برای روشن شدن موضوع تريادولوژی كوشش كرده است، ولی اين كوشش، موفّق نبوده است. پيرامون فرزندی عيسی نيز سخنانی مطرح شده است[۳٧].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در دوران پيش از اسلام، داشتن فرزند توسط خدا، از جايگاه ارزشی بسيار بالايی برخوردار بوده است. بت‌پرستانِ عرب، فرشته را فرزند خدا و يهوديان «اوزاير» را پسر خدا می‌دانستند. چند خدائيان نيز گمان می‌كردند، عيسی فرزند خدا است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"شدل" می‌گويد كه محمّد گفته است، عيسی اين جمله را بيان كرده است: "من در كنار او خدا هستم"<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اگر اين گفتۀ "شدل" صحيح باشد، در آن صورت، برابری عيسی با خداوند، ثابت می‌شود. البته اين موضوع با ادّعای محمّد پيرامون تكذيب فرزندی عيسی نسبت به خدا، در تضاد است[۳٨].<br /> <br /><strong>۱-٤ مسيح‌شناسی در سوره‌های مدنی</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">تولّد و دوران كودكی عيسی در سورۀ ۱٩ آيات ۱ تا ٤۰ قيد شده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">زكريا و يحيی در آيات ۱ تا۱۱<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيرامون حسنات عيسی آيات ۱٢ تا ۱۵<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ظهور يحيی آيات ۱۶ تا ٢۱<br /> <br /><strong>٢-٤ توضيحاتی بر مطالب</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در بخشی از سورۀ ۱٩ آيات ۱ تا ۱۱ آمده است، زكريا از خداوند طلب فرزندی (پسر) می‌كند و خداوند نيز بر وعدۀ خود جامۀ عمل می‌پوشاند و زكريا به مدّت ۳ روز قدرت تكلّم را از دست می‌دهد. در آيۀ ٧، فرشتگان و روح به زكريا وعدۀ خبر خوبی را می‌دهند. خداوند به او پسری داد، نام فرزند او به زبان يوحنا و به زبان عربی، يحيی است. "يلی ساوتا" همسر يحيی است. نام يحيی برای اولين بار بر او اطلاق شد. زكريا بر روی كاغذ می‌نويسد، نام او يحيی است. خداوند معجزه می‌كند و به زكريای سالخورده، فرزندی می‌دهد. آن چه را كه خداوند برای بندگان خود می‌كند، در توانايی انسان نيست. زكريا ترديد می‌كند. فرشته به او می‌گويد، خداوندی كه تو را آفريد، بر همه چيز قادر است. زكريا برای كسب يقين از فرشته درخواست علائمی را می‌كند و فرشته كاری می‌كند كه زكريا به مدت ۳ روز قادر به تكلّم نباشد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">يحيی از خداوند كتابی را دريافت می‌كند ولی مشخص نيست اين كتاب تورات بوده است يا انجيل. در قرآن ذكر نشده است، كه يحيی از يهوديان خواسته باشد كه به توبه روی بياورند. اين مسأله در انجيل آمده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن، آمده است كه يحيی با والدين خود با مهربانی و عطوفت برخورد می‌كرد[۳٩]. يحيی تحت تأثير پدر كشيش خود زكريا، كشيش شد. در انجيل آمده است، عيسی در كودكی، ميان معلّمان می‌نشست و به فراگيری می‌پرداخت. همينطور يحيی نيز در دوران كودكی، چون عيسی، فردی دانا بود. در انجيل، عيسی فرزندی مطيع در خانواده و در قرآن، يحيی فرزندی مطيع، معرفی شده است. اين بخش كوتاه پيرامون يحيی در سورۀ ۱٩ با اين جملات به پايان می‌رسد. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">(سورۀ ۱٩ آيۀ ۱۵) "و بر او در روزی كه زاد، و روزی كه درمی گذرد و روزی كه زنده برانگيخته می‌شود، درود باد[٤۰]."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن شبيه وعده‌ای كه به زكريا داده شد، در مورد مريم نيز ذكر شده است. "ك. شدل" معتقد است شيوۀ بيان اين داستان توسط محمّد خارج از منابع غيرانجيلی بوده است. قرآن می‌نويسد: والدين، مريم را هنگامی كه كودك بود به صومعه بردند و فرشته، او را با روش خاصی، با دست خود، غذا می‌داد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سورۀ ۳ آمده است كه فرشته خبر فرزندار شدن مريم را در همان حرمی كه به زكريا گفت مدتی را در جايی به تنهايی خواهد گذارند، داد[٤۱].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سورۀ ۱٩ نوشته شده است كه مريم خانواده را ترك كرد و به شرق رفت. و در آنجا بود كه خبر فرزندار شدن خود را شنيد. به روشنی معنای واژۀ شرق، مشخص نيست. در ديدگاه اسلام، منظور، شرقِ حرم اورشليم است. مريم در دوران بلوغ، به صومعه می‌آيد و سپس آنجا را ترك می‌كند.<br />"و. رودلف" می‌گويد اين داستان ريشۀ مسيحی دارد. درِ شرقِِ حرم، فقط با ارادۀ خداوند باز خواهد شد. و اين داستان، با داستان ورود روح خدا به بدن مريم، مرتبط است. <br />(Solus christus clausas portasvulvae aperruit)[٤٢]<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"> محمّد معتقد بود كه شرق، محيطی خارج از حرم است و بخشی از آن نبوده است. وقتی مريم عمل زايمان را انجام داد، شرق را ترك كرد و به پشت پرده رفت.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"ر. بلو" می‌گويد، منظور از پرده، كاری بوده كه مريم در حرم انجام می‌داده است. زيرا وی مشغول پرده‌بافی بوده است[٤۳]. به نظر می‌رسد، تهيه پرده، كاری مقدّس بوده است، كه هر كسی قادر به انجام آن نبوده و فقط، افراد منتخب می‌توانسته‌اند، اين كار را انجام دهند. مريم فردی منتخب بود و اين كار را هنگامی كه در شرق بود، انجام می‌داد[٤٤]. محمّد می‌گويد، مريم بعد از خروج از حرم، فاقد هر گونه حمايتی بود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"ك. شدل" می‌گويد، واژۀ عربی روح در قرآن، هنگامی كه از مريم سخن گفته می‌شد، دارای مفهومی نيست كه در زبان عربی قديم، دانسته می‌شد. اين واژه در انجيل هم به كار رفته است. در انجيل «روآح» (روح) نيرويی است كه از خداوند سرچشمه می‌گيرد و اعجاز می‌كند. احياء دوباره، ظهور روحی است كه قدرت اعجاز خداوند را به نمايش می‌گذارد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در الهيات قرآنی، جبرئيل بر محمّد نازل می‌شود و اين موضوع با تريادولوژی، هيچگونه ارتباطی ندارد. زيرا در قرآن آمده است، ما روح را بر محمّد نازل كرديم[٤۵].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"ر. پارت" در توضيح سورۀ ٢۱ آيۀ ٩۱ می‌گويد كه در اينجا بر بكارت مريم و تولّد عيسی تأكيد می‌شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"خ. رايسنن" می‌گويد: روح هيچگونه تعهّدی جز همان تعهّد فرشته ندارد[٤۶].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سورۀ ۱٩ آيۀ ۱٧، جبرئيل، ويژگی‌هايی چون مردان را دارد. آبستن شدن مريم، مرتبط با توانايی آفرينندگی پروردگار است. پروردگار از روح خود، دربطن مريم، می‌دمد. جبرئيل نقش پدر را ندارد و فقط واسطه‌ای در پروسۀ آفرينندگی پروردگار است. تولّد عيسی براساس قدرت روح خدايی است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اولين واكنش مريم در قبال ظهور جبرئيل ترس است؛ به همين دليل او به پروردگار روی می‌آورد، اين ترس با ذكر اين جملۀ جبرئيل كه من فرستادۀ پروردگار هستم، پايان می‌يابد. جبرئيل ادامه می‌دهد كه خداوند بخشنده و مهربان به تو پسری پاكيزه خواهد داد. مريم می‌گويد، چگونه می‌توانم دارای فرزند شوم، در حالی كه با هيچ مردی تماس نداشته‌ام. در اينجا، خداوند به طور مستقيم به مريم می‌گويد اين كار برای من آسان است و از پيش همه چيز تعيين شده است. با اين جملات، مريم بر بارداری خود يقين می‌يابد. (سورۀ ۱٩ آيۀ ٢۱)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سورۀ ۱٩ آيات ٢٢ تا ٢۶، مكان و زمان آن رويداد قيد شده است. مكانی كه مريم در زير درخت خرما زايمان كرد، از مردم و محل زندگی آنها بدور بود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">برخی معتقدند محمّد يا از طريق يووان انجيل متی كه در بخش ۱٩ آن از فرار از مصر سخن گفته می‌شود و يا از طريق تورات كه از آگارا و نازايی او سخن به ميان آمده است، تولّد عيسی را پيش‌بينی می‌كند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">مريم به صحرايی می‌رود تا فرزند خود را بدنيا آورد. در سورۀ ۱٩ آمده است، مريم بعد از زايمان به ميان قبيلۀ خود باز می‌گردد. لحظۀ تولّد كودك ذكر نشده است، فقط سخن كوتاهی پيرامون آن رفته است. اين رويداد برای اطرافيان مريم، عجيب بود، و گفتند كه والدين تو افرادی نيكوكار بودند. (سورۀ ۱٩ آيات ٢٨)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عيسی در گهواره، لب به سخن می‌گشايد و از خود می‌گويد و از اين طريق، تولّد خود را موجّه جلوه می‌دهد. (سورۀ ۱٩ آيات ۳۰ تا ۳٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بايد ذكر كرد، سه موضوع مهم، پيرامون عيسی در قرآن قيد شده است: اول آن كه عيسی بندۀ خداست، دوم آن كه آورندۀ كتاب انجيل بوده است و سوم آن كه عيسی، فرستادۀ پروردگار است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اين كه عيسی بندۀ پروردگار است، مهر باطلی است بر اينكه او فرزند خدا باشد. قرآن بر مسلمانی كامل عيسی تأييد می‌كند، زيرا كه عيسی اصول اسلامی نماز و زكات را رعايت می‌كرده است.(سورۀ ۱٩ آيۀ ۳۱)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در پايان آيۀ ۳۳ سورۀ ۱٩ اشاراتی به تولّد، نجات، مرگ و عروج، شده است. در ادامۀ اين سوره، جملاتی در ردِّ فرزندی عيسی از سوی خداوند ذكر شده است. در آيۀ ۳۵ آمده است كه داشتن فرزند، از سوی خداوند، غير منطقی است، زيرا خداوند امر می‌كند موجود شو، آن هم موجود می‌شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در روز قيامت، كافران، عذاب خواهند ديد و مؤمنين، مشمول رحمت خداوند قرار می‌گيرند، زيرا آنها فرزندی عيسی از سوی خداوند را باور نكردند. (سورۀ ۱٩ آيۀ ٤۰)<br /><br /><strong> ۳-٤ عيسی‌شناسی سوره‌های مدنی</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">سورۀ ۳ آيات ۱٧۱ تا ۱٧۳، سورۀ ۶۶ آيات ۱۰ تا ۱٢ سورۀ ٢ آيات ٨٧ و ٢۵۳ و ٢۵۵.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">متن سوره‌های مدنی پيرامون دوران كودكی سورۀ ۳۳ تا ۶٤<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">تولّد مريم (سورۀ ۳ آيات ۳۳ تا ۳۶)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">زكريا (سورۀ ۳ آيات ۳٧ تا ٤۱)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">نامزدی مريم (سورۀ ۳ آيات ٤٢ تا ٤٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ظهور جبرئيل بر مريم (سورۀ ۳ آيات ٤۵ تا ٤٨)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اعلام پيامبری عيسی به يهوديان (سورۀ ۳ آيات ٤٩ تا ۵۳)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عزم خداوند (سورۀ ۳ آيات ۵٤ تا ۵٧)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيام محمّد (سورۀ آيات ۵٨ تا ۶٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در ضديّت با تريادولوژی (تثليث) مسيحيت (سورۀ ٤ آيات ۱٧۱ تا ۱٧۳)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيرامون زنان مقدّس و غيرمقدّس (سورۀ ۶۶ آيات ۱۰ تا ۱٢)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيرامون قتل پيامبر[٤٧] (سورۀ ٢ آيات ٨٧ تا ٢۵۳)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ارادۀ خداوند (سورۀ ٢ آيۀ ٢۵۳)<br /><br /><strong>٤-٤ دوران كودكی عيسی در سوره‌های مدنی</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">تاريخ حيات عيسی مسيح و مادر او و همينطور زكريا و يحيی در سورۀ ۳ آيات ۳۳ تا ۵٧ به طور جامع، شرح داده شده است. اين سوره به دو بخش تقسيم می‌شود. اولين بخش، مربوط به دوران تولّد عيسی است. (سورۀ ۳۳ آيۀ ٤٤) و بخش دوم تولّد عيسی تا مرگ او را دربرمی‌گيرد. (سورۀ ٤۵ آيۀ ۵٧)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بخش اول بسيار شبيه به انجيل متی است. (۱-۱ تا ۱٧) يوسف، سرچشمه است ولی اين بار، سخن از مريم و اجداد او است.(۳-٢۳ تا ۳٨)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"> از عيسی مسيح در قرآن به عنوان فرزند مريم ياد می‌شود. در اين كتاب، سخنی از يوسف به ميان نيامده است. در قرآن فقط اسامی مهمترين شخصيت‌ها، ذكر شده است: آدم ـ نوح ـ ابراهيم ـ موسی ـ فرزند عمران.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در انجيل، عمران دارای دو پسر است، موسی و هارون و دختری به نام مريم. داستان كودكی حضرت مريم، احتمالاً به علت تأثيراتی بوده است كه يعقوب از حيات حضرت عيسی داشته است[٤٨]. در ديدگاه قرآنی، مريم در دوران كودكی به صومعه‌ای برده شده و او در مقام راهبه، مدّتی را مشغول فعاليت بوده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">مادر مريم بعد از بدنيا آوردن وی، از خداوند طلب كرد تا او و فرزندنش را از شرّ شيطان حفظ كند. مريم در دوران كودكی، به شيوه‌ای خاص، تغذيه شد. در قرآن ذكر می‌شود كه زكريا برای سلامتی مريم، دعا كرد و بعد از بدنيا آمدن وی، به مدت ۳ روز قدرت تكلّم خود را از دست داد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سورۀ ۳ آيات ٤۵ و ٤۶، جبرئيل به مريم می‌گويد كه چگونه صاحب فرزند خواهد شد. قرآن از نحوۀ خلق شدن عيسی می‌گويد: "خداوند گفت كه موجود شو و او هم موجود شد."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد با آموزه‌های رسمی مسيحی كه معتقد است عيسی فرزند خداست مخالفت می‌ورزد و به همين دليل، معمولاً از نام عيسی بن مريم برای وی استفاده می‌كرد[٤٩]. در قرآن، از معجزات عيسی از هنگام كودكی[۵۰] تا بزرگسالی، موضوعاتی ذكر شده است[۵۱]. همۀ معجزات عيسی برشمرده شده‌اند و آن چه، در انجيل ذكر شده به شكل ديگری، در قرآن نيز آمده است.<br /><br />"خ. ريسنن" معتقد است تولّد عيسی، نشانه‌ای برای مردم است و نه فقط او كه مادر وی نيز برای انسان‌ها، نوعی نشانه است[۵٢]. قرآن حواريّون را ياران و شاگردان عيسی می‌داند و با اينكه گفته شود عيسی فرزند خدا است، به شدّت مخالفت می‌كند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">دشمنان نوح، به كام دريا فرو رفتند و اين گونه او از دست آنان نجات يافت و دشمنان ابراهيم، در درگيری‌ها، متفرّق شدند و موسی به علّت قتل كودكان مصری، نجات يافت. عيسی نيز در پروسۀ عروج با حضور در درگاه خداوند، از شرّ دشمنان خويش، خلاصی می‌بايد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عيسی در قرآن به مثابۀ پيامبری است كه به مردم، حقيقت را ابلاغ می‌كند ولی به علّت شمار اندك مؤمنين، دشمنان او را اسير می‌كنند. در سورۀ ۳ آيۀ ۵۵، عروج عيسی توسط خداوند ذكر می‌شود و برای مؤمنين مقام شامخی درنظر گرفته شده است.<br /><br /> <p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>در ضديّت با تريادلوژی (تثليث) مسيحيت</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن سه ويژگی پيامبری، كلمه‌ الله بودن و روح الهی برای عيسی، ذكر شده است. ويژگی كلمه الله به اين خاطر به عيسی تعلّق يافته است كه پروردگار گفت، شو و او موجود شده است. واژه‌های الله و كلمه و روح نزد مسلمانان اقانيم سه گانه (تريادلوژی) به شمار می‌روند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن، خدا و مريم و عيسی را به عنوان تريادلوژی مسيحيت ارزيابی می‌كند[۵۳]. آموزه‌های تريادلوژی اول بار در سدۀ هفت ميلادی در مصر مطرح شد. احتمالاً از آن جا به كشورهای عربی و در نتيجه به دين اسلام سرايت يافت. محمّد، مسيحيان و اين آموزه‌ها را مورد انتقاد قرار داد[۵٤]. او گفت خدا واحد است و اين سه ويژگی فاقد اعتبار است. محمّد گفت كه عيسی بندۀ خدا است و هر كسی كه بگويد، عيسی پسر خداست، در روز قيامت، مورد مؤاخذه قرار خواهد گرفت.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>پيرامون زنان مقدّس و غيرمقدّس (سورۀ ۶۶ آيۀ ۱٢)</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در اين سوره از مريم به عنوان دختر عمران ياد می‌شود. همچنين بكارت مريم مورد تأكيد قرار می‌گيرد. خداوند با معجرۀ خود، او را صاحب فرزند می‌كند. <br />ارادۀ خداوند (سورۀ ٢ آيۀ ٢۵۳)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عيسی دارای معجزات فراوان بوده است ولی در عين حال جبرئيل به او ياری می‌رسانده است. به عبارت ديگر عيسی تمام معجرات را به ياری جبرئيل انجام داده است. همۀ پيامبران مانند ديگر انسان‌ها هستند و خداوند به پيامبرانی چون عيسی، نعمت‌های خاصی را اعطاء كرده است.<br /><br /><strong>۵-٤ مطالب ديگری پيرامون عيسی (سورۀ ۵ و ٩)</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">موضوع مسيح‌شناسی در قرآن شامل تولّد و مرگ عيسی مسيح است. در قرآن مطابق آن چه پيامبر اسلام گفته است موضوعات مربوط به شخصيت عيسی مسيح بر خلاف آموزه‌های مسيحی (اين كه عيسی فرزند خداست و اقانيم سه گانۀ مقدّس) مشاهده می شود. (سورۀ المائده آيات ۱۱۰ تا ۱٢۰)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن پروردگار در موقعيت‌های متفاوت از رحمت خود به عيسی مسيح و مادرش می‌گويد. ياری‌های جبرئيل و نعمت سواد و فهم بالا و قدرت معجره و نجات از سوی خداوند در قبال خيانت يهوديان نيز ذكر شده است[۵۵]. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">خداوند، همان گونه كه به پيامبران، هنگامی كه در سختی‌ها و مشكلات، گرفتار آمده بودند، ياری رساند، به عيسی نيز كمك می‌كرد. محمّد آموزۀ تريادلوژی (تثليث) را رد می‌كند و در نزد او، اين اعتقاد، مانند اعتقاد به خدايان سه گانۀ اعراب در دوران پيش از اسلام بوده است. گفته می‌شود او پدر، پسر و روح‌القدس را با خدا، عيسی و مريم برابر پنداشته است[۵۶].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن آمده است كه خداوند فاقد فرزند است و به هيچكس نياز ندارد و عيسی خود نقل كرده است كه فرزند خدا نيست[۵٧]. تفاوت محوری ميان قرآن و انجيل مقدّس در اينست كه قرآن، عيسی را پسر خدا نمی‌داند، در حالی كه انجيل عيسی را پسر خدا معرفی می‌كند. رابطۀ عيسی و خدا در قرآن رابطۀ ولی و بنده است، در حالی كه در انجيل، رابطۀ عيسی با خداوند، رابطۀ پسر با پدر است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سوره‌های مكّی، پيرامون موضوع حضرت عيسی عنوانِ پسر ديده نمی‌شود و فقط كلمۀ كودك، تكرار می‌شود. در قرآن، بيشتر واژۀ مسيح استفاده می‌شود تا نام عيسی. <br /><br /><strong>۶-٤ مراجعه به قرآن</strong> <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيرامون يحيی به سورۀ ۱٩ آيات ٢ تا ۱۵ مراجعه شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيرامون تولّد مريم به سورۀ ۳ آيات ۳۳ الی ۳۶ مراجعه شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">دربارۀ زندگی مريم در حرم در همان سوره به آيۀ ۳٧ مراجعه شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">دربارۀ انتخاب مريم در همان سوره به آيات ٤٢ تا ٤٤ مراجعه شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">برای اطلاع از معجزۀ درخت خرما به همان سوره به آيات ٢٢ الی ٢۶ مراجعه شود و دربارۀ كودك وعده داده شده در همان سوره آيات ٢٧ الی ۳۳ توضيحات لازم آمده است.<br /><br /><strong>٧-٤ مصلوب شدن عيسی</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيرامون مصلوب شدن عيسی، فقط در سوره ٤ مطالبی آمده است. همچنين جنايات يهوديان نيز در اين سوره ذكر شده است. در قرآن در ارتباط با مرگ عيسی و مريم موضوعاتی، از انجيل يووان، اخذ گرديده است. در انجيل يوحنا آمده است كه عيسی خطاب به يوحنا می گويد، بعد از مرگ من، تو از مادر من نگهداری و حفاظت كن. محمّد اعتقادی به مصلوب شدن عيسی ندارد و بر اساس آنچه در قرآن آمده است معتقد است كس ديگری، بجای او به صليب كشيده شده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">او می‌گويد كه عيسی، همچون ديگر پيامبران، از هر گونه خطر جانی در امان ماند. يهوديان نيز چون معتقدان به قرآن چنين عقيده‌ای را اظهار می‌دارند. اگر عيسی مصلوب نشده است و كس ديگری به جای او به صليب كشيده است، اين پرسش مطرح می‌شود كه سرانجامِ عيسي[ع] چگونه بوده است؟ در سورۀ ٤ آيات ۱۵٨ و ۱۵٩ به اين پرسش، پاسخ داده می‌شود. در قرآن آمده است كه عيسی در قيد حيات است و پيش از روز قيامت، از دنيا خواهد رفت. عيسی رسالت خود را به پايان رسانده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"خ. ريسنن" پيرامون مرگ، مصلوب شدن، و عروج عيسی، مطالبی را به رشتۀ تحرير درآورده است[۵٨]. او می‌گويد محمّد معتقد بوده است كه عيسی به مرگ طبيعی از دنيا رفته است. ريسنن می‌نويسد كه خداوند فردی يهودی را به صليب كشيده و بدين گونه، عيسی جان سالم بدر می‌برد[۵٩].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">طبری در تفسير سورۀ ٤ از تفاسير مفسّران گذشته بهره می‌گيرد[۶۰]. طبری برای روشنگری پيرامون حيات و مرگ عيسی، از مفسّر ايرانی به نام "وهب بن مونابه" كه در سدۀ هفت می‌زيسته، كمك می‌گيرد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"وهب بن مونابه" نوشته است كه "عيسی مصلوب نشده ولی مورد ضرب و جرح قرار گرفته و قصد مصلوب كردن او را داشته‌اند ليكن خداوند او را نجات می‌دهد و فردی يهودی به جای آن به صليب كشيده می‌شود[۶۱]."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اين فرد يهودی، شباهت بسياری به عيسی داشته است. طبری می‌نويسد، بنابر برخی اعتقادات، عيسی به يكی از يارانش می‌گويد، اگر كسی حاضر باشد به جای من به صليب كشيده شود، راهی بهشت خواهد شد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">او می‌نويسد، مهاجمين به خانه‌ای كه عيسی و يارانش در آن قرار داشتند، حمله بردند و فردی را كه شباهت بسياری به او داشت، دستگير و سپس به صليب كشيدند. اين عقيده طبری نيز به طور طبيعی تحت تأثير آموزه‌های اسلامی است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">مرگ عيسی در قرآن، در سه مرحله، بيان شده است. اولين مرحله، شام پنهانی، دومين مرحله، هراس از مرگ عيسی در گتس مانی، سومين مرحله، نجات عيسی پيش از مصلوب شدن است. <br /><br /><strong>٨-٤ دليل ائوخاريستيون *</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سورۀ ۵ آيات ۱۱٢ تا ۱۱۵، آمده است كه عيسی همراه با شاگردانش در حال صرف شام است. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"ر. پارت" می‌نويسد در سورۀ المائده، "شاگردان عيسی از او طلب می‌كنند كه برای آنها غذايی از آسمان بياورد." در قرآن نيز پيرامون اين موضوع همچون پتار مقدّس توضيح داده شده است[۶٢].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"خ. ريسنن" معتقد است كه اين بخش از المائده ، همچون گفتار پتار مقدّس نيست[۶۳]. او می‌گويد، محمّد از گفته‌های پتار مقدّس آگاه نبوده است، و در نتيجه، او نمی‌توانسته است، آن را در قرآن بنويسد. ريسنن ادامه می‌دهد كه اين جريان واقعيت است و معجزۀ الهی را نشان می‌دهد[۶٤]. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"ك. آرنس" می‌نويسد سورۀ المائده، رابطۀ نزديكی با ائوخاريستيون دارد[۶۵]. اكثر مفسّرين غربی نيز اينگونه معتقدند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"ك. شدل" می‌گويد، صرف غذای الهی با غذايی كه مردم بعد از روز قيامت تناول خواهند كرد، مرتبط است[۶۶]. در قرآن نوشته شده است كه خداوند برای شاگردان و ياران عيسی، غذا فرستاده است. عيسی چون پيامبر و بنده خدا است، به همين دليل خداوند، به درخواست او جامۀ عمل پوشاند.<br /><br /><strong>٩-٤ عيسی در قرآن</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن آمده است كه عيسی، پيامبر خدا است[۶٧]، و مريم مادر عيسی در قرآن، جايگاه ويژه‌ای دارد. عيسی در كنار ابراهيم، نوح، موسی و محمّد يكی از پيامبران بزرگ خداوند است. او به علت انجام رسالت خود در دنيا، جايگاه ارزنده‌ای را در آخرت كسب خواهد كرد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن به طور مكرّر به جای نام عيسی از واژۀ مسيح استفاده می‌شود. البته واژۀ مسيح، به آن معنايی كه در انجيل به كار می‌رود، نيست[۶٨].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">از آن جا كه كسی نمی‌تواند فرزند خداوند باشد، عيسی نيز از اين قاعده مستثنی نيست. عيسی نيز چون ديگر انسان‌ها خواهد مرد و مصلوب شدن وی، توهمّی بيش نيست.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">تفاسير متفاوتی در اسلام نسبت به نحوۀ مرگ عيسی وجود دارد. برخی معتقدند كه عيسی بعد از به صليب كشيده شدن يك فرد يهودی، از دنيا رفته است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">برخی ديگر معتقدند كه او پيش از مرگ عروج كرده است و بعد از بازگشت به زمين، از دنيا رفته است. دوباره زنده خواهد شد و در اورشليم خواهد زيست. برخی ديگر معتقدند كه او متأهل و دارای فرزند بوده و در مدينه زندگی كرده و در كنار مقبرۀ محمّد و ابوبكر به خاك سپرده شده است[۶٩].<br /> <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>نتيجه</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در ديدگاه قرآنی، عيسی يكی از پيامبران خداوند، و محمّد خاتم پيامبران است[٧۰]. عيسی به ميان مردم می‌رفته و حقيقت را به مردم ابلاغ می‌كرده است. جبرئيل به او ياری رسانده است. او به محض بدنيا آمدن، زبان می‌گشايد و می‌گويد من بندۀ خدا هستم.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد عيسی را پيامبری بزرگ معرّفی كرده است. قرآن هرگز كلامی دال بر گناه عيسی، ذكر نكرده است[٧۱]. او بی‌گناه و معصوم است[٧٢]. عيسی معجزه می‌كرده است. محمّد همان پيام رسالتی را كه ديگر پيامبران داشته‌اند (به زبان عربی)، ابلاغ كرده است[٧۳].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عيسی حقيقت را ابلاغ كرده ولی يهوديان به آن ايمان نياورده‌اند. خداوند عيسی را بدون برهان نفرستاده است و كسانی كه به او ايمان آورده‌اند، در ديدگاه قرآنی به نام "مسلمون" خطاب می‌شوند[٧٤]. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">موضوعی كه با ديدگاه مسيحيان، در تعارض است، موضوع مرگ عيسی است. عيسی مصلوب نشده است، بلكه به نزد خدا رفته است[٧۵]. فرد ديگری به جای او به صليب كشيده شده است[٧۶].<br />"ك. شدل" می‌نويسد: "بزرگترين گناه يهوديان اين بوده است كه قادر به تشخيص ويژگی نجات‌بخشی در عيسی نشدند[٧٧]."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عيسی بعد از اتمام رسالت خود، وفات نيافت بلكه به آسمان رفت[٧٨]. روز قيامت در قرآن شباهت بسياری به روز قيامت در انجيل متی دارد. در قرآن و انجيل، در روز قيامت، گناهكاران در سمت چپ و درستكاران در سمت راست قرار می‌گيرند[٧٩]. مؤمنين به بهشت و كافران به جهنّم خواهند رفت[٨۰]. در ديدگاه قرآنی در روز قيامت عيسی به عنوان شاهد، نقش خواهد داشت و نه قاضی.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عيسی تا روز موعود در آسمان بسر خواهد برد و سپس به زمين فرستاده خواهد شد[٨۱]. در قرآن نحوۀ بازگشت عيسی به زمين، شرح داده نشده است. او به ياری فرشته‌ای به زمين خواهد آمد[٨٢]. خداوند قادر است و می‌تواند عيسی و مريم را به زمين بازگرداند[٨۳]. عيسی در روز قيامت، شهادت خواهد داد[٨٤].<br /><br /></p><div lang="FA" style="FONT-SIZE: 12px; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma; TEXT-ALIGN: justify"><strong><div style="font-size:13;color:#663333;">زيرنويس‌ها</span></strong><br />________________________________________ </div><div lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;" >* اين بحث، مربوط به دادن نان و شرابی است كه به منزلۀ بدن و خون عيسی می‌باشد. (م)<div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;">۳٧- Gunter Ribe, <em>Gott ist christus, der sohn der maria</em>, Bonn, 1989. p 214<br /><br />۳٨- cl. Schedl, <em>Muhammeds und Jusus</em>. p 313</div>۳٩- همان منبع صفحۀ ۱٨٨<br /><br />٤۰- مانند مورد ۱۱ صفحۀ ۱٢۵<br /><br />٤۱- مانند مورد ۳٨ صفحۀ ۱٩٢<br /><br />٤٢- مانند مورد ۱۱ صفحۀ ۱٢۵<br /><br />٤۳- همان منبع صفحۀ ۱٢۶<br /><br />٤٤- مانند مورد ۳٨ صفحۀ ۱٩٢<br /> <br />٤۵- همان منبع صفحۀ۱٩۳<div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;">٤۶- H, Raisanen, <em>Das Koranische Jesusbild</em>. p 24</div>٤٧- در زبان آلمانی به جای جملۀ "به جبرئيل كمك كرديم"، جملۀ "قدرت بخشی به روح‌القدس" آمده است.<div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;">٤٨- E. Henneck, <em>Neutestamentliche Apokryphen in deutscher</em>, ubersetzung, Tubingen, 1968. p 280</diV>٤٩- مانند مورد ٤۶ صفحۀ ۱٧<br /><br />۵۰- مانند مورد ۵۱ صفحۀ ۳۰۵<br /><br />۵۱- مانند مورد ۵۱ صفحۀ ٢٩۳<br /><br />۵٢- مانند مورد ۵۱ صفحۀ ٢۳<div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;">۵۳- W. Rudolf, <em>Die Abhaugigkeit des Korans von Judentum und christentum</em>, stuttgart 1922.</div>۵٤- مانند مورد ٤۶ صفحۀ ٨٤<div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;"><br />۵۵- Gunter Ribe, <em>Gott ist christuss، der sohn der Maria</em>, Bonn 1989. p 208 <br /><br />۵۶- I. Henninger. pp 51-56 <br /><br />۵٧- M. Raisann, <em>Das Koranische</em> Jesusbild. p 79</div>۵٨- مانند مورد ٤٩ صفحه ۶۵<br /> <br />۵٩- دفاع علمی اديان ـ ل ـ ميلين سال ۱٩٩٧، صفحۀ ۱۱٩<br /> <br />۶۰- مانند مورد ۱۱ صفحۀ ۱۳٩<br /><br />۶۱- همان منبع صفحۀ ۱٤۰<br /> <br />۶٢- مانند مورد ۵۶ صفحۀ ٨۱<br /> <br />۶۳- مانند مورد ٤٩ صفحه ٤٢<br /><br />۶٤- همان منبع<div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;">۶۵- G. Risse, <em>Gott ist christus, der sohn der Maria</em>, Bonn 1989. p 110</div>۶۶- مانند مورد ۵٩ صفحات ۵٤۳-۵٤٢<div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;">۶٧- J. Henninger, <em>spuren christliches Glaubenswahrheit im Koran</em>, schoneck/ Beckenried, 1951.<br /><br />۶٨- A. T. Khory, <em>Jesus und die christologie in den Aussagen des Korans</em>. pp 15-20<br /><br />۶٩- <em>Bibel und Korun</em>, Bohlau verlag Koln wien, 1989.<br /><br />٧۰- W. Rudolf, <em>Die Abhaugigkeit des Korans von Judentum und christentum</em>, stuttgart, 1922. p 51</div>٧۱- برای اطلاع بيشتر به كتاب Der islam، به قلم امانوئل كلرهالس صفحۀ ۱٧۱ مراجعه شود.<div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;">٧٢- Josef Heninger, <em>spuren christliches Glaubens wahrheit im Koran</em>, freiburg, pp 21 und 154<br /><br />٧۳- R. Paret, <em>Muhammad und der Koran</em>", stuttgart, 1980. pp 58-61<br /><br />٧٤- Johan Bouman, <em>Das wort von kreuz und Bekenntnis zu Allah</em>, frankfurt 1980. pp 126-127</div>٧۵- مانند مورد ٧٢ صفحۀ ٢۶<br /><br />٧۶- مانند مورد ٧۰ صفحۀ ٨٩<div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;">٧٧- cl. Schedl, <em>Muhammads und Jesus</em>. p 469<br /><br />٧٨- Reinhard leuze, <em>Christentum und islam</em>, Tubingen, 1944. p 107<br /><br />٧٩- Hermann stieglecker, <em>Die glaubens lehren des islam</em>, wien, 1962. pp 730-731<br /><br />٨۰- Reinhard leuze, <em>Christentum und islam</em>, tubingen, 1944. pp 108-112<br /><br />٨۱- Hermann stieglecker.</div>٨٢- مانند مورد ٧٩ صفحۀ ٧٤۵<br /><br />٨۳- مانند مورد ٧٧ صفحۀ ٤٧۰<br /><br />٨٤- همان منبع<br /><br /></div></p><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify" color="black" size="12px" face="Tahoma"><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">منبع</span></strong><br />________________________________________ </div><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify" color="black" size="12px" face="Tahoma"></p><p lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:black;" ><span style="color:#663333;">برگرفته از: کتاب <a href="http://www.nur.org.yu/book/b30a.htm"><strong><em>آموزه‌های قرآن پيرامون عيسی مسيح</em></strong></a>، نوشتۀ سرجان سيميچ، ترجمۀ سعيد نظری، بلگراد: نشر مركز فرهنگی جمهوری اسلامی ايران در بلگراد، ۱۳٨٢<p lang="FA" style="COLOR: black" size="12px" face="Tahoma"></p></span></span></div></span></span></span></div><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404372179292444649-6297107634382532205?l=jesuschristus-christianity.blogspot.com' alt='' /></div>مهديزاده کابلیhttp://www.blogger.com/profile/13109864484150482881noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4404372179292444649.post-43223983241592742472008-09-08T03:09:00.000-07:002008-09-09T04:42:58.552-07:00<center lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;" ><strong><center><span style="font-size:13;color:#9999ff;">آموزه‌های قرآن پيرامون عيسی مسيح</span> </strong><p></p></span><span style="font-size:10;color:#6600cc;">(قسمت دوم)</span></center><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify" color="black" size="12px" face="Tahoma"></center></p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMTI2rZV-tI/AAAAAAAAAWI/Dp39RU_hgJY/s1600-h/masih.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243536707853613778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_mS4BTdpl25o/SMTI2rZV-tI/AAAAAAAAAWI/Dp39RU_hgJY/s200/masih.jpg" border="0" /></a> <p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:10px;color:black;" ><span style="color:#339999;"><strong>اثـــر: سرجان سيميچ<br />(استاد دانشكده الهيات كليسای ارتدوكس صربستان)<br /></strong></span></p><br /><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;"><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify" color="black" size="12px" face="Tahoma"><center><span style="font-size:13px;"><strong><span style="color:#006600;">محمّد</span></span></center></p>۱-٢ محمّد در مكّه و مدينه</strong></p><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">هاشم بنيانگذار قبيله و عبدالمطّلب پدربزرگ محمّد است. از سوی خداوند به عبدالمطّلب پيام رسيد كه خود را در چشمۀ اسماعيل مطهّر كند. (۱ـ موسی ۱۶)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد در سال ۵٧۰ ميلادی چشم به جهان گشود. وی در دوران طفوليّت، پدر و در سن ۶ سالگی مادر خود را از دست داد. عبدالمطّلب پدر بزرگ وی، سرپرستی او را بر عهده گرفت. (او مهمترين شخصيتِ قبيلۀ بنی هاشم به شمار می‌رفت.) محمّد در سن ٨ سالگی پدر بزرگ خود را نيز از دست داد و ابوطالب، عموی وی سرپرستی او را بعهده گرفت. در سن ٢۵ سالگی با زنی بيوه به نام خديجه وصلت كرد. نتيجۀ اين ازدواج چهار دختر و سه پسر بود. (به سورۀ ٩۳ آيات ۶ تا ٨ مراجعه شود.) <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">آشنايی با محمّد نه تنها از طريق قرآن بلكه سيره، كمك شايانی به ما می‌كند. سيره، شرح حال پيامبر است كه ابن اسحاق آن را تأليف و ابن هشام آن را تدوين نموده است. سيره تا به امروز در كتاب طبری حفظ شده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"ميرچا ايلياد" می‌گويد: محمّد پيش از رسيدن به رسالت پيامبری به غار و گوشه‌ای می‌رفت و در آنجا عزلت می‌گزيد. كاری كه در ميان اعراب رسم نبود. شايد محمّد از طريق آشنايی با برخی روحانيون مسيحی در طی سفرهايی كه داشته است، برخی از اين رفتارها را آموخته است[۱٧].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"ای جامه بر خود پيچيده، برخيز و مردم را دعوت كن و خدا را سپاس گو". (سورۀ ٧٤ آيه ۱ تا۳)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">هنگامی كه اولين وحی بر او نازل شد، سراسر جسم وی تحت فشار وحی قرار گرفت. او تصويری را مشاهده كرد و صدايی را شنيد و بعدها فقط به صدا اكتفا شد. محمّد در همۀ اين احوال بر همه چيزهايی كه روی می‌داد، آگاه بود. پيامبران پيشين هم، چنين وضعيتی را تحمّل كردند و بی‌شك وی نيز از آن آگاه بود. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>ابلاغ پيام الهی</strong> <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد در سن ٤۰ سالگی برای اولين‌بار اقدام به دعوت كرد و مردم را از عقوبت گناهانشان آگاه نمود. محور سخنان او، خالق بودن و قاضی بودن خدا بود. او پيام خداوند را به مردم می‌رساند. او گفت: "برای در امان ماندن از روز قيامت، مردم بايد به پروردگار خود روی بياورند. در اين صورت، پروردگار نيز مردم را مورد رحمت خويش قرار خواهد داد. اهل مكّه بايد از ثروت اندوزی پرهيز كنند و خدا را همچون خالقی عادل بدانند. خداوند ابدی و ماندنی است ولی ثروت فانی است. كسی كه عمل نيك انجام می‌دهد، نبايد توقّع پاداش داشته باشد. بلكه بايد اعمال نيك را برای تقرّب به خداوند انجام دهد." (سورۀ ٩٢ آيۀ ٢۰)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">معيار اين كه چه عملی اخلاقی است، از طريق روش ثروت‌اندوزی تجّار مكّه تعيين شد. بنابر اين معيار اخلاقی، خيانت در خريدوفروش، بی‌اعتماد كردن مردم، تضييع حقوق زنان بيوه و فقرا، به عنوان منكر تعيين شد. پيامبر اسلام همچون روحانيون مسيحی بر گذرا بودن دنيا تأكيد می‌كرد. انسان بايد سپاسگزار خداوند باشد. زيرا خدا خالق است و انسان به او نيازمند است. شكرگذاری همان عملی است كه كافران آن را انجام نمی‌دادند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>هجرت از مكّه به مدينه</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بازرگانان مكّه از نفوذ و تأثير رسالت پيامبر كه به كاهش تعداد زائران منجر می‌شد در هراس بودند. محمّد همچنين خطری بزرگ برای ثبات حاكميّت به شمار می رفت. به خاطر همين قبيله بنی هاشم از مكّه رانده شد. و قوانين سختی برای محدود كردن رسالت پيامبر در نظر گرفته شد. در سال ۶۱۵ ميلادی، محمّد ۱۱ خانواده را به كشورمسيحيان اباسين فرستاد و خود در ۱۶/ژولای/۶٢٢ ميلادی به مدينه، هجرت كرد. اين سال آغاز سال تقويمی مسلمانان است. در مدينه دو قبيله عربی و سه قبيله يهودی زندگی می كردند و دارای روابط حسنه‌ای بودند. كسانی كه از مكّه به مدينه آمدند، مهاجرين ناميده شدند. آنها به قبيله‌ای ملحق شدند كه هيچگاه ارتباط سياسی با مكّه نداشتند. محمّد رهبر سياسی، قاضی و آشتی دهندۀ مردم و اقوام بود. او فقط پيامبر نبود، بلكه فردی مقدّس بود. او نه فقط به دليل پيامبری، بلكه به علت داشتن ويژگی‌هايی چون باهوشی، شايستگی در فرماندهی نظامی، تيزهوشی سياسی، شهری بودن و قضاوت‌های عادلانه، مركز توجّه جامعۀ اسلامی در مدينه بود[۱٨]. مسلمانان و يهوديان به دليل اشتراكات فراوان دينی، جامعه‌ای به نام امّت را تشكيل دادند. فرامين زندگی اسلامِ محمدی در سراسر مدينه چون قوانينی فراگير شد. يهوديان بخشی از جامعۀ اسلامی قلمداد شدند. هر چند محمّد برای جدايی مسلمانان، يهوديان و مسيحيان اقدام نكرد ولی در نهايت پيروان اين سه دين از هم جدا شدند. او بر تشابهات مسلمانان و يهوديان تأكيد كرد و خواست كه از جانب پيروان هر دو دين به منزلۀ يك پيامبر، مشروعيّت داشته و به رسميّت شناخته شود. او تلاش كرد تا توجّه يهوديان را برای حمايت از مسلمانان در جنگ بدر كسب كند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">نماز جمعه كه نزد مسيحيان و يهوديان مرسوم بود، به مسلمانان نيز منتقل شد و آنها نيز به عبادت در اين روز پرداختند. در ابتدا مسلمانان به اورشليم اقتداء كردند و در روز عاشورا همچون مسيحيان روزه گرفتند.<br /><br /><strong>٢ـ٢ يهوديان و مسيحيان</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">يهوديان و مسيحيان در قرآن به نام اهل كتاب خطاب می‌شوند. محمّد گفت: "كسانی كه به كتاب خدا معتقدند، در حقيقت اعتقادشان، تضادّی با متون قرآنی ندارد و تفاوت ، تنها در زبان است."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن، كسانی كه به موسی ايمان آوردند، به نام بنی‌اسرائيل و يهود خطاب می‌شوند. استفاده از واژۀ بنی‌اسرائيل (فرزندان اسرائيل) در گفته‌های قرآنی به نظر می‌رسد به علت كاربرد انجيل از اين واژه است. اين واژه در داستان‌های حضرت موسی و يعقوب به كار گرفته شده است. (سورۀ ۱٩ آيۀ ۵٨ و سورۀ ۱٢ آيۀ ۱۶ و سورۀ ۱٩ آيۀ ۶)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن و انجيل دربارۀ بنی‌اسرائيل متونی مشاهده می‌شود ولی قرآن در داستانی از بنی‌اسرائيل به عنوان افرادی سرسخت كه ايمان نمی‌آوردند، ياد می‌كند. انجيل فاقد اين واژه‌ها است[۱٩]. در اين داستان قرآنی، خداوند، نجات مردم را می‌طلبد ولی مردم ايمان نمی‌آورند و موسی مردم گناهكار را دعوت به دين خدا می‌كند. وقتی فرزندان اسراييل پی به گناه خود بردند، در درگاه پروردگار با ذكر همان جملاتی كه حضرت آدم و حضرت نوح از خداوند طلب آمرزش كردند اعلام ندامت می‌كنند. (سورۀ ٧ آيۀ ۱٤٨) "و قوم موسی در غياب او از زيورهايش، پيكر گوساله‌ای ساختند كه بانگی (همچون بانگ گاو) داشت، آيا نمی‌ديدند كه با آنان سخن نمی‌گويد و راهی به ايشان نمی‌نماياند؟ آن را به پرستش گرفتند و ستمكار شدند."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">(آيۀ ۱٤٩) "و چون پشيمان شدند، گفتند اگر پروردگارمان بر ما رحمت نياورد، بی‌شك از زيانكاران خواهيم بود."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بنابر آيات قرآن، سرنوشت فرزندان اسرائيل با عدالت پروردگار، رقم خورد. خداوند، بر آنها به علت ساختن گوسالۀ سامری خشم گرفت، ولی به علت رحم و مهربانی، از گناه آنان چشم‌پوشی كرد. قرآن، يهوديان دورۀ پيامبر را بنی‌اسرائيل خطاب نمی‌كند، بلكه از واژۀ "اليهود" استفاده می‌كند. در ديدگاه قرآنی يهوديان مدينه در دوران محمّد اهل ايمان نبودند. قرآن پيرامون يهوديان می‌نويسد: (سورۀ ٢ آيۀ ۱۱۳) "يهوديان گفتند كه مسيحيان بر حق نيستند و مسيحيان گفتند، يهوديان بر حق نيستند، حال آنكه آنان كتاب آسمانی را می‌خوانند، كسانی هم كه چيزی نمی‌دانند در روز قيامت، در آنچه در آن اختلاف داشتند، بين شان داوری خواهد كرد."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد در ارتباط، با عدم انعطاف پذيری و كفرورزی يهوديان، موضع خاصی داشت[٢۰]. در همين حال از متون قرآنی، نوعی خشم الهی نسبت به يهوديان استنباط می‌شود. خشم و دشمنی خداوند در قرآن نسبت به يهوديان به علت تحريف كتاب آسمانی از سوی يهوديان، ذكر شده است. آنها جملاتی را از كتاب آسمانی، تغيير دادند و به مسلمانان گفتند كه اين گفته‌ها از سوی خداوند است. قرآن در سورۀ ۳ آيه ٧۱ يهوديان را متّهم به خود تفسيری كتاب مقدّس می كند. قرآن در سورۀ ٤ آيۀ ۱۶۱ يهوديان را متّهم به دريافت ماليات می‌كند. در سورۀ ۳ آيۀ ٧۵ يهوديان متّهم به عدم امانتداری و دزدی می‌شوند[٢۱].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن خطاب به يهوديان گناهكار در سورۀ ٤ آيۀ ٤۶ می‌نويسد: "از يهوديان، كسانی هستند كه كلمات را (به نادرستی) جابجا می‌كنند و از راه زبان بازی و برای طعنه‌زدن به دين (اسلام) (به زبان) می‌گويند شنيديم و (در دل می‌گويند) نپذيرفتيم و بشنو سخن ما و نشنيده بگير و راعنا (به شيوۀ نادرستی) می‌گويند، حال آنكه اگر می‌گفتند، شنيديم و اطاعت كرديم و (سخن ما را بشنو و در (كار) ما بنگر، برای آنان بهتر و استوارتر بود، ولی خداوند آنان را به سبب كفرشان دچار لعنت خويش ساخته و از اين رو جز اندكی ايمان نمی‌آورند."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن به يهوديان و مسيحيان غيرمؤمن لقب نصاری داده است. اين واژه كه از سوريه سرچشمه گرفته است، پيش از آن به مسيحيانی كه در سرزمين پارس می‌زيستند، اطلاق می‌شد. مسيحيانی كه در بخش شرقی حكومت بيزانس بودند، به نام مسيحيان رومی خطاب می‌شدند[٢٢].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ديدگاه‌های منفی كه يهوديان همواره عليه مسيحيت ذكر می‌كردند، در قرآن نيز پيرامون مسيحيان به ميان آمده است. در قرآن نام پيامبران مسيحی متعددی آمده است. مانند نوح، ابراهيم، موسی و عيسی. قرآن دربارۀ آدم می‌گويد كه يكتاپرست و اولين پيامبر و بنيانگذار اولين امّت است. قرآن انسان‌ها را به دو دسته مؤمن و غيرمؤمن تقسيم كرده است.(سورۀ ٤٢ آيۀ ۱۳)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ديدگاه قرآن نسبت به روحانيون مسيحی قابل توجه است.(سورۀ ۵ آيات ٨۳ و٨٢) "يهوديان و مشركان را دشمن‌ترين مردم نسبت به مؤمنان می‌يابی، همچنين مهربان‌ترين مردم را نسبت به مؤمنان كسانی می‌يابی كه می‌گويند ما مسيحی هستيم، اين از آن است كه در ميان آنان كشيشان و راهبانی هستند و نيز از آن روی است كه كبر نمی‌ورزند."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ديدگاه‌های منفی قرآن نيز نسبت به حيات اخلاقی مسيحيان قابل تأمل است. (سورۀ ٩ آيۀ ۳٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">همانطور كه مشاهده می‌شود، مسيحيان و يهوديان به دستورات و فرامينی كه خداوند به آنها ابلاغ كرده است، عمل نمی‌كنند و فاقد ايمان كامل هستند. (سورۀ ۵ آيۀ ۵٧)<br /><br /><strong>۳-٢ اختلافات مسلمانان با مسيحيان و يهوديان</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد كوشش كرد از طريق مدارك و ادله حقيقت پيامبری خود را ثابت كند. توحيد محور اصلی قرآن است. راه حقيقی، وحی واحد، دين واحد، مراسم مذهبی واحد، و تفكر واحد همه نشانگر ذات و حقيقت اسلام است. هر كسی پيش از تولّد به علت ذكر كلمۀ شهادت، حتی در گهوارۀ كودكی بر حقيقت خدا آگاه است. (سورۀ ٧ آيۀ ۱٧٢)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">انسان دارای فطرت است و بر اساس فطرت به محض چشم به جهان گشودن، مؤمن است. (سورۀ ۳۰ آيۀ ۳۰) اين نشانگر آن است كه انسان به واسطۀ فطرت، يكتاپرست است نه به دليل اعتقاد، زيرا انسان حامل فطرت است. پيامبر موظّف است، مجموعۀ آگاهی‌های پراكنده و نامنظم را نظم بخشد و روشنايی، يكدلی و وفاق را به ارمغان آورد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن، به جز مسيحيت و يهوديت، واژه‌هايی چون زرتشت را نيز ذكر می‌كند. اسلام بر يك راه و مسير و هدف تأكيد می‌كند. همان مسير و هدفی كه پيامبران پيشين برای ابلاغ به آن كوشش كردند. محمّد همان سخنانی را به زبان می‌آورد كه پيامبران پيشين برای اقوام خود بيان می‌كردند. محمّد كلام جديد نمی‌گويد و اسلام دين جديدی نيست. به عبارتی محمّد انجيل و تورات را هماهنگ و منتقل می‌سازد (سورۀ ۵ آيۀ ٤٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن واژۀ انجيل را مفرد بكار می‌برد. براساس آموزه‌های محمد كتاب انجيل تحريف شده است و براساس آموزه‌های اسلام اين كتاب منطبق با قرآن نيست. محمّد يهوديان را دعوت به پذيرش قرآن می‌كند. (سورۀ ۱۰ آيۀ ٩٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"> قرآن در مجموع به علت تشابه ميان رسالت پيامبران و كتاب‌های مقدّس دعوت به اتّحاد می‌كند. (سورۀ ۳ آيۀ ٨٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"> هر چند راه حل‌ها متفاوت است ولی هدف يكی است. زيرا خداوند واحد است و همتا ندارد. (سورۀ ٢٩ آيۀ ٤۶)<br /> <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ظاهراً اين اتّحاد و امتداد حقيقت، نشانگر بهره‌گيری قرآن از تورات و انجيل است. (سورۀ ٧ آيۀ ۱۵٧)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن بر تأكيد عيسی بن مريم نسبت به ظهور محمّد اشاره شده است. (سورۀ ۶۱ آيۀ ۶)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"و چنين بود كه عيسی بن مريم گفت ای بنی‌اسرائيل من پيامبر خداوند به سوی شما هستم و استوار دارندۀ توراتی كه پيشاروی من است و بشارتگر به پيامبری كه پس از من می‌آيد و نامش احمد است، آنگاه چون برايشان پديده‌های شگفت‌آور آورد، گفتند اين جادويی آشكار است."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن دربارۀ مسيحيان و يهوديان در سورۀ ۵ آيۀ ۱٨ می‌نويسد: "و يهوديان و مسيحيان گفتند ما پسران خدا و دوستان او هستيم، بگو پس چرا شما را به خاطر گناهانتان عذاب می‌كند، آری شما هم انسان‌هايی هستند از همان دست كه آفريده است، هر كس را كه بخواهد می‌آمرزد و هر كس را كه بخواهد، عذاب می‌كند و فرمانروايی آسمان‌ها و زمين و آنچه در ميان آنهاست از آن خداوند است و مسير بازگشت به سوی اوست."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن می‌نويسد مسيحيان هرچند به انجيل معتقدند ولی به اين اعتقاد، مؤمن نيستند. دربارۀ يهوديان می‌نويسد، فقط افرادی انگشت‌شمار به تورات معتقد هستند و به آن عمل می‌كنند بنابر نوشتۀ قرآن يهوديان، تورات را تحريف كرده‌اند. (سورۀ ٢ آيۀ ٧۵) "آيا اميد داريد كه (يهوديان) به (حقانيّت) شما ايمان آورند، حال آنكه گروهی از آنان كلام الهی را می‌شنيدند و پس از آنكه آن را درمی‌يافتند، آگاهانه دگرگونش می‌ساختند."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن انتقادات بسياری نسبت به يهوديان مطرح می‌سازد. از آنها به عنوان افرادی منافق، خائن و كسانی كه به عهد و پيمان پای بند نيستند، ياد می‌كند. خداوند آنها را به جزای خود خواهد رساند. (سورۀ ٩٨ آيۀ ۶)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سال ۶٢٤ ميلادی قبلۀ مسلمانان دچار تحوّل می‌شود. كعبه محور سياسی و دينی اسلام می‌شود. مسيحيان و يهوديان ادّعا داشتند كه از ابراهيم سرچشمه گرفته‌اند و محمّد مدّعی بود كه مسلمانان اعم از نظر جسمی و معنوی از ابراهيم ريشه گرفته‌اند. (سورۀ ۳ آيات ۶۵ و ۶۶)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بنابر اعتقاد انجيل، ابراهيم از نياكان يهوديان است و دورۀ حيات وی پيش از انجيل و تورات بوده است. بنابر آيات قرآنی، ابراهيم يكتاپرست بوده است و ابراهيم يكتاپرست با ابراهيم مسيحيت و يهوديت تفاوت می‌كند[٢۳]. سياست محمّد مبتنی بر بازگشت به دين ابراهيم بوده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بنابر اعتقاد محمّد مسلمانان در برخورداری از دين چون مسيحيان و يهوديان حق دارند. محمّد به مخالفين خود می‌گفت، برای اثبات سخن خود، دليل و مدرك بياوريد. او خطاب به مسيحيان و يهوديان گفت: "شما حق نداريد خود را برتر بشماريد."<br /><br /><strong> ٤ـ٢ مواضع و ديدگاه‌های ضدّ مسيحی</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ديدگاه‌های محمّد مدت‌های مديدی نسبت به مسيحيان دوستانه بوده است. اگر چه مواردی در آموزه‌های مسيحی در مقايسه با آموزه‌های اسلامی تفاوت داشت، ولی هيچگاه تأثيری بر روند دوستی و تساهل ميان پيروان اين دو دين نداشت. محمّد در اواخر عمر، به علل گوناگون، ديدگاه‌های منفی نسبت به مسيحيان ابراز كرده است. او قصد داشت اسلام، حاكميت شبه جزيره را به دست بگيرد. به همين دليل يهوديان و مسيحيان، از حمايت جامعۀ اسلامی برخوردار نبودند. اسلام، مسيحيان را به مسيحيان نيك و بد تقسيم كرده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>مسيحيان نيك</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">مسيحيان نيك كسانی هستند كه از اعماق قلب به مسيح معتقدند. (سورۀ ۵٧ آيۀ ٢٧)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">زندگی روحانی مسيحی در قرآن از جايگاه مثبتی برخوردار است. (سورۀ ۱٤ آيۀ ۳۶ و ۳٧)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">مسيحيان نيك از نظر اسلام، كسانی هستند كه به قرآن نيز معتقدند.(سورۀ ٢٧ آيۀ ۵٢ و ۵۳)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد به اين دسته از مسيحيان سفارش می‌كند كه اسلام را بپذيرند.(سورۀ ٧ آيۀ ۱۵٨)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">شبيه چنين سخنی در سورۀ المائده نيز ذكر شده است. (سورۀ ۵ آيۀ ٨٢)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>مسيحيان شرّ</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">مسيحيان شرّ كسانی هستند كه مسيحيت را تنها راه دستيابی به سعادت تلقی می‌كنند. مسلمانان بايد در برخورد با آنها موارد ذيل را رعايت كنند: (سورۀ٢ آيۀ ۱۳٧) "پس اگر به مانند آنچه شما ايمان آورده‌ايد، ايمان آورند، راهياب شده‌اند و اگر روی برتافتند، بی‌شك در ستيزند، خداوند تو را در برابر آنان حمايت كند، و او شنوای داناست."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بعد از گسترش اسلام به سرتاسر شبه جزيره، محمّد می‌خواست، انتقادات خود را نسبت به مسيحيت، افزايش دهد. زيرا وی برخی آموزه‌های مسيحی را در انطباق با اسلام نمی‌ديد. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">(سورۀ ۵ آيۀ ٧٧) "بگو ای اهل كتاب به ناحق در دينتان از حدّ و حقّ نگذريد و از هوی و هوسهای كسانی كه در گذشته هم خود گمراه شدند و هم بسياری را گمراه كردند، و از راه راست به دور افتادند، پيروی نكنيد."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"آ.ت كوری" در كتاب "اسلام" می‌نويسد: "چون آنها بر عقيده خود استوار ماندند، در نظر مسلمانان، افرادی شرّ تلقّی شدند. مسيحيان سعی كردند مسلمانان را به انحراف بكشانند[٢٤]."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در برخی بخش‌های سورۀ ۵، مسيحيان هم رديف بت‌پرستان و افرادی شرّ هستند و بهشت به آنها تعلّق نخواهد گرفت. (آيۀ ٧٢) "به راستی كسانی كه گفتند، خداوند همان عيسی بن مريم است، كافر شدند، حال آنكه مسيح می‌گفت: ای بنی‌اسرائيل خداوند را كه پروردگار من و شماست، بپرستيد، كه هر كس به خداوند شرك آورد، بهشت را بر او حرام می‌گرداند و سرا و سرانجام او دوزخ است و ستمكاران ياورانی ندارند." (آيه ٧۳) "به راستی كسانی كه گفتند خداوند يكی از (اقانيم) سه گانه است، كافر شدند و خدايی جز خداوند يگانه نيست، و اگر از آنچه می‌گويند باز نايستيد، كافرانشان به عذابی دردناك دچار خواهند شد[٢۵]. مطالبی مشابه در سورۀ ۵ آيۀ ۱۱۶ و ۱۱٧ نيز ذكر شده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سال ۶۳۰ و ۶۳۱ ميلادی، محمّد به جنگ با مسيحيان شمال پرداخت و تبوك را تصرّف كرد. او با مسيحيان به تفاهم رسيد و تفاهمنامه‌ای را با مسيحيان به امضاء رساند. سپس مسيحيان نجران نيز به نوعی خودمختاری از سوی محمّد نائل آمدند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در سال ۶٢٨ ميلادی، مسلمانان عليه يهوديان در مناطق خيبر و فدك به جنگ پرداختند و سرانجام برای پايان بخشيدن به جنگ به تفاهم رسيدند. يهوديان هر چند به امنيّت و خودمختاری رسيدند ولی بايد بخشی از عايدات خود را به مسلمانان می‌دادند. يهوديان و مسيحيان رفته رفته جايگاه سياسی خود را از دست دادند ولی هيچگاه مجبور به پذيرش اسلام نشدند.<br /><br /><div lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:Tahoma;font-size:12px;color:black;"><p lang="FA" style="TEXT-ALIGN: justify" color="black" size="12px" face="Tahoma"><center><span style="font-size:13px;"><strong><span style="color:#006600;">قرآن به مثابۀ كتاب آسمانی</span></span></center></p>۳-۱ قرآن متعلّق به همۀ زمان‌ها</strong></p><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن (القرآن) كتاب زمزمه از ريشۀ قراء به معنی خواندن است. واژه‌های مرگ، قيامت، عروج، قضاوت، آسمان و جهنّم در قرآن به طور مكرّر مورد بحث قرار گرفته است. سوره می‌تواند نوعی از انواع ادبی باشد كه حاوی اينگونه مسايل است: داستان پيامبر، داستان روز قيامت، داستان مربوط به برحذر داشتن‌ها، داستان‌های تصويری، امر به معروف و نهی از منكر، پندهای اخلاقی، قواعد حقوقی.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن كتابی نو برای انسان‌هايی بود كه در آن زمان می‌زيستند. قرآن به مؤمنين فقط رفتن به مسجد را سفارش نمی‌كند، بلكه خواندن قرآن را نيز مورد تأكيد قرار می‌دهد، زيرا از اين روش می‌توان به قلب سليم دست يافت. مؤمنين رحمت خداوند را احساس می‌كنند. همان‌طور كه در حديث گفته شده است: هر كس قرآن بخواند گويی با من سخن گفته است و من با او گفتگو كرده‌ام."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن بطور مكرّر در انواع نيايش‌ها، به منزله كتابی است كه موجب نجات‌بخشی فرد می‌شود. مسلمان در نماز، احترام و ترس خود را نسبت به خدا اظهار می‌كند. مؤمن نبايد در هنگام نماز، جملاتی خارج از قرآن بر زبان براند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"ميرچا الياده" در كتاب "سيری بر دنيای اديان" می‌گويد: "دو موضوع بسيار مهم در قرآن، توانايی خدا و يكتايی، و سرنوشت طبيعت و انسان و رابطه فرد با خدا است. خدا تنها خالق انسان، جهان و ارواح است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در اسلام برای خدا صفات آگاه و توانا به كار برده شده است. انسان‌ها بندگان خدا و دارای اراده هستند و البته به هر آن چه خدا می‌گويد گوش فرا نمی‌دهند، زيرا تحت وسوسه‌های شيطانی قرار دارند. ابليس فرشتۀ خداوندی بوده است ولی به علت تمرّد از دستور خداوند كه همانا تعظيم بر انسان بود از درگاه خداوند طرد شد[٢۶].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">"شميل" می‌گويد: "كسانی كه به خدا ايمان می‌آورند، جزو مقرّبان درگاه او می‌شوند[٢٧]."<br />قرآن حيات دنيوی و اخروی را مرتبط با يكديگر می‌داند. (سورۀ ۱۰ آيۀ ۵٧)<br />اين آيه همچنين نشان می‌دهد كه قرآن حامل عناصر مسيح‌شناسی نيز هست. نبايد عيسی را با محمّد مقايسه كنيم، بلكه بايد عيسی را با قرآن مقايسه كنيم. عيسی در ديدگاه مسيحيت، كلام خداوند است كه به صورت جسم درآمده است. قرآن نيز مجموعۀ كلام خداوند است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>رسول و نبی</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">يكی از شاخص‌های ايمان به اسلام، ايمان به پيامبر و قرآن است. رسول و نبی به معنای پيامبر هستند. تفاوت ميان رسول و نبی در اين است كه رسول پيام كتبی می‌آورد[٢٨]. پيامبر فرستاده شده است تا پيامِ خدای واحد را بيان كند. پيامبر، راه حقيقی را برای ايمان آوردن مردم به خدا نشان می‌دهد. همه پيامبران، پيام‌آور يك حقيقت هستند، محمّد همان پيامی را ابلاغ كرد كه پيامبران پيشين ابلاغ كردند. برخی از اين پيامبران در قرآن جايگاه ويژه‌ای را دارا هستند. عيسی با لقب المسيح ذكر می‌شود. برخی از پيام‌های پيامبران، مرتبط با داستان‌هايی است كه با ديگر داستان‌ها مخلوط و در قرآن نوشته شده‌اند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">تورات، كتابی است كه تاريخ نجات‌بخشی را منعكس می‌كند ولی قرآن با بهره‌گيری از داستان‌های پيامبران، مردم را به راه حقيقی و سعادت دعوت می‌كند.<br /> <br /><strong>٢-۳ ديدگاه‌های علوم مربوط به آخرت</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن وجود خدا را به روشی ديالكتيك بيان می‌كند. قرآن نه تنها بر دانشِ فطری بشر، بلكه بر فهمِ طبيعی نيز تأكيد می‌كند. خدا يكتاست (اَحَد) فرزندی ندارد (لم يلد) و كسی به او در امر خلقت ياری نمی‌كند. (سورۀ ۱٧ آيۀ ۱۱۱) "و بگو سپاس خداوندی را كه نه فرزندی برگزيده و نه در فرمانروايی شريكی دارد و نه از سر ناچاری دوستی دارد و او را چنانكه بايد و شايد بزرگ بشمار."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محور سخن پيامبر و قرآن ايمان به خدای واحد است. مسيحيت بر تثليث استوار است. دين اعراب چند خدايی بود امّا اسلام بر يكتاپرستی تأكيد دارد. بنابر آيات قرآنی، دادن ويژگی غيرقرآنی به خداوند قابل بخشش نيست. قرآن، اعتقاد به چند خدايی را امری عبث می‌شمارد و اين خدايان را، ناتوان می‌داند. آنها نه تنها به ديگران، بلكه به خود نيز نمی‌توانند، كمك كنند. (سورۀ ۳۵ آيۀ ۱٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">خدايان حتی در روز قيامت هم نمی‌توانند، سودی به حال انسان‌ها داشته باشند. خدايان در تلاش هستند تا برجهان حكومت كنند و در صورت حكومت، يقيناً، جهان خسارت خواهد ديد. در اين آيات، آموزه‌های مسيحی، مبتنی بر تريادلوژی (تثليث) نيز ذكر می‌شود. (سورۀ ٤ آيۀ ۱٧۱)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>پديدۀ خلقت و ابعاد آن</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اساس دين اسلام ايمان به توانايی خلاقيّت و قدرت آفرينش خداوند است. قرآن از طريق سنّت فطرت، پديدۀ قدرت آفرينش را با اسلام متّصل می‌كند. اسلام، دينی آفريننده تعريف شده است. در قرآن، مباحثات كلّی پيرامون آفرينش، همچنان كه در تورات است، صورت نگرفته است. قرآن در اين زمينه، بيشتر به انواع تحسين‌ها و سرودها، پرداخته است. خداوند در سوره‌ها پيرامون گذشته و حال، فراوان می‌گويد و خالق را به عنوان آورندۀ سعادت و نيكبختی ذكر می‌كند. قرآن، بر آفرينندگی زمين و آسمان‌ها توسط خداوند اشاره می‌كند. آن چه را كه خدا آفريده است، هماره می‌بينيم و احساس می‌كنيم[٢٩]. اين موضوع در قرآن به دو روش منعكس شده است. (سورۀ ۵۰ آيۀ ۳٨) "و به راستی كه آسمان‌ها و زمين و مابين آنها را در شش روز آفريديم و به ما هيچ ماندگی‌ای نرسيد."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در برخی آيات بر واژه هفت آسمان، تأكيد می‌شود. (سورۀ ۶۵ آيۀ ۱٢)<br />حاكميت نظم در آفرينندگی خداوند، در اين سوره‌ها بيان شده است. (سورۀ ۶٧ آيۀ ۳)<br /><br />روش آفرينندگی جهان در داستان كوزه‌گری كه آثار زيبايی را می‌آفريند، بيان می‌شود. (سورۀ ٤۰ آيۀ ۶٤ و سورۀ ٩۵ آيۀ ٤)<br /><br />خداوند ابتدا می‌آفريند و سپس روح خود را بر آن می‌دمد. (سورۀ ۱۵ آيۀ ٢٩) "پس چون او را استوار بپرداختم و در آن از روح خود دميدم، برای او به سجده درافتيد." <br /><br />در هيچ جای قرآن، سخنی از شباهت جسمی انسان نسبت به خداوند، نرفته است. انسان در قرآن به نام خليفۀ خداوند ذكر می‌شود. (سورۀ ٢ آيۀ ۳۰) خداوند، آدم را آفريد و به او اجازه داد كه حيوانات را نامگذاری كند و هر نام كه می‌خواهد بر آنها بگذارد.<br /><br />مسلمانان معتقدند كه ايمان و اخلاق در هنگام آفرينش به آنها اعطاء شده است و اين از طريق دميدن روح خدا در انسان ميسّر شده است.(سورۀ ٢ آيۀ ۱۱٧)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">هر آن چه كه بوده و هست، و آغاز داشته و دارد، نشانگر فعاليت ممتد پروردگار خالق است[۳۰]. انسان قادر به تداوم حيات خود نيست، به همين دليل به خداوند نيازمند است. در سورۀ ۱۶ بر سپاسگزاری همه روزۀ انسان نسبت به آفرينندگی خداوند، سفارش شده است. خداوند همچون پدری است كه به فكر بندگان خود است. هرچند، مسلمانان به خدا لقب پدر نمی‌دهند. (سورۀ ۱۶ آيۀ ۱ تا٨)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">خداوند به همه چيز كه در جهان است می‌انديشد و حيوانات نيز از اين توجّه و عنايت مستثنی نيستند. (سورۀ ۱۱ آيۀ ۶) "خداوند بر همه چيز آگاه است و هر چه را از روی حكمت می‌آفريند. الله حيات می‌دهد و او ميزان حيات هر موجودی را تعيين می‌كند."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">(سورۀ ٩ آيۀ ۵۱) "بگو هرگز چيزی جز آنچه خداوند مقرّر داشته است، به ما نمی‌رسد بگو كه از مؤلای ماست و مؤمنان بايد بر خداوند توكّل كنند."<br /><br />خداوند، هدايت می‌كند و معنابخش حيات انسان است. (سورۀ۶ آيۀ ۳٩)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن، اين خداوند است كه تصميم می‌گيرد و توانايی تصميم توسط انسان، تكذيب شده است. با اين حال در برخی آيات بر اراده و عزم انسان تأكيد می‌شود. خطا از سوی قرآن نيست، بلكه مفسّرين و الهيون اسلامی در اين زمينه گاه دچار مغالطه شده‌اند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">(سورۀ ۱۶ آيۀ ٩۳) "و اگر خداوند می‌خواست، شما را امّت يگانه‌ای قرار می‌داد، ولی هر كه را بخواهد، بی راه می‌گذارد، و هر كه را بخواهد به راه می‌آورد، و از چون و چند آنچه می‌كرديد، از شما خواهند پرسيد."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن ايده‌ای پيرامون فعاليت روح خدا وجود دارد كه با تئولوژی يونانی در زمينۀ لوگوس و الهيات و لغات يهودی تشابه دارد. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">(سورۀ ٤۱ آيۀ ۱٢) "آنگاه آنها را به صورت آسمان‌های هفتگانه در دو روز استوار كرد و در هر آسمانی، امرش را وحی كرد، و آسمان فرودين را به چراغ‌ها(ی ستارگان) آراستيم و آن را محفوظ داشتيم، اين اندازه آفرينی (خداوند) پيروزمند داناست."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">توجه دائمی خالق به آن چه خلق كرده است، از طريق بخشش و كمك به انسان، نمود می‌يابد. انسان‌هايی كه از نعمت خداوند، بهره‌مند شدند، بايد سپاسگزار او باشند. (سورۀ ۱۶ آيۀ ۱٨)<br />در قرآن ارتباطی ميان خداوند و دستورات او مشاهده می‌شود. به عبارت ديگر ميان كلام خدا و روح او. ارتباطی وجود دارد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن، كتابی است، كه ويژگی بخشندگی خداوند را به نمايش می‌گذارد. بخشندگی خداوند، با ايدۀ آفرينش جهان مرتبط است. (سورۀ ۱٧ آيۀ ٨۵)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">تنوع آفرينش، با بهره‌گيری از آيات و نشانه‌هايی، نشان داده شده است. اين نشانه‌ها در اطراف ما ديده می‌شود. انسان از طريق همين نشانه‌ها، كه عناصر منطقی هستند، می‌تواند پی به وجود خالق ببرد. (سورۀ ٤۵ آيات ۳ تا ۶)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در برخی سوره‌ها، لزوم درك خالق از طريق منطق و فهم، بيان شده است. سورۀ ۱۶ آيۀ ٤٤ (تفكّر)، سورۀ ۱۶ آيۀ ۶٧ (فهم) و سورۀ ۱۱ آيۀ ۵۱ (درس عبرت گرفتن).<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">از نظر الهيات، اين نشانه‌ها، كليد بيان حقيقت در قرآن هستند. در اين نشانه‌ها، معنای آفرينش خداوند، و همينطور محتوای آيات و ابعاد آفرينش مشخّص می‌شوند. آيات قرآنی نه فقط بيان صفات خداوند، كه علائمی برای شناخت او قلمداد می‌شود. در آيات قرآنی، دلايل آفرينش، توسط خداوند نيز بيان شده است. پيامبران از طريق اين نشانه‌ها بر اثبات وجود خداوند، پافشاری می‌كردند. قرآن بر بی‌همتايی خداوند و انواع ويژگی‌های او اشاره می‌كند: <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">هيچكس مانند او نيست (سورۀ ٤٢ آيۀ ۱۱)، خداوند خالق است (الباری)، خداوند در روز جزا حضور دارد (سورۀ ٢ آيۀ ٢۱۰)، خداوند دارای جايگاه والا است (سورۀ ٢ آيۀ ٢۵۵)، هيچ كس نمی‌تواند مانند او غضب كند (سورۀ ٨٩ آيۀ ۱۳ و ۱٤)، خداوند آگاه است (سورۀ ۳۵ آيۀ ۳٨)، خداوند قادر است (سورۀ ۶٤ آيۀ ۱٨)، خداوند دانا است.(سورۀ ۶٤ آيۀ ۱٨)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"> قرآن پيرامون خداوند و زيباترين نام‌های او سخن می‌گويد. (سورۀ ٧ آيۀ ۱٨۰)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">آگاهی و قدرت و ديگر صفات واژه‌هايی هستند كه به طور مكرّر در قرآن ذكر شده‌اند. اين ويژگی‌های خداوند، زمينه‌های مباحثات و گفتگوهای بسياری را در الهيات اسلامی، فراهم كرده است. خداوند چون خالق انسان در جهان است، می تواند، در روز جزا، آدميان را پيرامون اعمالشان در دنيا مورد بازخواست قرار دهد. در قرآن آفرينش و قضاوت، دو واژۀ مرتبط با هم هستند. آفرينش انسان، دارای حكمت بوده است و خداوند، انسان را برای همۀ آن چه كرده است، مسئول می‌داند.(سورۀ ٧۶ آيۀ ٢)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">جهان بينی اسلامی رابطۀ دنيا و آخرت را روشن می‌سازد.(سورۀ ۶ آيۀ ۳٢) " و زندگی دنيا بازيچه و سرگرمی نيست، و سرای آخرت برای پرهيزگاران بهتر است. آيا نمی‌انديشيد؟"<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بنابر ديدگاه قرآنی كافران، دنيای فانی را مقدّم می‌شمارند و به آخرت ايمان نمی‌آورند. پيش از روز جزا، حوادث ناگواری بر روی زمين روی خواهد داد. حوادثی كه مربوط به جهان است. كوه‌ها، درياها، خورشيد، ماه و ستارگان، از بين خواهند رفت. حوادثی كه از نظر معنايی، معكوس آفرينش است. آن چه خدا آفريده است، از بين خواهد رفت.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن، آن روز به نام‌های «روز جزا»، «روز قضاوت»، «روز رستاخيز»، «لحظۀ آن روز» و همينطور واژه‌هايی چون، محاكمه، تخريب، ورود به بهشت و ورود به جهنّم، نامگذاری شده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">مردگان از قبور برخواهند خواست و برای پاسخگويی نسبت به اعمال خود در دادگاه عدل الهی حضور خواهند يافت. قرآن نمادهايی از طبيعت را برای قانع كردن مكّيان ذكر می‌كند، تا رستاخيز مردگان و محاكمه را به اثبات برساند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن، آفرينش جهان را با زنده شدن مردگان كه آفرينش دوم است، مرتبط می‌داند. قرآن، برای اثباتِ زنده شدن مردگان، از نشانه‌ها و پديده‌های طبيعت استفاده می‌كند. بارش باران بر زمين خشك و رويش گياهان از اين جمله است. (سورۀ ٢٩ آيۀ ۵ تا ٧)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">چون خداوند، زندگی را به انسان ارزانی داشته و حيات را در رحم مادر به جنين مُتعلّق كرده است، به همين دليل، او نيز تعيين كنندۀ زندگی و سرنوشت است.<br /> <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در برخی آيات قرآنی، ارتباط آفرينش اول و آفرينش دوم (رستاخيز مردگان) بيان شده است. روز جزا، با انگيزه‌های متفاوتی منعكس شده است: نفخۀ صور و ترازو. اعمال انسان در اين ترازو اندازه‌گيری خواهد شد. هركس فقط مسئول رفتار خود است.<br /> <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">خداوند در سورۀ ۵۶ آيۀ ٢٧ از فرجام سعادتمندان و در سورۀ ۵۶ آيۀ ٤۱ از عاقبت خاسرين سخن به ميان می‌آورد[۳٢].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن، عدالت را در اين روز ملكۀ دادگاه الهی می‌داند و هر كس در آن روز به ميزان اعمال خود، پاداش خواهد گرفت و يا مجازات خواهد شد. (سورۀ ٤۱ آيۀ ٤۶) "و هركس كه كاری شايسته كند، به سود خود اوست، هر كس كاری بد پيش گيرد، به زيان خود اوست، و پروردگارت در حق بندگان ستمگر نيست".<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بعد از پايان دادگاه، افراد رهسپار بهشت و يا جهنّم خواهند شد. هر عمل شرّی، متوجۀ خود فرد و هر خيری از سوی خداوند است. (سورۀ ٤ آيۀ ٧٩)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در الهيات اسلامی، بحث خلود جهنّم و بهشت مورد بررسی قرار گرفته است.(سورۀ ۱۱ آيۀ ۱۰٧) " پيوسته تا زمانی كه آسمان‌ها و زمينی وجود دارد، در آن هستند، مگر آنچه پروردگارت بخواهد، كه پروردگارت هرچه خواهد همان تواند كرد."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">موضوع رؤيت خداوند، در دنيای آخرت، مبهم باقی مانده است. در قرآن دو ديدگاه وجود دارد. در يك ديدگاه، ديدن خداوند، امری محال است. (سورۀ ۶ آيۀ ۱۰۶) در ديدگاه ديگر، خداوند قابل مشاهده است. (سورۀ ٧۵ آيۀ ٢۳)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن، تفكّر پيرامون خداوند در قالب تحسين و ذكر عظمت او مطرح شده است. (سورۀ ٢ آيۀ ٢۵)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن از واقعۀ روز قيامت و دادگاه عدل الهی، در قالب موضوعات كلّی بيان می‌شود. قرآن و انجيل منابع غيرانجيلی، با راه‌های متفاوت ولی با هدف مشتركی به اين موضوع می‌نگرند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"> <strong>نجات‌بخشی و گناه، نوعی نگرش به تصوير انسان</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن، انسان را موجودی می‌داند كه به خوبی خلق شده است. (سورۀ ٩۵ آيۀ ٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">همۀ آن چيزهايی كه خداوند خلق می‌كند، خوب است و بد در آن راهی ندارد. انسان از نظر طبيعی موجودی ضعيف است، به همين دليل خدا به او ياری می‌رساند. انسان گرايش به اعمال شيطانی دارد. (سورۀ ۱٢ آيۀ ۵۳) " و من خود را مبرّا نمی‌شمارم، چرا كه نفس (آدمي) بدفرماست، مگر آنكه پروردگار رحمت آورد، كه پروردگار من بخشندۀ مهربان است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">شيطان، انسان را به گناه تشويق می‌كند و به او اميد و وعدۀ دروغين می‌دهد. خداوند، ضعف انسان را در هنگامی كه آدم را آفريد، نشان داد. (سورۀ ٢۰ آيۀ ۱۱۵)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بنابر آيات قرآنی، نجات انسان، به رابطۀ سازنده (خالق) و ساخته شده (مخلوق) بستگی دارد. در ديدگاه اسلام، مخلوقی كه به خداوند روی بياورد و از او طلب ياری كند، نجات خواهد يافت. انسان به ياری خداوندِ قادر، متكامل می‌شود[۳٢].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">خداوند، در هنگام آفرينش انسان، در درون او، بذر نجات را می‌كارد. انسانی كه طی حيات خود، نجات‌بخشيده می‌شود، پی به رمز آفرينش خود نيز می‌برد (سورۀ ۳۰ آيۀ ۳۰)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">انسان در مسير نجات، به بندگی و خدمتگزاری خود ادامه می‌دهد و از نظر طبيعی، مخلوقی نيك است. گناه، معلول تمرّد از دستور خداوند است. چون انسان به خاطر ارتكاب به عمل گناه از بهشت رانده شد.(سورۀ ٧ آيۀ ۱۶ و ۱٧)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">هنگامی كه انسان مرتكب عمل گناه می‌شود، در حقيقت به خود زيان رسانده است، نه به خدا. (سورۀ ٤۱ آيۀ ٤۶)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن، تاريخ گناه و تمرّد انسان از خداوند ذكر شده است. عقيده‌ای كه بر خلاف وحدانيّت خداوند، بيان می‌شود، كفر و شرك ناميده شده است. در قرآن كفر و شرك، غيرقابل آمرزش است، زيرا بر خلاف دستور خداوند عمل شده است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">اسلام، گرايش به يافتن حقيقت مطلق دارد و آن چه را كه مسيحيت و يهوديت در اين حوزه می‌گويند، تكذيب می‌كند[۳۳]. بنابر آيات قرآنی، انسان مسئول نجاتِ خود است و رابطی ميان انسان و خدا، وجود ندارد. به عبارتی نيازی به وجود روحانی مذهبی، برای اتّصال مردم به خدا نيست. آيين‌ها و نيايش‌های مذهبی، نشانگر ارتباط ميان انسان و خداوند است. در مذهب شيعه، اما، تضمينی برای نجات ديده می‌شود و رابط و پيوندی ميان انسان و خداوند وجود دارد. در هنگام حضور محمّد در مدينه، چنگ زدن به ريسمان الهی برای يافتن نجات، مورد تأكيد اسلام بود. اگر كسی به جامعۀ اسلامی، ملحق می‌شد، نجات می‌يافت. امروز رمز نجات، در اجرای امر پروردگار نهفته است. در گذشته، گرايش به پروردگار به علت نياز درونی به پروردگار بود. بعدها نه اين نياز درونی، بلكه قوانين بيرونی، انسان را به اطاعت و بندگی كشاند. در انسان، عناصری از سرنوشت حضرت آدم وجود دارد. حضرت آدم گناه كرد و از خداوند طلب آمرزش نمود. در قرآن توبه و طلب بخشش، البته نه به آن روش كه در مسيحيت و يهوديت وجود دارد، مطرح است. در قرآن، گناه و طلب آمرزش، در رابطۀ ميان انسان و خداوند، ارزيابی شده است. قرآن، الله را مهربان و بزرگتر معرفی می‌كند. گناه و طلب آمرزش با اين ويژگی‌ها پيوند خورده است. (سورۀ ۳٩ آيۀ ۵۳ و سورۀ ٤ آيۀ ۱۱۰)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">از اين كه خداوند، بخشنده و مهربان است، بخشش همۀ گناهان، استنباط نمی‌شود. خداوند، متكبّرين را نمی‌بخشد. (سورۀ ٤ آيۀ ٤٨)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن، روی آوردن گناهكار به خداوند، نشانگر برقراری رابطۀ نوين ميان انسان و خداوند است. جرم و بخشش در شكل اين رابطه، بسيار مهم است. گناه به خداوند، آسيب نمی‌رساند، بلكه فرد گناهكار، آسيب می‌بيند. (سورۀ ۵ آيۀ ۳٩)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">بازگشت دوباره به سوی خدا، تركيبی جديد ميان خالق و مخلوق فراهم می‌آورد. در قرآن، مثال‌های فراوانی پيرامون پيوستن گناهكاران به صفوف انسان‌های نيكوكار، ديده می‌شود. مانند اسطوره‌های انجيل، حضرت داوود و سليمان. (سورۀ ۳٨ آيۀ ٢٤ و ٢۵ و ۳۵)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در آيه‌ای از قرآن، نماز در اول و آخر روز برای آمرزش گناهان سفارش شده است. (سورۀ ۱۱ آيۀ ۱۱٤)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>پيرامون ابلاغ حقيقت خدا</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در اسلام، رموز مقدّس وجود ندارد. انسان از طريق اجرای اوامر پروردگار، مقرّب درگاه او می‌شود. در سدۀ نهم، آموزشی ملاحظه می‌شد كه از آن به نام «الاعجاز» ياد می‌شد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">قرآن قابل تحريف نيست و هيچكس نمی‌تواند، آياتی شبيه آن را بسازد. عدم توانايی انسان مبنی بر نوشتن كتابی كه شبيه قرآن است، نشانگر آن است، كه قرآن ساخته و پرداختۀ بشر نيست. قرآن بر معجزۀ پيامبر، تأكيد می‌كند. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در تعاليم اسلامی، نقش محمّد در نزول وحی بسيار مهم بوده است. نوشته‌های قرآنی، فقط از سوی پروردگار می‌باشد و انسان در ساختار او نقشی ندارد. آن چه كه پيامبر گفته است، در همۀ زمان‌ها معتبر و حقيقتِ خالص است. قرآن به مثابۀ يك كتاب آسمانی، در عدم توانايی محمّد در نوشتن و خواندن (الامّی) اثبات می‌شود. نوشته‌های قرآنی، بخشی از رويدادها و حوادثی نيست، كه در تاريخ روی داده است، بلكه حقيقت خالصِ خداوندی است. با اين وجود، موضوعاتی تاريخی در قرآن وجود دارد.<br /> <br /><strong>۳-۳ داستان‌های عهد قديم</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong> آدم و همسر او</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">خداوند روح خود را به اولين انسان دميد. اولين انسان، خليفۀ خداوند است. (سورۀ ٢ آيۀ ۳۰)<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">آدم و حوا بر اثر وسوسۀ شيطان مرتكب گناه شدند. در قرآن فقط حوا، گناهكار نيست، بلكه آدم نيز شريك جرم است. قرآن ابليس را وسوسه‌گر آدم و حوا معرفی می‌كند. (سورۀ ٧ آيۀ ۱۱) آدم و حوا از خداوند به علت ارتكاب به گناه، طلب آمرزش كردند. و خداوند آنها را می‌آمرزد و اين گونه آنها، پی به حقيقت خدا بردند. (سورۀ ٢۰ آيه ۱٢٢) اين نشان می‌دهد كه اگر كسی از گناه خود توبه كند، خداوند او را با رحمت بيكران خويش، می‌بخشد. <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">در قرآن، اشاره‌ای به گناهكاری انسان، بواسطۀ ارتكاب گناه توسط آدم و حوا نشده است. ولی در مسيحيت بر گناهكاری انسان، به اين واسطه، تأكيد می‌شود. در آموزه‌های قرآنی، ضعف انسان، بر جوهرۀ او، تعميم داده نشده، بلكه، ناشی از ارادۀ ضعيف او است[۳٤].<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>نوح</strong> <br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيرامون اين پيامبر به سوره‌های ۱۱، ٤٩، ٢۶، ٢٩، ٧۱، ۳٧ آيات ٧۵ تا ٨٢ و سورۀ ٧۱ آيات ۱ تا ٢٨ مراجعه شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>ابراهيم</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيرامون آذر پدر ابراهيم، به سورۀ ۶ آيۀ ٧٤ و ٨۳ ، سورۀ ٢۱ آيۀ ۵۱ تا ٧۳ ، سورۀ ٢۶ آيۀ ۶۰ تا ۱۰٤ مراجعه شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">دربارۀ تولّد اسماعيل و قربانی كردن او به سوره‌های ۱۱ آيۀ ۶۱ تا ٧۶، ۱۵ آيۀ ٧٧ تا ۵۱ ، ۵۱ آيۀ ٢٤ تا ۳٧ ، ۳٨ آيات ٩٩ تا ۱۱۳ مراجعه شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">پيرامون ارتباط ميان خداوند و ابراهيم مطالعۀ سورۀ٢ آيۀ ۱٢٤ راهگشاست. قرآن همچون انجيل و تورات، پدری ابراهيم نسبت به مؤمنين را تصديق می‌كند. قرآن، پدری ابراهيم، نسبت به مسلمانان را بر خلاف يهوديان از نظر ابعاد ايمانی، مورد بررسی قرار می‌دهد. زيرا يهوديان خود را از نظر جسمی، متّصل به ابراهيم می‌دانند[۳۵]. "آپوستوس پاوله" وقتی پيرامون دين ابراهيم سخن می‌گويد، آن را مختصر به دستوراتی در زندگی روزانه می‌كند و نه قانونی كه بر انسان نازل شده باشد.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد نيز همچون "آپوستوس پاوله" می‌گويد: "دين ابراهيم، قانون نبوده است."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong> تحوّل عيسی</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عيسی را در قرآن می‌توان با حضرت آدم مقايسه كرد. (سورۀ ۳ آيۀ ۵٩) "شأن (آفرينش) عيسی برای خداوند همچون شأن (آفرينش) آدم است كه او را از خاك آفريد، سپس به او گفت موجود شو و بی‌درنگ موجود شد."<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">عيسی در ديدگاه اسلام، فرستادۀ خداوند است. در اين كتاب آسمانی، فرزند خدا بودن اين پيامبر، تكذيب شده است. او فقط عيسی بن مريم است. در سورۀ ۱٩ آيۀ ۳۵ و سورۀ ۵ آيۀ ۱۱٢ پيرامون مصلوب شدن عيسی، مطالبی بيان شده است. در سورۀ ٤ مصلوب شدن وی تكذيب می‌شود.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm"><strong>تلاش برای روشن شدن</strong><br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">الف) در قرآن تفاوتی ميان عيسی به منزلۀ يك انسان و روح مسيحا وجود دارد. عيسی كشته نشده است و كس ديگری به جای او به قتل رسيده است. جسم عيسی از بين رفته است، ولی روح وی، همچنان در قيد حيات است.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ب) در ديدگاه قرآنی خداوند فرستادگانش را از گزند انسان‌ها مصّون می‌دارد. با اين وجود قرآن معتقد است كه يهوديان در طی تاريخ پيامبران را به قتل رسانده‌اند.<br /><br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">ج) محمّد بر خلاف انجيل قتل عيسی، توسط يهوديان را رد می‌كند.<br /> <br /><p style="TEXT-INDENT: 0.5cm">محمّد خطاب به يهوديان گفت: "شما از نجات جهان توسط خداوند، خبر نداريد. شما گمان می‌كنيد كه از همۀ اسرار آگاهيد[۳۶]."<br /><br /></p><div lang="FA" style="FONT-SIZE: 12px; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-size:13;color:#663333;">پانوشت‌ها</span></strong><br />________________________________________ </div><div lang="FA" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;" >۱٧ـ م. الياده، <em>تاريخ اعتقاد و ايدۀ دينی</em>، صفحۀ ۱۶۱، صفحۀ ۵٩.<br /><div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;color:#663333;">۱٨- A. T. khory, <em>wer war Muhammad</em>, freiburg. صفحۀ ۳۶</div>۱٩ـ حضور در بيابان، دوران دشوارِ آزمايش است كه در آن پرستش گوسالۀ سامری صورت می‌گيرد.<br /><br />٢۰- به قلم "جوهان بومان" به صفحات ٢۳٩ الی ٢٤٨ مراجعه شود. "<em>Gott und mensch im Koran</em>" برای توضيح بيشتر به كتاب <br /><br />٢۱- مانند مورد ۱۱ به صفحات ٤٩ الی ۵۱ مراجعه شود. <div lang="FA" dir="ltr" style="MARGIN: 12pt 14.2pt;font-size:12px;c